2026: Black Music Matters

Πριν λίγο καιρό στο νου μου ήρθε -ακαριαία ως αστραπη- η εξής σκέψη: αν δεν υπήρχαν οι παραδόσεις των “υπάλληλων”  εθνοτικών και κοινωνικοοικονομικών μειονοτήτων, πολύ απλά θα άκουγα πολύ λιγότερη ως και καθόλου μουσική! Το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της μουσικής που μου αρέσει παράγεται ή προέρχεται από τους πρώην αποικιοκρατούμενους λαούς της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής, από τους Αφροαμερικάνους και τους Ρομά. Και βέβαια από τον ανεξάντλητο πλούτο των πολιτισμικών ανταλλαγων, που προέκυψαν λόγω της μετανάστευσης, της προσφυγιάς και της διασποράς. 

Κάπως έτσι και η λεγόμενη μαύρη μουσική των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία ξεκίνησε ήδη από τα τέλη του 19ου αι. στις κακόφημες φτωχογειτονιές της Νέας Ορλεάνης και τις δουλοπαροικίες των νότιων Πολιτειών, σταδιακά εξελίχθηκε και εξαπλώθηκε παγκοσμίως μέσα από τα είδη της τζαζ, του rock n roll, της funk, της soul, της disco, του hip hop και της house. Παράλληλα, ο τόπος που η μαύρη μουσική ουσιαστικά γεννήθηκε, όπως άλλωστε και το ίδιο το ανθρώπινο είδος, η Αφρική, ήδη από την περίοδο της αποαποικιοποίησης κατά τη δεκαετία του 1960 παράγει τη δική της μουσική, με μορφές όπως ο Fela Kuti και ο Mulatu Astatke. 

Με ένα απότομο πέταγμα στο σήμερα, σε μια κοινωνία που μαστίζεται από ρατσιστικες, αυταρχικές και φασιστικές τάσεις, η μαύρη μουσική, όπως είναι λογικό, είναι εδώ. Χωρίς διάθεση για νοσταλγία και τάσεις για revival, αλλά με σεβασμό στο μεγάλο της παρελθόν, εξελίσσεται συνεχώς, ενώ οι εκπρόσωποί της παίρνουν συχνά θέση για όλες τις προαναφερθείσες παραβιάσεις της Δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της οικολογικής ισορροπίας. Βέβαια, και θέση ξεκάθαρη να μην έχουν, η ίδια τους η μουσική με τους πολιτισμικούς της υβριδισμούς, οι οποίοι αψηφούν κοινωνικές τάξεις, έθνη και φυλές, είναι ιδιαίτερα εύγλωττη. 

Ήδη κατά τη χρονιά που διανύουμε τα παρακλάδια της μαύρης μουσικής έχουν απλωθεί δυναμικα και αγέρωχα, με μια σειρά ενδιαφερόντων ως και συναρπαστικών κυκλοφοριών. Η 2ωρη Spotify / YouTube playlist που συνοδεύει αυτό το κείμενο εμπεριέχει αρκετές από αυτές, όσες έχω κατορθώσει να ακούσω. Για να μην χαθούμε, έχω κάπως εστιάσει στην πιο street και λαϊκή πλευρά της μαύρης μουσικής του 2026, δηλαδή σε hip hop, electronica, afro-funk και στη τζαζ που απομακρυνεται από κάθε ακαδημαϊσμό.

 

Youtube Music

Από όσες κυκλοφορίες εμπεριέχονται στην playlist, θα επικεντρωθούμε σε 10 φετινά full-length μαύρης μουσικής. Η αλήθεια είναι ότι ακόμα δεν τα έχω ακούσει σε ικανοποιητικό βαθμό, συνεπώς θα αναφερθώ σε αυτά εν τάχει, με λίγα λόγια για το καθένα, περισσότερο ως υπενθύμιση και στον ίδιο μου τον εαυτό να τα ακούσει ξανά και ξανά, αλλά και ως προτάσεις στους αναγνώστες. 

Wyclef Jean - Q Theory - Quantum Leap, Vol. 2 (Sodo Mood Lab / Megaforce)

Ο διάσημος ράπερ, πάλαι ποτέ μέλος των Fugees, μετά από μια σημαντική και εμπορικά επιτυχημένη πορεία στη μουσική βιομηχανία, κυκλοφορεί έναν καθαρόαιμο τζαζ δίσκο, κομμάτι μιας εν κυκλοφορία σειράς άλμπουμ, με τίτλο Quantum Leap, στα οποία παρουσιάζει την παλέτα των μουσικών του ενδιαφερόντων. Έχοντας κορυφαίους καλεσμένους, όπως ο Robert Glasper  και ο Yussef Dayes, ο Wyclef Jean δημιουργεί ένα αμάλγαμα που συνενώνει τη δεξιοτεχνία της fusion, τη γλυκύτητα της cool latin jazz και τη γνήσια έκφραση της λαϊκής μουσικής της πατρίδας του, της Αϊτής. 

Ezra Collective - Here Because of Hope (Partisan Records)

Η κολεκτίβα - ναυαρχίδα της UK jazz στο τέταρτο άλμπουμ της δημιουργεί μια λαϊκή, λαοφιλής -τολμω να πω, ποπ- εκδοχή της τζαζ, με σαφείς επιρροές από μουσικά είδη που έφεραν οι μετανάστες από Αφρική και Καραϊβική στο νησί, δηλαδή reggae και dub, latin και afro, αλλά και hip hop. Η διάθεση ανεβασμένη, ο στοχασμός ισχυρός και φυσικά, το κοινωνικοπολιτικό μήνυμα υπέρ της πολυπολιτισμικότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης σαφές.

Pigeon - Outtnational (Memphis Industries Lmt.)

Στο ντεμπούτο τους full-length, οι Βρετανοί Pigeon, με frontman τον απίστευτο Falle Nioke, παντρεύουν το αφρικάνικο funk και disco με μια πειραματική, ατμοσφαιρική μα και επιθετική εκδοχή του ροκ, η οποία φέρνει κοντά krautrock, post-punk, μα και γνησιότατο punk! Δύσκολο να ακουστεί κανείς πρωτότυπος στη σύγχρονη μουσική σκηνή, μα οι Pigeon το κατορθώνουν, παραμένοντας ουσιαστικοί, τόσο καλλιτεχνικά, όσο και κοινωνικοπολιτικά, καθώς υπερασπίζονται τα δικαιώματα των μειονοτήτων και της πραγματικότητας της διασποράς. 

Vince Staples - Cry Baby (Loma Vista/ Section Eight Arthouse)

Αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ του Vince Staples που ακούω, επειδή τον θεωρούσα ένα μέσο mainstream ράπερ. Όμως προφανώς έκανα λάθος, επειδή στο Cry Baby πλάθει ένα σκληρο, groovy μα μελετημένο post-punk - hip hop υβρίδιο, για να μιλήσει ορθα, κοφτά και ειρωνικά για το αμετάκλητο τέλος του αμερικανικού ονείρου στις ΗΠΑ του τραμπισμού, των οικονομικών ανισοτήτων και της υπερκατανάλωσης. 

Brian Jackson - Now More Than Ever (BBE Music)

Ο Brian Jackson είναι μια μεγάλη μορφή της μουσικής σκηνής των 70s, καθώς αποτέλεσε τον βασικό συνεργάτη του Gil Scott Heron. Μαζί κυκλοφόρησαν μια σειρά κλασικών και επιδραστικών άλμπουμ, που άνοιξαν τον δρόμο για το hip hop και τη dance. Στο Now More Than Ever, o παλαίμαχος μουσικοσυνθέτης παρουσιάζει νέες εκδοχές από τα πιο διάσημα τραγούδια εκείνων των άλμπουμ, εκσυχρονισμένες μουσικά και στιχουργικά διασκευές, με ένα πλήθος αξιόλογων καλεσμένων, σε παραγωγή των Masters At Work (Louie Vega και Kenny Dope). Το αποτέλεσμα είναι χαλαρό, χορευτικό, δεξιοτεχνικό̇: ιδανικό για κινητοποιήσει νου, ψυχή και σώμα. Ένα πανόραμα της μαύρης μουσικής. 

Thandii, Regalado - Coco Okayo (Sama Sama Records)

Ένα άλμπουμ πραγματικός θησαυρός, προϊόν συνεργασίας του βρετανικού ντουέτου Thandii (Jess Berry και Graham Godfrey) και του Φιλιππινέζου drummer Regalado. Θεωρώ ότι το κάπως “ελαφρύ”εξώφυλλο αδικεί το περιεχόμενο αυτού του δίσκου, το οποίο αποτελείται από λυσεργικές μα και δυνατές γκρούβες ψυχεδελικού soul funk, με γερές afro και latin δόσεις. Παράλληλα, οι συνθέσεις είναι αξιοσημείωτες, κάτι όχι τόσο συνηθισμένο στα άλμπουμ αυτου του ύφους, αλλά πιθανόν και ευρύτερα στη σύγχρονη μουσική σκηνή. 

Jazzbois - Jazzbois Around The World (Blunt Shelter Records)

Το nu jazz γκρουπ από τη Βουδαπέστη πάντα φλέρταρε έντονα με το hip hop, οπότε το φετινό του άλμπουμ αποτελεί μια λογική εξέλιξη του ήχου του, καθώς οι Jazzbois συνεργάζονται με MCs από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη (Ουγγαρία, Βρετανία, Ισπανία). Τα μέλη της μπάντας συνοδεύουν με έναν boom bap - trip hop μινιμαλισμό το ρεσιτάλ των guests. Κάπως έτσι, το όλο εγχείρημα σφραγίζεται από ένα raw μα και συναισθηματικά ζεστό street ύφος.  

Muff Dada & Know.Høw - Sun Above a Death Party (Timewarp Records)

Οι δύο Έλληνες μουσικοί και παραγωγοί -ο Muff Dada από Αθήνα και ο Know.Høw από Κρήτη- συνεργάζονται, δωρίζοντάς μας ένα άλμπουμ που ακολουθεί δημιουργικά τον ήχο που έχει καθιερώσει η αξιόλογη αθηναϊκή δισκογραφική Timewarp Records (αν δεν τη γνωρίζετε, εννοείται πως αξίζει να την ψάξετε). Δηλαδή έχουμε ένα σύνολο τραγουδιών που κινούνται ανάμεσα στο downtempo και το trip hop, καθώς και το ηλεκτρονικό funk και τα breaks, ενώ οι jazz και οι dub επιρροές δεν λείπουν. Οι guest τραγουδίστριες, τραγουδιστές και MCs είναι όλες/-οι τους εξαιρετικοί/-ες, με ένα πάθος πάνω από τον ψυχρό επαγγελματισμό. Ένα άλμπουμ που φανερώνει πόσο ψηλά βρίσκεται η ελληνική σκηνή σε αυτόν τον ήχο. 

Mitchum Yacoub - A Way In (All-Town Sound)

Ο Αιγυπτιακής καταγωγής Αμερικανός drummer και περκασιονίστας Mitchum Yacoub, με αξιοπρόσεχτη θητεία στην ορχήστρα Egypt 80 με επικεφαλής τον γιο του Fela, Seun Kuti, μας έρχεται φέτος με ένα άλμπουμ afrolatin jazz funk μουσικής. Ο ρυθμός φυσικά κυριαρχεί, καθώς συναντά ωραίες μελωδίες, πλούσιες ενορχηστρώσεις και μια soul ευαισθησία για την οποία κυρίως υπεύθυνες είναι οι τραγουδίστριες Divina και Lourdes Iri. 

Jaul & KK - In Flux (Pipeline Music Lab)

Αποφάσισα να κρίνω κάπως αυστηρά το αρκετά επιτυχημένο φετινό άλμπουμ του Έλληνα ράπερ Jaul, επειδή πιστεύω ότι αυτό αξίζει σε έναν καλλιτέχνη που ανέβηκε στο πλοίο Freedom Flotilla για τη Γάζα. 

Από τη μία πλευρά βρήκα κάποια υπέροχα στοιχεία στο In Flux, κυρίως την παραγωγή του ΚΚ, η οποία είναι φουλ προσεγμένη και -το πιο σημαντικό- εντελώς soulful, funky, dubby και old school, χωρίς να γίνεται αναχρονιστική. Παράλληλα, o Jaul και οι guests συχνά πλέκουν ευφυή verses, που γίνονται ακόμα καλύτερα όταν ενδύονται μια ωραία κοινωνικοπολιτική κριτική. Από την άλλη πλευρά, το In Flux στιχουργικά και ευρύτερα ως ύφος δεν υπερβαίνει τόσο συχνά (όσο εγώ θα ήθελα;) αυτή την “μάγκικη” και τελικά κάπως επιφανειακή αυτοαναφορικότητα του δρόμου και της άμεσης εμπειρίας. Ωστόσο γεγονός είναι ότι δεν πέφτει με τίποτα στον τυπικό στο ελληνικό hip hop πεσιμισμό. Αντιθέτως ο Jaul παραμένει αισιόδοξος, θυμωμένος και γεμάτος ελπίδα. 

Θα κλείσουμε αυτή μας την περιδιάβαση σε αυτή την επιλογή από  hip hop, jazz, afro, funk κυκλοφορίες του 2026, με κάποιες σκέψεις που διατύπωσε ο Stuart Hall σε άρθρο του το 1991, σκέψεις που ταιριάζουν ταμάμ στο θέμα μας:

Αλλά το δεύτερο, πιο εκπληκτικό πράγμα είναι ότι οι άνθρωποι (...) θέλουν να σας πουν για το πώς, προερχόμενοι από το μικρότερο χωριό, βρέθηκαν στις πιο μακρινές γωνιές του πουθενά κι έπειτα πως πήγαν κατευθείαν από τη Νέα Υόρκη στο Λονδίνο. Θέλουν να μιλήσουν για το πώς είναι η μητρόπολη, πώς μοιάζει ο κοσμοπολιτισμός σε έναν εκπρόσωπο μιας εθνότητας. Δεν ήταν προετοιμασμένοι ώστε να εμφανιστούν ως “ethnic καλλιτέχνες”: «Θα σας δείξω τις χειροτεχνίες μου, τις ικανότητές μου, θα ντυθώ θεωρητικά σύμφωνα με τις παραδόσεις μου, θα μιλήσω την ντοπιολαλιά μου για τη δική σας πληροφόρηση» Αυτοί οι άνθρωποι έπρεπε να έχουν αναφορά σε κάποιο τόπο, αλλά ήθελαν και να αντιμετωπίσουν προβλήματα που δεν μπορούσαν πλέον να περιληφθούν σε μια στενή εκδοχή της εθνότητας. Δεν ήθελαν να οπισθοδρομήσουν και να υπερασπιστούν κάτι που ήταν αρχαίο, που είχε μείνει ακίνητο, που είχε αρνηθεί το άνοιγμα σε νέα πράγματα. Ήθελαν να μιλήσουν πέρα ​​από αυτά τα όρια και πέρα ​​από αυτά τα σύνορα.

Stuart Hall,  "The Local and the Global: Globalization and Ethnicity" 

(η μετάφραση πραγματοποιήθηκε από μένα)

Εικόνα: Παρίσι 2018

The laidback adventure of deepness

Let's begin this transitional period of September, where summer and autumn walk together for a while, with this 3 hours Spotify playlist, which weaves some laidback, deep but also groovy dub, reggae and downtempo tracks of the highest order. 

Collage by Odysseas Elytis

Also on YouTube Music

Music is my fuel 2026: vol. 3

Έτοιμο το 3ο μέρος της σειράς από λίστες στο αμαρτωλό Spotify, με τίτλο "Music is my fuel", στις οποίες παρουσιάζονται τρέχουσες μουσικές κυκλοφορίες. Με ένα ψάξιμο στο blog, μέσω του tag, βρίσκετε τα επεισόδια όλης της σειράς. 

 Όπως, λοιπόν, όλα τα υπόλοιπα, έτσι και το συγκεκριμένο playlist έχει φτιαχτεί από τα χεράκια μου με μεράκι και όσο το δυνατόν περισσότερο καλό γούστο. Θα συναντήσουμε μουσική του 2026, που ταιριάζει στον Αύγουστο, αλλά δεν εφησυχάζει τον ακροατή. Θα έρθουμε σε επαφή με καλλιτέχνες από την υφήλιο, οι οποίοι αξιοποιούν τις τρανές παραδόσεις του Ιράν - Περσίας, της Αιγύπτου, της Τουρκίας, της Ελλάδας, της Αιθιοπίας, της Νότιας Αφρικής, της Κολομβίας, της Βραζιλίας, της Τζαμάικα. Παράλληλα όμως. ακούμε φρέσκους ήχους που εκφράζουν μια πολυποίκιλη και πολυσύνθετη αισθητική και κατά βάθος κοινωνικοπολιτική γραμμή.  Αλλά, για αυτή τη σύνδεση μουσικής, αισθητικής και πολιτικής έχουμε γράψει επανειλλημένα. 

Καλές ακροάσεις!

πηγή εικόνας

Θερινές ακροάσεις: 5 EPs ηλεκτρονικής μουσικής από τη σοδειά του 2026

Ίσως και να βαδίζουμε μέσα σε μια περίοδο παρακμής της δημοκρατίας και κρίσης των ανθρώπινων δικαιωμάτων, αλλά όπως και να 'χει, η πολιτιστική δραστηριότητα συνεχίζει την πορεία της απτόητη, ως τρανή απόδειξη ότι η δημιουργικότητα, η φαντασία και η ελεύθερη σκέψη δεν πρόκειται ποτέ να ξεριζωθούν από τον άνθρωπο και την κοινωνία του. Τα παρακάτω πέντε EPs τα οποία μπορούν να κατηγοριοποιηθούν στη λεγόμενη leftfield electronica και κυκλοφόρησαν τους πρώτους επτά μήνες του 2026,  αποδεικνύουν περίτρανα την ακριβώς προηγούμενη διαπίστωση. Επίσης, κουβαλάνε σίγουρα έναν καλοκαιρινό αέρα:

01. Bawrut - Bawrut x Scuola Fatoma (Silencio)

Ένα από τα πράγματα που πραγματικά δυσκολεύομαι να κατανοήσω είναι το πως γίνεται σπουδαίοι σύγχρονοι καλλιτέχνες να είναι μην χαιρουν ευρύτερης αποδοχής από το κοινό. Χωρίς αμφιβολία ένας από αυτούς είναι ο Ιταλός παραγωγός και μουσικός Bawrut. 

Γνώρισα τη μουσική του Bawrut -κατά κόσμο Borut Viola - μέσα από το συγκλονιστικό full-length In The Middle, που κυκλοφόρησε από τη Ransom Note το 2022. Στο φετινό του EP, πιάνει ξανά το νήμα κοινωνικοπολιτικής ευαισθησίας, πολυπολιτισμικότητας και αντιρατσισμού που χαρακτήριζε το ολοκληρωμένο του άλμπουμ. Και μάλιστα ο Bawrut πάει ένα βήμα πιο κοντά στην ουσία: στο EP συνεργάστηκε με το αυτοοργανωμένο μη κερδοσκοπικό σχολείο Ιταλικής γλώσσας (και όχι μόνο) Fatoma, που βρίσκεται στον μεταναστευτικό οικισμό Borgo Mezzanine της Νότιας Ιταλίας. Το σχολείο παρακολουθούν μετανάστες και αδήλωτοι εργαζόμενοι στις αγροτικές γαίες της περιοχής: κυρίως μαθαίνουν ιταλικά, προσπαθώντας να βελτιώσουν έτσι τη ζωή τους. Κάποιοι από αυτούς, λοιπόν, συνεργάστηκαν με τον Bawrut, ο οποίος επισκέφθηκε το σχολείο για να πραγματοποιήσει το συγκεκριμένο project. 

Εχουμε να κάνουμε με μουσική που πραγματικά γοητεύει, προβληματίζει και τελικά σου κόβει την ανάσα. Το EP ξεκινά με την απαγγελία ενός μετανάσταση, ο οποίος αποχαιρετά την πατρίδα του την Τυνησία, σε σπασμένα αγγλικά. Η συνέχεια διέπεται από προοδευτικά κοινωνικοπολιτικά κύματα, αλλά και έναν ανατρεπτικό μουσικό ύφος: οι φωνές των ερασιτεχνών μεταναστών που συμμετέχουν, δηλαδή του Seif Eddine Bouchnak, του Ndongo, του Hatem Bouchnak και του Fares Ben Romdhane, παραμένουν ακατέργαστες, σκληρές μα και γεμάτες ευαισθησία και όρεξη για ζωή. Παράλληλα, το εξίσου πειραματικό και γκρουβάτο house στυλ που έχει διαμορφώσει ο Bawrut δανείζεται πολλά στοιχεία από τον αραβικό κόσμο και παραμένει σκονισμένo, απογυμνωμένο, γωνιώδες μα και εντελώς ανθρώπινο, όπως δηλαδή έχει φτιαχτεί και η δύσκολη, φτωχή και σίγουρα άδικη ζωή των ανθρώπων αυτών. 

Η οργή, η περίσκεψη και η αγωνία για το μέλλον, που προβάλλονται εμφατικά στο τραγούδι "Guetto" συναντούν το χιούμορ, όπως άλλωστε συμβαίνει και στην πραγματική ζωή. Πρόκειται όμως για έναν τύπο χιούμορ, ο οποίος αναποδογυρίζει την ποπ αισθητική του Δυτικού Κόσμου, αποδομώντας την πολιτισμική και ευρύτερα ιδεολογική του ηγεμονία. Ακούστε  την τρελή παρωδία με τίτλο "Hobi" και θα καταλάβετε… 

Το συνεργατικό EP του Bawrut με τη Scuola Fatoma μάλλον μπαίνει στο νο1 των κυκλοφοριών του 2026 εώς τώρα. 

02. Vakula - Times (Oath)

Ο Vakula φέτος έχει ήδη κυκλοφορήσει τέσσερα EPs, μια κορύφωση -θα έλεγα- της προσπάθειας του να επανέλθει δυναμικά στον χώρο της leftfield electronica.

Κατά τη γνώμη μου, το καλύτερο από αυτά είναι το Times, που κυκλοφόρησε στη δισκογραφική Oath με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Έχουμε μια σειρά τεσσάρων ορχηστρικών σε ύφος breaks, drum n bass και ambient house, τα οποία μεταφέρουν ευκολα τον ακροατή σε ένα σύμπαν αρχέγονης και μαζί αέρινης γαλήνης, σε μια αβέβαιη ανάμνηση μιας σοφίας και μιας αυτοπεποίθησης, τις οποίες καλούμαστε να αναζητήσουμε στον -παρελθοντικό ή μελλοντικό μας- χρόνο. Βέβαια, το χορευτικό στοιχείο είναι παρόν, καθώς δίνεται ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο σε ένα προσεκτικά υφασμένο πλέγμα από synths και ηλεκτρονικά εφέ, αλλά και σε βαθιές μπασογραμμές και πολύπλοκα beats. 

O κ. Mikhaylo Vityk αποδεικνύει ότι, αν και βρίσκεται χαμένος στον κόσμο της τέχνης του -ή, μάλλον, εξαιτίας αυτού- παίζει ψηλά στον χώρο τόσο των μεταμεσονύκτιων ποιοτικων dancefloors, όσο και των θερινών decks πλάι στο ηλιοβασίλεμα.  

03. Session Victim - The Disconnect (Rhythm Section)

Το αγαπημένο ντουέτο των Γερμανών Session Victim (Hauke Freer & Matthias Reiling) επέλεξε πολύ σωστά να κυκλοφορήσει το νέο του EP The Disconnect στη δισκογραφική Rhythm Section του Bradley Zero. Για ακόμη μια φορά στη μουσική τους πορεία, οι Session Victim προσανατολίζουν τον ακροατή στο πιο ολοκληρωμένο τεχνικά, ηχητικά και αισθητικά σύγχρονο deep house με κυρίαρχο το jazz στοιχείο. Τα ορχηστρικά tracks χαρακτηρίζονται από ένα δαιμονισμένο groove, από λιτές μελωδικές γραμμές που ξυπνάνε τη νοσταλγία και την προσδοκία, αλλά και από πολυποίκιλες και δυναμικές παρεμβάσεις πλήκτρων, κρουστών και ηλεκτρικής κιθάρας, παιγμένες από guest μουσικούς. Αυτές ακριβώς οι παρεμβάσεις αφενός φέρουν έναν jazz αέρα, αφετέρου μας θυμίζουν ότι μια φορά και έναν καιρό ο Matthias Reiling είχε αναμειχθεί στην hardcore punk σκηνή του Αμβούργου…

Θαρρώ πως μέσα από το EP τους, The Disconnect οι Γερμανοί πρωτοπόροι του deep house μάλλον καλούν εμάς, τους ακροατές, να αποσυνδεθούμε από τα  αρνητικά συναισθήματα άγχους, πίεσης και μεμψιμοιρίας που συχνά βιώνουμε και να αντιληφθούμε τη ζωή ως μία μεγάλη περιπέτεια μοιρασμένη ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως. 

04. Léna C. - Stimuli (Earthly Measures)

Στο μόλις δευτερο EP της (και συνολικά δεύτερη μουσική της κυκλοφορία), Stimuli, η νέα καλλιτέχνις Léna C από τη Βρετάνη της Γαλλίας, δένει με λυρισμό, ζεστασιά και ρυθμική δεινότητα ένα downtempo που φέρνει στο νου ακόμα και τις συλλογές Buddha Bar, συνδυασμένο με επιλεγμένες μουσικές παραδόσεις της Αφρικής. Τα προσεγμένα της σε μελωδικό, ενορχηστρωτικο και ηχητικό επίπεδο tracks, επικεντρώνονται στο είδος του zouk της Γουαδελούπης (όπως ομολογεί η ίδια), αλλά και στην παράδοση gnawa του Μαρόκου (όπως συμπεραίνω εγώ). Όμως η Γαλλίδα φίλη μας αποφεύγει με βεβαιότητα την παγίδα της πολιτισμικής ιδιοποίησης. Κι αυτό κυρίως επειδή η Léna C κατορθώνει να εκφράσει, σε ένα σαφές chill out κλίμα, μια ουσιαστική διάσταση της αφρικανικής μουσικής, αλλά και κάθε καλλιτεχνικής έκφρασης που ζει κοντά στην παράδοση: αυτό το πάντρεμα αναμεσα στον αρχέγονο πυρήνα και σε μια τέχνη δουλεμένη με βαθιά ευαισθησία. 

Προφανώς οι προσδοκίες μας για τις επόμενες κυκλοφορίες της παραγωγού από τη Βόρεια Γαλλία είναι ιδιαίτερα υψηλές.

 05. Photay & United Freedom Collective - Always Cosmic (Multi Culti)

Αυτή η πρωτότυπη βρετανική κολεκτίβα μουσικών και παραγωγών, που παράλληλα έχουν και την ιδιότητα του ψυχολόγου (!) έχει απασχολήσει το Aeromusik blog και στο παρελθόν, εξαιτίας τόσο της δική της ηλεκτρονικής εκδοχής της brit jazz, όσο και της πολιτικοκοινωνικής και οικολογικής διάστασης της δουλειάς της. Σε αυτό το EP οι United Freedom Collective συνεργάζονται με τον Photay, μια από τις δυνατές και πιο προσωπικές φωνές στη σημερινή ηλεκτρονική σκηνή, o οποίος δημιουργεί ουσιαστικά μία σειρά από remixes/ edits στο τραγούδι τους “Always Open”, με τραγουδιστή τον Falle Nioke. 

Στο βασικό remix του Photay, που ανοίγει και το EP, έχουμε ένα άκρως χορευτικό και ατμοσφαιρικό blend από breaks, αραβική μουσική και acid house. Μιλάμε για υψηλό επίπεδο ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής που παραπέμπει στα ένδοξα 90s, επιτυγχάνοντας ένα κλίμα street αλητείας, μελωδικότητας και κοσμικού trip. Τα υπόλοιπα tracks ακολουθούν στο ίδιο μοτίβο, αποτελώντας ιδανικές επιλογές για DJs που επιδιώκουν μια προσωπική σφραγίδα στα sets τους, αλλά και για απαιτητικούς ακροατές.

πηγή εικόνας

Μουσική: ένα καύσιμο αντίστασης στα simulacra του σήμερα

Οι μουσικές κυκλοφορίες του 2026, όπως άλλωστε και κάθε χρονιάς, τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και όσο μπορώ, ξεδιαλύνω όσες εκτιμώ ως αξιόλογες, ώστε να παρουσιαστούν με μια "αφηγηματική" σειρά στη λίστα Music is my fuel. 

To καλοκαίρι σιγά-σιγά κάνει την εμφάνισή του, ο καιρός φτιάχνει, συνεπώς το άλλωστε θερινό μας γούστο στη μουσική αναμειγνύεται πιο βαθιά με την περιρρέουσα κλιματική ατμόσφαιρα. Από την άλλη πλευρά, οι μουσικές επιλογές και αυτής της λίστας θεωρώ πως αντιτάσσονται αρκετά στην πολιτική, κοινωνική και πολιτισμική περιρρέουσα ατμόσφαιρα, η οποία κατακλύζεται από τον πόλεμο και τη βία, τις φασίζουσες πολιτικές και την αδιαφορία του μέσου πολίτη, αλλά και από την κυριαρχία της AI και της κοινωνικής δικτύωσης σε επίπεδο προβληματικό. 

Kαλλιτέχνες που εμπεριέχονται σε αυτό το playlist, όπως ο Nightmares on Wax, o Larry Heard/ Mr. Fingers, ο Superpitcher, ο Anchorsong, οι Payfone, ο Prins Emanuel, εμπιστεύονται χωρίς ανασφάλειες το έργο τους και την καλλιτεχνική δύναμη της μουσικής εν γένει. Έτσι, δεν καταφεύγουν σε μέσα promotion, όπως αυτά που ανέδειξε πρόσφατο άρθρο του Guardian:  εταιρίες marketing δημιουργούσαν ψεύτικα διαδικτυακά προφίλ οπαδών indie συγκροτημάτων ώστε να τα προωθήσουν! Προφανώς, έχουμε να κάνουμε με μια τακτική, ένα μεταμοντέρνο simulacrum, που, όχι μόνο τραυματίζει την ανεξάρτητη σκηνή, αλλά και φανερώνει έλλειψη σεβασμού στο ίδιο το ακροατήριο. 

Βέβαια, το playlist για το οποίο μιλάμε εδώ ανήκει στο Spotify, που χαρακτηρίζεται από μία σωρεία προβληματικών και σκοτεινών ακόμα πλευρών, ωστόσο έχω την πίστη πως οι ακροάτριες και οι ακροατές που παιδεύονται -δηλαδή γουστάρουν τόσο την παιδεία όσο και το παίδεμα- έχουν την ικανότητα να αξιοποιούν τα media και όχι να χειραγωγούνται από αυτά. 

Ο Μάης είναι εδώ, το καλοκαίρι πλησιάζει: ακούμε μαγικές μουσικές και αντιστεκόμαστε σε κάθε αντιδημοκρατική τάση, άρα και σε αυτή την τεχνοκρατική λογοκρισία της ελεύθερης ανάσας μας. 

Στη φωτογραφία ένα mural του καλλιτέχνη Millo στη Βαρκελώνη. 

Η μουσική είναι το καύσιμο μου: 2026 // επεισόδιο 1ο

Επανερχόμαστε με το πρώτο "επεισόδιο" του 2026 από τη μουσική σειρά Music is my fuel, η οποία ξεκίνησε το 2022. Θα ακούσετε επιλεγμένα τραγούδια και ορχηστρικά tracks που κυκλοφόρησαν τους τρεις πρώτους μήνες του 2026, από ένα εύρος ειδών και υφών, που αγαπάμε: downtempo, deep house, disco αλλά και κάπως ψυχεδελική τζαζ. Βέβαια δεν λείπει και η επιρροή από τις λεγόμενες "μουσικές του κόσμου", ειδικότερα από τις τεράστιες παραδόσεις της Αραβίας και της Ινδίας. 

Μουσική της εποχής μας, με μνήμες του χθες. Μουσική που κινεί νου, συναισθήματα και  σώματα! 

Καλή ακρόαση!

Terra Cognita

Κάθε Τρίτη, 21.00-22.00 στον Nova FM 106 μεταδίδεται η εκπομπή Terra Incognita, στην οποία επιλέγω μουσικές συνδυάζοντας jazz fusion, electronica και, τη λεγόμενη, world music, ένα είδος που ουσιαστικά αποτελεί αποτέλεσμα της οριοθέτησης και της εξουσιαστικής οπτικής των παντοδύναμων δισκογραφικών των 80s. Βέβαια, στην εκπομπή γίνεται απόπειρα να ξεπεραστεί αυτή η ως ένα μεγάλο βαθμό αποικιοκρατικής κληρονομιάς λογική και να αναδειχθεί η αξία της πολυπολιτισμικότητας και της αλληλεγγύης των λαών. 

Το αυτοσχεδιαστικό DJ set που ακολουθεί, διακατέχεται από την ίδια νοοτροπία και μάλιστα ακόμα πιο συνειδητά, εξ ου και ο τίτλος: Terra Cognita. Ο κόσμος όλος αποτελεί ένα τόπο ανακάλυψης, ταξιδιών, συναντήσεων και αλληλεγγύης, ένα καταφύγιο, στην τελική μια γνωστή - άγνωστη γη, όπου οι μισαλλόδοξοι άνθρωποι δεν χωράνε. 

Τα transitions δεν είναι πάντα τέλεια, αλλά θεωρώ πως η επιλογή των κομματιών και η ροή μετράνε.

PLAYLIST

01. Arsenal - Angola

02. Mike Fabulous - Parting Is (Such Sweet Sorrow)

03. Sidi Bou Said - Babbaluci

04. Tony Esposito - L'Eroe di Plastica

05. De Noko - My Africa My Home (Bleepolar Remix)

06. Cut Chemist - The Garden

07. Spaccanapoli - Siente Munacie'

08. Etxegina - Ardiendo de Esperanza

09. The Doors - My Wild Love (Rooteo & Mahura 7 Minutes Of Wild Love)

10. Poeji - Sain Bod

11. Jaakko Eino Kalevi - Salattu Maailma

12. No Name Project - Adicto

13. Rodolphe Burger - One Two Three

14. Spjärnsvallet - Mali

15. Vieux Farka Toure & Khruangbin - Tongo Barra

16. Thievery Corporation - The Richest Man In Babylon (Manati Rework)

Ο πίνακας είναι δημιουργία της by Yuko Hosaka

20 άλμπουμ για το 2025 | #01. Arsenal - Okan Okukun (Oyebo Soel Music)

Το Okan Okunkun είναι ένα μυθικό μαύρο πουλί που πετάει μόνο τη νύχτα και επομένως μπορεί να το δει κανείς μόνο όταν έχει πανσέληνο.

Σε γενικά πλαίσια, δεν είναι κι εύκολο να γράφεις για το άλμπουμ που λαμβάνει την πρώτη θέση της εικοσάδας με τα καλύτερα της χρονιάς: μήπως η παρουσίαση σου υποτιμήσει ή ακόμα και υπερτιμήσει την πραγματική του αξία; Αυτές οι σκέψεις ταιριάζουν ακόμα περισσότερο στο Okan Okunkun των Βέλγων Arsenal, ένα άλμπουμ το οποίο δεν κρύβω πως με συγκινεί βαθιά και έντονα κάθε φορά που το ακούω συγκεντρωμένα… κι αυτές οι φορές δεν είναι και λίγες. 

Αν θέλουμε να περιγράψουμε το ύφος του Okan Okunkun, θα λέγαμε πως πρόκειται για έναν συνδυασμό ανάμεσα σε ιδιαίτερες, ακόμα και ιδιοσυγκρασιακές εκδοχές του synthpop, του afrobeat και του post-rock, χωρίς να λείπουν στοιχεία από trip hop, post-punk και το σύμπαν της ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής. Στο 8ο studio άλμπουμ του, το ντουέτο των Hendrik Willemyns και John Roan εμπιστεύεται το ένστικτο του και, απελευθερωμένο από ειδολογικά όρια και εμπορικές τάσεις, δημιουργεί μουσική που ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα σε μια πιο ποπ τραγουδοποιία, στον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό και τέλος στην προσεγμένη στουντιακή δουλειά. Έτσι, οι μελωδίες, οι ενορχηστρώσεις και η παραγωγή είναι απλές και αυθόρμητες, μα ταυτόχρονα μελετημένες, βασισμένες σε συμπλεκόμενα layers από αιθέριες κιθάρες, ambient πλήκτρα, ηλεκτρονικά beats, funky μπασογραμμές, βαθιά εκφραστικά φωνητικά και tribal κρουστά που κυλάνε εύκολα από τον ρεμβασμό στον παροξυσμό. 

Βέβαια, ως απαραίτητοι αρωγοί στο παραπάνω blend στέκονται οι Νιγηριανοί guest τραγουδιστές και μουσικοί, χωρίς αυτούς το αποτέλεσμα δεν θα ήταν τόσο συναρπαστικό. Προσδίδουν τη μαγική νιγηριανή afrobeat παράδοση του γίγαντα Fela Kuti, σε μια εκσυγχρονισμένη εκδοχή. Kάπως έτσι, αυτή η διαπολιτισμική μουσική ομήγυρη παρασέρνεται σε δυσθεώρητα πνευματικά και ψυχολογικά βάθη και ύψη.

Το Okan Okunkun διαρκεί κάπου λιγότερο από 40 λεπτά και κάθε τραγούδι έχει λόγο ύπαρξης, ώστε να συμπληρωθεί ένα παζλ μελαγχολίας  νοσταλγίας, συντροφικότητας κι αγάπης. Αυτός ο λαβύρινθος βρίσκει διέξοδο στο ομώνυμο τελευταίο τραγούδι, όπου η Βελγική - Νιγηριανή συμμαχία φτάνει στο συναισθηματικό κρεσέντο του ανθρώπου που, μετά από μια δύσκολη περίοδο, αντικρίζει πια το φως.

Σκαλίζοντας την πλούσια δισκογραφία των Arsenal, αυτής της ξεχωριστής, συνεχώς εξελισσόμενης και ελάχιστα γνωστής στη χώρα μας μπάντας, έφτιαξα αυτή εδώ την λίγο παραπάνω από δίωρη playlist στο Spotify, ένα προσωπικό Best of... σε χρονολογική σειρά:

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ Okan Okunkun.

20 άλμπουμ για το 2025 | #02. Ptaki Polski - Ptaki Polski (Requiem Records)

Ένας από τους λόγους που μου αρέσει να γράφω στο -παλαιού τύπου, πλέον- blog μου, είναι ότι μπορώ να βάζω τόσο περίεργα και τελικά ιδιοφυή άλμπουμ σαν αυτό των Ptaki Polski στο νο2 της ετήσιας λίστας.

Έχετε, μήπως, αντικρίσει ποτέ σμάρια από πουλιά να πετάνε στα δέντρα, στις ταράτσες και στις στέγες των σπιτιών ή απλά στον απέραντο ουρανό; Μήπως τα παρακολούθουσατε με ερευνητική παρατηρητικότητα , μα ακόμα περισσότερο με ένα μείγμα νοσταλγίας και ελπίδας; 

Ε, λοιπόν, ο συνθέτης και παραγωγός Michał Szturomski καλεί στο στούντιο τους κορυφαίους μουσικούς Miłosz Wośko στα πλήκτρα, Adeb Chamoun στα κρουστά, Maciej Szczyciński στο κοντραμπάσο και Jerzy Mazzoll στο κλαρινέτο. Κι όλοι μαζί δημιουργούν ένα άλμπουμ αφιερωμένο στα πουλιά της Πολωνίας! Κάθε ορχηστρικό track αναφέρεται σε ένα είδος πολωνικού πτηνού: ο Szturomski προσθέτει samples της φωνής και του ήχου του πετάγματος του κάθε είδους, ενώ οι υπόλοιποι μουσικοί, κυρίως ο Mazzoll με τα συγκλονιστικά του soli, αναπαριστούν τα κρωξίματα και τα φτερουγίσματα του. Σαν να μην έφταναν αυτά, ο ηθοποιός Filip Kosior προσθέτει, απαγγέλλοντας, εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες. 

Αυτό το τρελό πάντρεμα ντοκιμενταρίστικης οπτικής και ενός ταυτόχρονα βαθύ και λεπτεπίλεπτου λυρισμού πραγματώνεται μέσω μιας ηλεκτρονικής τζαζ, η οποία συντίθεται και επιτελείται ομαδικά: ο επικεφαλής του γκρουπ κινείται στο παρασκήνιο με samples και λοιπά εφέ, ενώ οι guests δίνουν ρεσιτάλ. Τονίζω ξανά πως Jerzy Mazzoll είναι ένας από τους καλύτερους πνευστούς που έχω ακούσει…

Στο Ptaki Polski η αφηγηματικότητα και η ποίηση της πολωνικής τζαζ συναντούν την κλασική post-bop και modal jazz, ενώ παράλληλα η ambient downtempo electronica ποτέ χαλιναγωγεί, πότε αγριεύει την πειραματική ή ακόμα και avant-garde ατμόσφαιρα. Ένα αριστούργημα που ακούω, ακούς, ακούμε ξανά και ξανά.

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ και, παράλληλα, βλέπετε ένα υπέροχο βίντεο.

20 άλμπουμ για το 2025 | #03. Birdsnake - Biofilter (Bathtub Music)

Ναι, το downtempo, αυτό το παρακλάδι της ηλεκτρονικής μουσικής που γεννήθηκε στα 90s και ανδρώθηκε στα early 00s, δεν έχει σβήσει. Κάποιοι νέοπες, που ανήκουν μεν στην εποχή μας, αλλά λοξοκοιτάνε και στο χθες, συνεχίζουν την downtempo παράδοση, καλωδιώνοντάς την με τρέχουσες τάσεις αισθητικής και νοοτροπίας.

Οι Αυστραλιανοί Birdsnake στο πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ, με τίτλο Biofilter, ξεδιπλώνουν έναν ήχο που πατάει στο trip hop, στο ambient house και στο IDM, με πιο σαφείς επιρροές από τους Orb και τους Boards of Canada. Παράλληλα, τα διακριτικά μα λυσεργικά ακόρντα των synths λες και αποτιμούν φόρο τιμής στον Rick Wright των Floyd. Βέβαια, υποψιάζομαι πως οι αναφορές των Αυστραλών πάνε πολύ πίσω, σε kraut ή και post-hippie meditative  αυτοσχεδιασμούς, από τους Cluster ως και τους Yatha Sidhra.

Όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία συνυφαίνονται μέσα από μια δομή που πιθανότατα (δεν είμαι βέβαιος) εξελίσσεται χάρη στο αλληλέγγυο jamming των μελών, που χτίζουν τις συνθέσεις του άλμπουμ σαν μέρη ενός ενιαίου μουσικού έργου. Όπως δείχνουν και οι τίτλοι των ορχηστρικών συνθέσεων -οι μισοί περίπου τεχνοκρατικοί και άλλοι μισοί εντελώς  λυρικοί- στο Biofilter φτιάχνεται, τελικά, ένα μουσικό φίλτρο, μέσα από το οποίο η τεχνολογία εξανθρωπίζεται. Σε αυτή ακριβώς την κοσμοαντίληψη τεχνολογικού ανθρωπισμού έγκειται και η επαφή των Birdsnake με το σήμερα.

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #04. The South Hill Experiment - Earthbreaks (self-released)

Οι μουσικοσυνθέτες, πολυοργανίστες και παραγωγοί Gabe Acheson (Goldwash) και Baird Acheson εδράζονται στο Los Angeles και στο project The South Hill Experiment διοχετεύουν τις προσωπικές τους τεχνικές και δημιουργικές αναζητήσεις. Το άλμπουμ Earthbreaks αποτελεί το τελευταίο μέρος μιας άτυπης τριλογίας που ξεκίνησε με το Moonshots και συνεχίστηκε με το Sunstrikes, αμφότερα κυκλοφορίες του 2023. 

Όπως, λοιπόν, και στα δύο προηγούμενα τους άλμπουμ, έτσι και στο Earhbreaks, τα δύο αδέρφια προσφέρουν εμπνευσμένη, αρτίστικη, σύγχρονη, πειραματική μα και προσβάσιμη μουσική. Από τη μία πλευρά, βρίσκουμε αφομοιωμένες επιρροές από ένα ευρύ πεδίο του ποιοτικού pop rock (ας το πούμε έτσι) -στο νου έρχονται οι Paul McCartney, Paul Simon, Elton John, Radiohead και Coldplay. Παράλληλα, οι South Hill Experiment ανοίγονται προς την ευαισθησία του αμερικανικού indie, βλέπε Yo La Tengo και American Football. Last but not least, εντός του Earthbreaks χτυπά υπόκωφα μα δυνατά μια prog rock καρδια: αφενός οι συνθέσεις, οι ενορχηστρώσεις και η lo-fi παραγωγή είναι προσεγμένες μέχρι κεραίας, αφετέρου συγκροτείται μια concept αντίληψη, στο πλαίσιο της οποίας συμπλέκονται, με έναν βιωματικό και μαζί στοχαστικό τρόπο, οι προσωπικές υπαρξιακές ανησυχίες του μέσου ανθρώπου με την κλιματική κρίση και την οικολογική καταστροφή.

Someday our lives will wash up on the beach

So close your eyes and tell me what you see

If dreams were made of water

You wouldn't run aground so easy.

Someday you'll find the water's at your feet

Open your eyes and see the blue and green

I had a love

I had a love beyond belief.

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #07. Pig&Dan - Journey Within (Café del Mar Music)

Οι Ισπανοί Pig&Dan (Dan Duncan και Igor Tchkotoua), αν και έγιναν γνωστοί από τις house παραγωγές τους, τα τελευταία χρόνια ακολουθούν πιο χαμηλόφωνα μονοπάτια. Έτσι και σε αυτό τους το άλμπουμ παρουσιάζουν ένα ταξίδι προς τα ψυχικά, αλλά και ιδεολογικά μας εσώτερα. Δηλαδη προτάσσουν μια ολόκληρη κοσμοαντίληψη με κεντρικές αξίες αυτές της αλληλεγγύης (“Can’t do it my own”), της παράδοσης στο θαύμα της ζωής (“Let it slide”), της εσωτερικής αυτονομίας (“Freedom is a state of mind”), της αποστροφής προς την κερδοσκοπία (“Hold the money”), της υπεράσπισης της ταυτότητάς μας (“Ready de fem”). Αυτές οι ιδέες αποτελούν τον πυρήνα ενός φουλ λιτού μα υπογείως δυναμικού, ως και οργισμένου παλιομοδίτικου dubby trip hop/ downtempo, το οποίο στηρίζεται σε γειωμένα beats, γερές μπασογραμμές, ατμοσφαιρικά ambient synths και μαύρες φωνές, από το soul ως τη reggae. 

Tελικά το Journey Within αποτελεί ένα trip hop μανιφέστο. 

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #08. Floating Points - Lazarus Soundtrack (Adult Swim/ Milan Records)

Ο Samuel Thomas Shepherd, γνωστότερος ως Floating Points, μετά το περσινό σεμιναριακό dance άλμπουμ του Cascade, μας απασχολεί και φέτος, ως ένας εκ των συμμετεχόντων στο soundtrack της νέας anime σειράς Lazarus, του μεγάλου Shinichirō Watanabe (Cowboy Bebop, Samurai Champloo). Μαζί με τον Floating Points, μουσική για το Lazarus κυκλοφόρησαν ο Bonobo και ο Kamasi Washington. Λογικό , αν σκεφτούμε ότι η μουσική πάντα έπαιζε κυρίαρχο ρόλο στα anime του S. Watanabe. 

Στη συγκεκριμένη κυκλοφορία, ο Βρετανός δημιουργός συνεργάζεται με τον παραγωγό Zongamin (που έβγαλε ένα ωραίο  άλμπουμ μέσα στο 2025), με την αρπίστρια Miriam Aderfis και με τη ντράμερ Valentina Magaletti, σε μια σειρά ορχηστρικών συνθέσεων, η καθεμιά από τις οποίες έχει διαφορετικό χαρακτήρα: motorik krautrock στο "Mirror Pursuit", κλασικότροπη ambient στο "Total Eclipse", τζαζ νουάρ κλίματος στο "Wires", τρελό jamming με βάση τα κρουστά της Magaletti στο "Ajar", fusiοn a la Miles Davis στο "Topaz" και αγριεμένο tech-house στο "Dexion". Ο συνδετικός κρίκος αυτών των στυλ είναι η μουντή, βαθιά, κινηματογραφική, με έμφαση στα μπάσα, ηχητική προσέγγιση. Έτσι, ο Floating Points σε 33 μόλις λεπτά παρουσιάζει ένα πολύπλευρο κομψοτέχνημα, ακόμα ένα κεφάλαιο στη σημαντική καλλιτεχνική του πορεία. 

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #09. Humble B Flat - Blessings Of The Sun (Pond Life Records)

O Humbe B Flat αναδείχθηκε ως ένας από τους καλύτερους underground παραγωγούς του μελωδικού deep house με την κυκλοφορία του -τολμώ να πω- αριστουργηματικού του ντεμπούτου Source of the Nile (2022). Όταν είδα ότι κυκλοφόρησε νέο άλμπουμ, σκέφτηκα αν θα μπορούσε να φτάσει ξανά στις ίδιες πηγές έμπνευσης... Κι όντως το καταφέρνει: στο Blessings Of The Sun προσφέρει ορχηστρικό deep house, επηρεασμένο από τζαζ, αλλά κυρίως από Αφρικάνικα ηχοχρώματα, τα οποία όσο το άλμπουμ εξελίσσεται ολοένα κυριαρχούν. Παράλληλα, μια ατμόσφαιρα ελεύθερου ψυχεδελικού αυτοσχεδιασμού συμπλέκεται με δυνατές μελωδίες. Ένα μουσικό δώρο γεμάτο δεξιοτεχνία, απλότητα και τελικά ουσία, το οποίο λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά, όχι μόνο για τον ίδιο τον καλλιτέχνη, ο οποίος θεωρεί την κυκλοφορία του αυτή ως ένα πνευματικό ταξίδι που τον βοήθησε να ξεπεράσει “θρήνους και προκλήσεις” των τελευταίων τριών ετών, αλλά και για εμάς, τους ακροατές του. 

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #10: Sewell and the Gong - Patron Saint Of Elsewhere (DSPPR Recordings)

O συγγραφέας, εικονογράφος και μουσικός Matt Sewell κάλεσε στο στούντιο τον Chris “Gong” Tate, σχηματίζοντας έτσι το project Sewell and the Gong. Στο πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ δημιουργούν χειροποίητη και αυτοσχέδια μουσική, στην οποία ο χαρακτηρισμός “εκλεκτική” ταιριάζει γάντι. Σαν να ρίχνουν μέσα σε ένα παλιό γουδί τις πιο ήρεμες στιγμές των Neu! και των Harmonia, τη σουρεαλιστική και folk-influenced electronica των Lemon Jelly, το wall of sound του shoegaze και θραύσματα από DJ sets του Alfredo Fiorito και του José Padilla στην Ibiza. Εν συνεχεία, πασπαλίζουν το μείγμα με κάμποση νοσταλγική αισιοδοξία, μια καλή τζούρα από νοτισμένη βρετανική εξοχή και τέλος μια γενναία δόση μεταφυσικής διάθεσης: το μαγικό φίλτρο του βαλεαρικού δρυΐδη και, βέβαια, "Προστάτη Αγίου του Αλλού" είναι έτοιμο.

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #12: Chaos in the CBD - A Deeper Life (In Dust We Trust)

Τα αδέρφια Louis and Ben Helliker-Hales από τη Νέα Ζηλανδία, μετά από μια σειρά αξιομνημόνευτων EPs, μέσα στο 2025 κυκλοφόρησαν και το πρώτο τους ολοκληρωμένο και εξίσου φοβερό άλμπουμ, στο οποίο μια σύγχρονη, smooth, groovy κι ολίγον τι πειραματική electronica δέχεται επιρροές από σημαντικές στιγμές κυρίως της “μαύρης μουσικής” του παρελθόντος, χωρίς να χάνει την προσωπικότητα της και να ακούγεται ρετρό. Έχουμε ένα blend από τον γίγαντα Stevie Wonder, την early 80s περίοδο του Herbie Hancock και βέβαια τα εσωστρεφή deep house έπη του Larry Heard. Τελικά, το σύμπαν από ατμοσφαιρικά synths, βαθιές μπασογραμμες, αισθαντικά φωνητικά και ζεστά beats που πλάθεται σε αυτό το άλμπουμ αναπαριστά αυτό που φανερώνει ο τίτλος του: μια πιο βαθιά ζωή, γεμάτη αλήθεια, συναίσθημα, αρμονία και αλληλεγγύη.

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #14: Madrid De Los Austrias - Tercero (Sunshine Enterprises)

Οι δύο "Μαδριλένοι από την Αυστρία", με όνομα εμπνευσμένο από το ιστορικό κέντρο της Μαδρίτης, μας είχαν λείψει, καθώς η τελευταία τους full-length κυκλοφορία πραγματοποιήθηκε το 2005! Είκοσι χρόνια μετά ο Heinz Tronigger και ο Michael Kreiner επιστρέφουν με το τρίτο τους άλμπουμ Tercero, όπου παντρεύουν τη nu - acid jazz με όλη την πλούσια ισπανική και λατινοαμερικάνικη παράδοση, εστιάζοντας στο flamenco. Το πιο σημαντικό είναι ότι οι Αυστριακοί παραγωγοί συνοδεύουν διακριτικά και με σεβασμό, δηλαδή διόλου αποικιοκρατικά, τους μουσικούς που έχουν καλέσει να παίξουν και υπερβαίνουν τους είκοσι. Αυτοί ακριβώς οι καλλιτέχνες, με επικεφαλής την τραγουδίστρια Rebeca Jiménez φέρνουν στα βιεννέζικα ηλεκτρονικά σαλόνια το πάθος και τα όνειρα του Δον Κιχώτη και των περιπλανώμενων Gitanos. 

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #16: ANAN - Room (Space Is The Place)

Στο άλμπουμ τους Room οι Σικελοί Roberto Agosta και Massimo Napoli (Galathea) δημιουργούν ένα υποβλητικό και καλειδοσκοπικό δωμάτιο μελωδιών, ενορχηστρώσεων και επιρροών, οι οποίες ξεκινάνε από το downtempo των Thievery Corporation, τη nu jazz του Nicola Conte και το deep house του Joe Claussell για να καταλήξουν σε αφρικάνικα spiritual jazz μονοπάτια. Βέβαια, όλος αυτός ο πλούτος φιλτράρεται μέσα από μια αδιαφιλονίκητη λιτότητα, όπως άλλωστε φανερώνει και o τίτλος του πρώτου track, "Naif": ανθρωπιά, εμπιστοσύνη και αίσθηση του μέτρου, χαρακτηριστικά ενός μεσογειακού πολιτισμού, ουτοπικού θα πουν κάποιοι, αλλά εμείς τον ζούμε καθημερινά στις σχέσεις με τους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν. 

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #17: Liberato - III (self-released)

Στο τρίτο (ή τέταρτο, αν συνυπολογίσουμε και το εκπληκτικό soundtrack για το φιλμ Ultras) full-length άλμπουμ του ο κουκουλοφόρος ποπ καλλιτέχνης από τη Νάπολη εξελίσσει ακόμα περισσότερο το μουσικό του ύφος. Έτσι, αυτή η  ιδιοσυγκρασιακή ποπ του Liberato, που μέσα της αναπνέει δημιουργικά, πολυσύνθετα και μοντέρνα η μεγάλη παράδοση της Νάπολης και της Καμπανίας, στο ΙΙΙ εμπλουτίζεται με αναφορές στην ευρύτερη ηλεκτρονική χορευτική μουσική, από techno ως drum n bass, με έμφαση στο γαλλικό house των Daft Punk. Παράλληλα, οι συνθέσεις έχουν γίνει ακόμα πιο ώριμες, όπως φαίνεται στο τραγούδι "Lucia", το οποίο αποτέλεσε και το θέμα των τίτλων της anime ταινίας που είναι αφιερωμένη στον Liberato.

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #18: Sandwell District - End Beginnings (Point of Departure Recording Company)

Αν και δεν έχω ιδιαίτερη σχέση με το αρκετά μοδάτο βιομηχανικό techno, οι εκπρόσωποι του συγκεκριμένου στυλ, Sandwell District στο άλμπουμ End Beginnings φτιάχνουν μουσική που μου αρέσει. Κι αυτό επειδή το ύφος της Βρετανικής κολλεκτίβας αποτελεί προϊόν ενός συγκερασμού μινιμαλιστικού industrial acid techno με τη γκρούβα του tech-house, αρχέγονα tribal κρουστά, μια post-punk σκοτεινιά και ταξιδιάρικη αστική ambient. Έτσι ακούγοντας το γεμάτο σκαμπανεβάσματα εντάσεων και ταχυτήτων End Beginnings, μπαίνουμε σε έναν δυσοίωνο λαβύρινθο, ο οποίος όμως δεν έχει μόνο κοφτερά αδιέξοδα, αλλά και παράθυρα με ρεμβαστική θέα, καθώς και δωμάτια με πυκνή τροπική βλάστηση. 

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.