Κρατώ το τρύπιο κύπελλο, την ουτοπία

Πιστεύω πως ο παραπάνω στίχος από τη διασκευή του Σαββόπουλου στους Αχαρνής του Αριστοφάνη ταιριάζει -με αυτόν τον συμποσιακό, ανατρεπτικό μα και αυτοσαρκαστικό του τόνο- πολύ στην ίδια την καριέρα του μοναδικού αυτού συνθέτη και τραγουδοποιού από τη Θεσσαλονίκη. Ο Διονύσης Σαββόπουλος μας αποχαιρέτησε έχοντας επηρεάσει κομβικά την ελληνική μουσική και, βέβαια, εξίσου καταλυτικά τον γραφιά αυτού εδώ του κειμένου.

Η λίστα που θα ακούσετε φτιάχτηκε αργά χθες βράδυ, αφού έμαθα για τον θάνατο του κ. Διονύση. Είναι ανερυθρίαστα τζαζ, ροκ και λαϊκή, πολιτική και ερωτική, κωμική και τραγική, εμβατηριακή, γλεντζέδικη και διονυσιακή. 

Καλή ακρόαση!

Tears in the rain

 Θυμάμαι…

Να παίζω ως DJ το Four Horsemen στα πιο ετερόκλητα set, από μια βραδιά ατόφιου ροκ ως το κλείσιμο μιας νύχτας βυθισμένης στην ηλεκτρονική μουσική.

Να αγωνίζομαι να ολοκληρώσω τη Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας και να σκέφτομαι πως το "ριζικό φαντασιακό" του Καστοριάδη μπορεί να εκφραστεί μουσικά μέσα από κάποιες στιγμές του Βαγγέλη Παπαθανασίου.

Να θέλω να αφήσω μαλλιά και γένια, ανακατωμένα και χαοτικά, για να μοιάσω στον Βαγγέλη, λες και ήμουν έφηβος μπροστά στο είδωλό του.

Να βολτάρω στην παραλία της Αγριάς, λέγοντας μέσα μου: "λες να τον δω να περπατά ή να κάθεται κάπου;"

Να βλέπω στο YouTube μια πρόσφατη συνέντευξη του και έκθαμβος να συνειδητοποιώ πως, πέρα από κορυφαίος μουσικός, ήταν ένας αληθινός διανοούμενος, με βαθιά κοινωνική και υπαρξιακή σκέψη.

Να βρίσκομαι ένα καλοκαίρι στην Άνδρο -πρώτη φορά διακοπές με την κοπέλα της ζωής μου - και αραχτός σε μια ακρογιαλιά να βιώνω την ευδαιμονία, με το Earth στα ακουστικά.

Να βλέπω στο Blade Runner τη σκηνή του θανάτου του cyborg που ενσαρκώνει ο Rutger Hauer και να εύχομαι να έβρεχε ξαφνικά μέσα στο σαλόνι, μήπως η βροχή κρύψει τα δικά μου δάκρυα.