The laidback adventure of deepness

Let's begin this transitional period of September, where summer and autumn walk together for a while, with this 3 hours Spotify playlist, which weaves some laidback, deep but also groovy dub, reggae and downtempo tracks of the highest order. 

Collage by Odysseas Elytis

Music is my fuel 2026: vol. 3

Έτοιμο το 3ο μέρος της σειράς από λίστες στο αμαρτωλό Spotify, με τίτλο "Music is my fuel", στις οποίες παρουσιάζονται τρέχουσες μουσικές κυκλοφορίες. Με ένα ψάξιμο στο blog, μέσω του tag, βρίσκετε τα επεισόδια όλης της σειράς. 

 Όπως, λοιπόν, όλα τα υπόλοιπα, έτσι και το συγκεκριμένο playlist έχει φτιαχτεί από τα χεράκια μου με μεράκι και όσο το δυνατόν περισσότερο καλό γούστο. Θα συναντήσουμε μουσική του 2026, που ταιριάζει στον Αύγουστο, αλλά δεν εφησυχάζει τον ακροατή. Θα έρθουμε σε επαφή με καλλιτέχνες από την υφήλιο, οι οποίοι αξιοποιούν τις τρανές παραδόσεις του Ιράν - Περσίας, της Αιγύπτου, της Τουρκίας, της Ελλάδας, της Αιθιοπίας, της Νότιας Αφρικής, της Κολομβίας, της Βραζιλίας, της Τζαμάικα. Παράλληλα όμως. ακούμε φρέσκους ήχους που εκφράζουν μια πολυποίκιλη και πολυσύνθετη αισθητική και κατά βάθος κοινωνικοπολιτική γραμμή.  Αλλά, για αυτή τη σύνδεση μουσικής, αισθητικής και πολιτικής έχουμε γράψει επανειλλημένα. 

Καλές ακροάσεις!

πηγή εικόνας

Θερινές ακροάσεις: 5 EPs ηλεκτρονικής μουσικής από τη σοδειά του 2026

Ίσως και να βαδίζουμε μέσα σε μια περίοδο παρακμής της δημοκρατίας και κρίσης των ανθρώπινων δικαιωμάτων, αλλά όπως και να 'χει, η πολιτιστική δραστηριότητα συνεχίζει την πορεία της απτόητη, ως τρανή απόδειξη ότι η δημιουργικότητα, η φαντασία και η ελεύθερη σκέψη δεν πρόκειται ποτέ να ξεριζωθούν από τον άνθρωπο και την κοινωνία του. Τα παρακάτω πέντε EPs τα οποία μπορούν να κατηγοριοποιηθούν στη λεγόμενη leftfield electronica και κυκλοφόρησαν τους πρώτους επτά μήνες του 2026,  αποδεικνύουν περίτρανα την ακριβώς προηγούμενη διαπίστωση. Επίσης, κουβαλάνε σίγουρα έναν καλοκαιρινό αέρα:

01. Bawrut - Bawrut x Scuola Fatoma (Silencio)

Ένα από τα πράγματα που πραγματικά δυσκολεύομαι να κατανοήσω είναι το πως γίνεται σπουδαίοι σύγχρονοι καλλιτέχνες να είναι μην χαιρουν ευρύτερης αποδοχής από το κοινό. Χωρίς αμφιβολία ένας από αυτούς είναι ο Ιταλός παραγωγός και μουσικός Bawrut. 

Γνώρισα τη μουσική του Bawrut -κατά κόσμο Borut Viola - μέσα από το συγκλονιστικό full-length In The Middle, που κυκλοφόρησε από τη Ransom Note το 2022. Στο φετινό του EP, πιάνει ξανά το νήμα κοινωνικοπολιτικής ευαισθησίας, πολυπολιτισμικότητας και αντιρατσισμού που χαρακτήριζε το ολοκληρωμένο του άλμπουμ. Και μάλιστα ο Bawrut πάει ένα βήμα πιο κοντά στην ουσία: στο EP συνεργάστηκε με το αυτοοργανωμένο μη κερδοσκοπικό σχολείο Ιταλικής γλώσσας (και όχι μόνο) Fatoma, που βρίσκεται στον μεταναστευτικό οικισμό Borgo Mezzanine της Νότιας Ιταλίας. Το σχολείο παρακολουθούν μετανάστες και αδήλωτοι εργαζόμενοι στις αγροτικές γαίες της περιοχής: κυρίως μαθαίνουν ιταλικά, προσπαθώντας να βελτιώσουν έτσι τη ζωή τους. Κάποιοι από αυτούς, λοιπόν, συνεργάστηκαν με τον Bawrut, ο οποίος επισκέφθηκε το σχολείο για να πραγματοποιήσει το συγκεκριμένο project. 

Εχουμε να κάνουμε με μουσική που πραγματικά γοητεύει, προβληματίζει και τελικά σου κόβει την ανάσα. Το EP ξεκινά με την απαγγελία ενός μετανάσταση, ο οποίος αποχαιρετά την πατρίδα του την Τυνησία, σε σπασμένα αγγλικά. Η συνέχεια διέπεται από προοδευτικά κοινωνικοπολιτικά κύματα, αλλά και έναν ανατρεπτικό μουσικό ύφος: οι φωνές των ερασιτεχνών μεταναστών που συμμετέχουν, δηλαδή του Seif Eddine Bouchnak, του Ndongo, του Hatem Bouchnak και του Fares Ben Romdhane, παραμένουν ακατέργαστες, σκληρές μα και γεμάτες ευαισθησία και όρεξη για ζωή. Παράλληλα, το εξίσου πειραματικό και γκρουβάτο house στυλ που έχει διαμορφώσει ο Bawrut δανείζεται πολλά στοιχεία από τον αραβικό κόσμο και παραμένει σκονισμένo, απογυμνωμένο, γωνιώδες μα και εντελώς ανθρώπινο, όπως δηλαδή έχει φτιαχτεί και η δύσκολη, φτωχή και σίγουρα άδικη ζωή των ανθρώπων αυτών. 

Η οργή, η περίσκεψη και η αγωνία για το μέλλον, που προβάλλονται εμφατικά στο τραγούδι "Guetto" συναντούν το χιούμορ, όπως άλλωστε συμβαίνει και στην πραγματική ζωή. Πρόκειται όμως για έναν τύπο χιούμορ, ο οποίος αναποδογυρίζει την ποπ αισθητική του Δυτικού Κόσμου, αποδομώντας την πολιτισμική και ευρύτερα ιδεολογική του ηγεμονία. Ακούστε  την τρελή παρωδία με τίτλο "Hobi" και θα καταλάβετε… 

Το συνεργατικό EP του Bawrut με τη Scuola Fatoma μάλλον μπαίνει στο νο1 των κυκλοφοριών του 2026 εώς τώρα. 

02. Vakula - Times (Oath)

Ο Vakula φέτος έχει ήδη κυκλοφορήσει τέσσερα EPs, μια κορύφωση -θα έλεγα- της προσπάθειας του να επανέλθει δυναμικά στον χώρο της leftfield electronica.

Κατά τη γνώμη μου, το καλύτερο από αυτά είναι το Times, που κυκλοφόρησε στη δισκογραφική Oath με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Έχουμε μια σειρά τεσσάρων ορχηστρικών σε ύφος breaks, drum n bass και ambient house, τα οποία μεταφέρουν ευκολα τον ακροατή σε ένα σύμπαν αρχέγονης και μαζί αέρινης γαλήνης, σε μια αβέβαιη ανάμνηση μιας σοφίας και μιας αυτοπεποίθησης, τις οποίες καλούμαστε να αναζητήσουμε στον -παρελθοντικό ή μελλοντικό μας- χρόνο. Βέβαια, το χορευτικό στοιχείο είναι παρόν, καθώς δίνεται ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο σε ένα προσεκτικά υφασμένο πλέγμα από synths και ηλεκτρονικά εφέ, αλλά και σε βαθιές μπασογραμμές και πολύπλοκα beats. 

O κ. Mikhaylo Vityk αποδεικνύει ότι, αν και βρίσκεται χαμένος στον κόσμο της τέχνης του -ή, μάλλον, εξαιτίας αυτού- παίζει ψηλά στον χώρο τόσο των μεταμεσονύκτιων ποιοτικων dancefloors, όσο και των θερινών decks πλάι στο ηλιοβασίλεμα.  

03. Session Victim - The Disconnect (Rhythm Section)

Το αγαπημένο ντουέτο των Γερμανών Session Victim (Hauke Freer & Matthias Reiling) επέλεξε πολύ σωστά να κυκλοφορήσει το νέο του EP The Disconnect στη δισκογραφική Rhythm Section του Bradley Zero. Για ακόμη μια φορά στη μουσική τους πορεία, οι Session Victim προσανατολίζουν τον ακροατή στο πιο ολοκληρωμένο τεχνικά, ηχητικά και αισθητικά σύγχρονο deep house με κυρίαρχο το jazz στοιχείο. Τα ορχηστρικά tracks χαρακτηρίζονται από ένα δαιμονισμένο groove, από λιτές μελωδικές γραμμές που ξυπνάνε τη νοσταλγία και την προσδοκία, αλλά και από πολυποίκιλες και δυναμικές παρεμβάσεις πλήκτρων, κρουστών και ηλεκτρικής κιθάρας, παιγμένες από guest μουσικούς. Αυτές ακριβώς οι παρεμβάσεις αφενός φέρουν έναν jazz αέρα, αφετέρου μας θυμίζουν ότι μια φορά και έναν καιρό ο Matthias Reiling είχε αναμειχθεί στην hardcore punk σκηνή του Αμβούργου…

Θαρρώ πως μέσα από το EP τους, The Disconnect οι Γερμανοί πρωτοπόροι του deep house μάλλον καλούν εμάς, τους ακροατές, να αποσυνδεθούμε από τα  αρνητικά συναισθήματα άγχους, πίεσης και μεμψιμοιρίας που συχνά βιώνουμε και να αντιληφθούμε τη ζωή ως μία μεγάλη περιπέτεια μοιρασμένη ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως. 

04. Léna C. - Stimuli (Earthly Measures)

Στο μόλις δευτερο EP της (και συνολικά δεύτερη μουσική της κυκλοφορία), Stimuli, η νέα καλλιτέχνις Léna C από τη Βρετάνη της Γαλλίας, δένει με λυρισμό, ζεστασιά και ρυθμική δεινότητα ένα downtempo που φέρνει στο νου ακόμα και τις συλλογές Buddha Bar, συνδυασμένο με επιλεγμένες μουσικές παραδόσεις της Αφρικής. Τα προσεγμένα της σε μελωδικό, ενορχηστρωτικο και ηχητικό επίπεδο tracks, επικεντρώνονται στο είδος του zouk της Γουαδελούπης (όπως ομολογεί η ίδια), αλλά και στην παράδοση gnawa του Μαρόκου (όπως συμπεραίνω εγώ). Όμως η Γαλλίδα φίλη μας αποφεύγει με βεβαιότητα την παγίδα της πολιτισμικής ιδιοποίησης. Κι αυτό κυρίως επειδή η Léna C κατορθώνει να εκφράσει, σε ένα σαφές chill out κλίμα, μια ουσιαστική διάσταση της αφρικανικής μουσικής, αλλά και κάθε καλλιτεχνικής έκφρασης που ζει κοντά στην παράδοση: αυτό το πάντρεμα αναμεσα στον αρχέγονο πυρήνα και σε μια τέχνη δουλεμένη με βαθιά ευαισθησία. 

Προφανώς οι προσδοκίες μας για τις επόμενες κυκλοφορίες της παραγωγού από τη Βόρεια Γαλλία είναι ιδιαίτερα υψηλές.

 05. Photay & United Freedom Collective - Always Cosmic (Multi Culti)

Αυτή η πρωτότυπη βρετανική κολεκτίβα μουσικών και παραγωγών, που παράλληλα έχουν και την ιδιότητα του ψυχολόγου (!) έχει απασχολήσει το Aeromusik blog και στο παρελθόν, εξαιτίας τόσο της δική της ηλεκτρονικής εκδοχής της brit jazz, όσο και της πολιτικοκοινωνικής και οικολογικής διάστασης της δουλειάς της. Σε αυτό το EP οι United Freedom Collective συνεργάζονται με τον Photay, μια από τις δυνατές και πιο προσωπικές φωνές στη σημερινή ηλεκτρονική σκηνή, o οποίος δημιουργεί ουσιαστικά μία σειρά από remixes/ edits στο τραγούδι τους “Always Open”, με τραγουδιστή τον Falle Nioke. 

Στο βασικό remix του Photay, που ανοίγει και το EP, έχουμε ένα άκρως χορευτικό και ατμοσφαιρικό blend από breaks, αραβική μουσική και acid house. Μιλάμε για υψηλό επίπεδο ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής που παραπέμπει στα ένδοξα 90s, επιτυγχάνοντας ένα κλίμα street αλητείας, μελωδικότητας και κοσμικού trip. Τα υπόλοιπα tracks ακολουθούν στο ίδιο μοτίβο, αποτελώντας ιδανικές επιλογές για DJs που επιδιώκουν μια προσωπική σφραγίδα στα sets τους, αλλά και για απαιτητικούς ακροατές.

πηγή εικόνας

Η μουσική είναι το καύσιμο μου: 2026 // επεισόδιο 1ο

Επανερχόμαστε με το πρώτο "επεισόδιο" του 2026 από τη μουσική σειρά Music is my fuel, η οποία ξεκίνησε το 2022. Θα ακούσετε επιλεγμένα τραγούδια και ορχηστρικά tracks που κυκλοφόρησαν τους τρεις πρώτους μήνες του 2026, από ένα εύρος ειδών και υφών, που αγαπάμε: downtempo, deep house, disco αλλά και κάπως ψυχεδελική τζαζ. Βέβαια δεν λείπει και η επιρροή από τις λεγόμενες "μουσικές του κόσμου", ειδικότερα από τις τεράστιες παραδόσεις της Αραβίας και της Ινδίας. 

Μουσική της εποχής μας, με μνήμες του χθες. Μουσική που κινεί νου, συναισθήματα και  σώματα! 

Καλή ακρόαση!

20 άλμπουμ για το 2025 | #03. Birdsnake - Biofilter (Bathtub Music)

Ναι, το downtempo, αυτό το παρακλάδι της ηλεκτρονικής μουσικής που γεννήθηκε στα 90s και ανδρώθηκε στα early 00s, δεν έχει σβήσει. Κάποιοι νέοπες, που ανήκουν μεν στην εποχή μας, αλλά λοξοκοιτάνε και στο χθες, συνεχίζουν την downtempo παράδοση, καλωδιώνοντάς την με τρέχουσες τάσεις αισθητικής και νοοτροπίας.

Οι Αυστραλιανοί Birdsnake στο πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ, με τίτλο Biofilter, ξεδιπλώνουν έναν ήχο που πατάει στο trip hop, στο ambient house και στο IDM, με πιο σαφείς επιρροές από τους Orb και τους Boards of Canada. Παράλληλα, τα διακριτικά μα λυσεργικά ακόρντα των synths λες και αποτιμούν φόρο τιμής στον Rick Wright των Floyd. Βέβαια, υποψιάζομαι πως οι αναφορές των Αυστραλών πάνε πολύ πίσω, σε kraut ή και post-hippie meditative  αυτοσχεδιασμούς, από τους Cluster ως και τους Yatha Sidhra.

Όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία συνυφαίνονται μέσα από μια δομή που πιθανότατα (δεν είμαι βέβαιος) εξελίσσεται χάρη στο αλληλέγγυο jamming των μελών, που χτίζουν τις συνθέσεις του άλμπουμ σαν μέρη ενός ενιαίου μουσικού έργου. Όπως δείχνουν και οι τίτλοι των ορχηστρικών συνθέσεων -οι μισοί περίπου τεχνοκρατικοί και άλλοι μισοί εντελώς  λυρικοί- στο Biofilter φτιάχνεται, τελικά, ένα μουσικό φίλτρο, μέσα από το οποίο η τεχνολογία εξανθρωπίζεται. Σε αυτή ακριβώς την κοσμοαντίληψη τεχνολογικού ανθρωπισμού έγκειται και η επαφή των Birdsnake με το σήμερα.

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #05: Zeitgeist Freedom Energy Exchange - Inspire /// Radicalise (Energy Exchange Records)

Στο καλύτερο ως τώρα και μάλιστα διπλό άλμπουμ της, Inspire /// Radicalise, η Αυστραλιανή μπάντα με το τόσο περίεργο όνομα κατορθώνει τον τέλειο συγκερασμό ενός πληθωρικού funk (σαν να λέμε Fatback Band) και μιας λαϊκής fusion (βλ. Weather Report). Αυτή η διαλεκτική σχέση επενδύεται με τους κοσμικούς disco ρυθμούς και τα αλλόκοτα ηχητικά εφέ των πιο διαστημικών 80s. Βέβαια, ένα τέτοιο πάντρεμα χρειάζεται  φαντασία, δεξιοτεχνία και ένα στέρεο καλλιτεχνικό και κοινωνικό όραμα. 

Οι Zeitgeist Freedom Energy Exchange έχουν όλα τα παραπάνω, καθώς σε αυτή τους τη κυκλοφορία αιχμαλωτίζουν, μέσω της μουσικής τους, το Zeitgeist της φουτουριστικής μας χαρμολύπης. Ακόμα περισσότερο, όμως, προτείνουν να μεγαλύνουμε εμπνευσμένα και ριζοσπαστικά τη χαρά του γλεντιού, της αγάπης, της απόπειρας για μια καλύτερη ζωή και (πολιτική) κοινωνία, μειώνοντας, την ίδια στιγμή, τόσο την προσωπική όσο και τη συλλογική μας λύπη. Κάπως έτσι αναδεικνύονται ως οι άξιοι συνεχιστές του jazzy disco υβριδίου, που διαμόρφωσαν εμβληματικά τραγούδια όπως το "Could Heaven Ever Be Like This" του Idris Muhammad και το "Expansions" του Lonnie Liston Smith. Τελικά, το Inspire /// Radicalise έχει έρθει για να κινήσει σε χορό σώμα, νου και ψυχή. 

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #06. Gates of Dawn - III (self-released)

Στο τρίτο άλμπουμ τους, με τον τίτλο ΙΙΙ, οι Gates Of Dawn από τη Μινεσότα, όχι μόνο αψηφούν τα στιλιστικά δεδομένα του black metal, αλλά και υπερβαίνουν τα ασφαλή συναισθηματικά του όρια. Η εσώψυχη δαιμονικότητα του ιδιώματος σίγουρα υπάρχει, αλλά συγκεράζεται κυρίως με το κλασικό folk - country ψυχεδελικό ροκ, αλλά και με τον ήχο των εμβληματικών αμερικανικών γκρουπ που μεταμόρφωσαν το US hardcore σε indie. Δηλαδή, τα σατανικά φωνητικά, τα blastbeats και τα ομιχλώδη riffs είναι εδώ, αλλά αποδρούν από τους βλοσυρούς γονείς τους και παντρεύονται ρομαντικά και άνομα, μέσα σε ένα υπέροχο lo-fi ηχητικό τοπίο, τo αμερικανικό psych rock των Grateful Dead και των Allman Brothers, με κουμπάρους τους Hüsker Dü και Dinosaur Jr! Η εξαιρετική δουλειά στις κιθάρες αναδεικνύει αυτές τις ετερόκλητες επιρροές. 

Όμως, όσο το άλμπουμ προχωρά, η ατμόσφαιρα γίνεται ακόμα πιο σκοτεινή, συνεπώς οι επιρροές από Pink Floyd περιόδου Syd Barrett έρχονται στο προσκήνιο- και το ίδιο το όνομα του γκρουπ παραπέμπει εκεί- για να καταλήξουμε σε ένα θορυβώδες και κοσμικό, βασικά post-rock και τελικά φιλοσοφικό, φινάλε. Το III είναι ένα άλμπουμ που δείχνει πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει το σύγχρονο black metal, όταν δεν έχει παρωπίδες και σύνορα. 

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #07. Pig&Dan - Journey Within (Café del Mar Music)

Οι Ισπανοί Pig&Dan (Dan Duncan και Igor Tchkotoua), αν και έγιναν γνωστοί από τις house παραγωγές τους, τα τελευταία χρόνια ακολουθούν πιο χαμηλόφωνα μονοπάτια. Έτσι και σε αυτό τους το άλμπουμ παρουσιάζουν ένα ταξίδι προς τα ψυχικά, αλλά και ιδεολογικά μας εσώτερα. Δηλαδη προτάσσουν μια ολόκληρη κοσμοαντίληψη με κεντρικές αξίες αυτές της αλληλεγγύης (“Can’t do it my own”), της παράδοσης στο θαύμα της ζωής (“Let it slide”), της εσωτερικής αυτονομίας (“Freedom is a state of mind”), της αποστροφής προς την κερδοσκοπία (“Hold the money”), της υπεράσπισης της ταυτότητάς μας (“Ready de fem”). Αυτές οι ιδέες αποτελούν τον πυρήνα ενός φουλ λιτού μα υπογείως δυναμικού, ως και οργισμένου παλιομοδίτικου dubby trip hop/ downtempo, το οποίο στηρίζεται σε γειωμένα beats, γερές μπασογραμμές, ατμοσφαιρικά ambient synths και μαύρες φωνές, από το soul ως τη reggae. 

Tελικά το Journey Within αποτελεί ένα trip hop μανιφέστο. 

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #08. Floating Points - Lazarus Soundtrack (Adult Swim/ Milan Records)

Ο Samuel Thomas Shepherd, γνωστότερος ως Floating Points, μετά το περσινό σεμιναριακό dance άλμπουμ του Cascade, μας απασχολεί και φέτος, ως ένας εκ των συμμετεχόντων στο soundtrack της νέας anime σειράς Lazarus, του μεγάλου Shinichirō Watanabe (Cowboy Bebop, Samurai Champloo). Μαζί με τον Floating Points, μουσική για το Lazarus κυκλοφόρησαν ο Bonobo και ο Kamasi Washington. Λογικό , αν σκεφτούμε ότι η μουσική πάντα έπαιζε κυρίαρχο ρόλο στα anime του S. Watanabe. 

Στη συγκεκριμένη κυκλοφορία, ο Βρετανός δημιουργός συνεργάζεται με τον παραγωγό Zongamin (που έβγαλε ένα ωραίο  άλμπουμ μέσα στο 2025), με την αρπίστρια Miriam Aderfis και με τη ντράμερ Valentina Magaletti, σε μια σειρά ορχηστρικών συνθέσεων, η καθεμιά από τις οποίες έχει διαφορετικό χαρακτήρα: motorik krautrock στο "Mirror Pursuit", κλασικότροπη ambient στο "Total Eclipse", τζαζ νουάρ κλίματος στο "Wires", τρελό jamming με βάση τα κρουστά της Magaletti στο "Ajar", fusiοn a la Miles Davis στο "Topaz" και αγριεμένο tech-house στο "Dexion". Ο συνδετικός κρίκος αυτών των στυλ είναι η μουντή, βαθιά, κινηματογραφική, με έμφαση στα μπάσα, ηχητική προσέγγιση. Έτσι, ο Floating Points σε 33 μόλις λεπτά παρουσιάζει ένα πολύπλευρο κομψοτέχνημα, ακόμα ένα κεφάλαιο στη σημαντική καλλιτεχνική του πορεία. 

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #09. Humble B Flat - Blessings Of The Sun (Pond Life Records)

O Humbe B Flat αναδείχθηκε ως ένας από τους καλύτερους underground παραγωγούς του μελωδικού deep house με την κυκλοφορία του -τολμώ να πω- αριστουργηματικού του ντεμπούτου Source of the Nile (2022). Όταν είδα ότι κυκλοφόρησε νέο άλμπουμ, σκέφτηκα αν θα μπορούσε να φτάσει ξανά στις ίδιες πηγές έμπνευσης... Κι όντως το καταφέρνει: στο Blessings Of The Sun προσφέρει ορχηστρικό deep house, επηρεασμένο από τζαζ, αλλά κυρίως από Αφρικάνικα ηχοχρώματα, τα οποία όσο το άλμπουμ εξελίσσεται ολοένα κυριαρχούν. Παράλληλα, μια ατμόσφαιρα ελεύθερου ψυχεδελικού αυτοσχεδιασμού συμπλέκεται με δυνατές μελωδίες. Ένα μουσικό δώρο γεμάτο δεξιοτεχνία, απλότητα και τελικά ουσία, το οποίο λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά, όχι μόνο για τον ίδιο τον καλλιτέχνη, ο οποίος θεωρεί την κυκλοφορία του αυτή ως ένα πνευματικό ταξίδι που τον βοήθησε να ξεπεράσει “θρήνους και προκλήσεις” των τελευταίων τριών ετών, αλλά και για εμάς, τους ακροατές του. 

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #10: Sewell and the Gong - Patron Saint Of Elsewhere (DSPPR Recordings)

O συγγραφέας, εικονογράφος και μουσικός Matt Sewell κάλεσε στο στούντιο τον Chris “Gong” Tate, σχηματίζοντας έτσι το project Sewell and the Gong. Στο πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ δημιουργούν χειροποίητη και αυτοσχέδια μουσική, στην οποία ο χαρακτηρισμός “εκλεκτική” ταιριάζει γάντι. Σαν να ρίχνουν μέσα σε ένα παλιό γουδί τις πιο ήρεμες στιγμές των Neu! και των Harmonia, τη σουρεαλιστική και folk-influenced electronica των Lemon Jelly, το wall of sound του shoegaze και θραύσματα από DJ sets του Alfredo Fiorito και του José Padilla στην Ibiza. Εν συνεχεία, πασπαλίζουν το μείγμα με κάμποση νοσταλγική αισιοδοξία, μια καλή τζούρα από νοτισμένη βρετανική εξοχή και τέλος μια γενναία δόση μεταφυσικής διάθεσης: το μαγικό φίλτρο του βαλεαρικού δρυΐδη και, βέβαια, "Προστάτη Αγίου του Αλλού" είναι έτοιμο.

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #11: Zangoma - Faka Mulilo (Svart Records)

Ένα μουσικό γκρουπ κι ακόμα περισσότερο παρέα από τη Φινλανδία δημιουργεί ένα άλμπουμ αφρικάνικου funky hard rock, με έντονα στοιχεία από την late 60s καλιφορνέζικη ψυχεδέλεια, χωρίς όμως να ακούγεται παρωχημένο. Αυτή η παγκοσμιοποιημένη μουσική κατάσταση φυσικά  μας αρέσει! Οι Zangoma πατάνε στην παράδοση του zamrock, δηλαδή του ροκ των 70s από τη Ζάμπια, λοξοκοιτώντας παράλληλα προς Rolling Stones, Deep Purple, Black Sabbath, Grateful Dead, μα και James Brown! Το groove πνέει μεσίστια, τα riffs κεφάτα και δυναμικά, τα φωνητικά οργισμένα και ηδονιστικά, ενώ σε στιχουργικό επίπεδο το ελεύθερο ψυχεδελικό βίωμα συναντά την κοινωνικοπολιτική αφύπνιση. 

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #20: Emancipator & Lapa - Stories Of The Melting Sun (Loci Records)

Το συγκεκριμένο άλμπουμ αποτελεί προϊόν συνεργασίας ανάμεσα στον αναγνωρισμένο instrumental hip hop παραγωγό Emancipator (Douglas Appling) και τον βιολιστή Ilya Goldberg, ο οποίος χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Lapa. Χαλαρό μα και παιγνιώδες downtempo- trip hop στυλ, πλούσιο σε λεπτομέρειες και με ουσιαστικές minimal μελωδίες, τυλιγμένο σε μια μυστηριακή, ως και μυθώδη ατμόσφαιρα, η οποία ενισχύεται από καλόγουστα world music μπολιάσματα. 

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

Music is my fuel 2025: vol. 2

Πανέτοιμο το μέρος δεύτερον της σειράς Music is my fuel για το 2025. Ως είθισται, θα απολαύσετε μία Spotify playlist με φετινές κυκλοφορίες από τον χώρο της electronica, με έμφαση σε downtempo, future jazz και deep house. Το κλίμα είναι αστικό μα και βαλεαρικό, χαμένο μέσα σε μυστήρια και γοητευτικά νέφη. Οι μουσικές επιλογές κλείνουν με ένα σύντομο tribute σε έναν πολύ μεγάλο της ελληνικής μουσικής που μας χαιρέτησε πρόσφατα.  Το υπέροχο -και αντιφασιστικό- σκίτσο που συνοδεύει την ανάρτηση αποτελεί δημιουργία της Kasia Babis.

Καλή ακρόαση!

Music is my fuel 2025 Vol. 1

Φτάσαμε πια στα μισά σχεδόν του έτους, για να φτιάξουμε μια δίωρη λίστα στο Spotify με κάποια από τα καλύτερα tracks του 2025, κυρίως από τον χώρο της electronica. Όπως είθισται, ξεκινάμε πιο χαλαρωτικά, ενώ όσο η λίστα εξελίσσεται και ταξιδεύει, τόσο η χορευτική διάθεση ανεβαίνει, παράλληλα όμως το ξεκούραστο και δροσερό κλίμα δεν λέει να υποχωρήσει.

Have a nice trip, friends!

Δέκα μουσικές επισκέψεις από το 2024: μέρος β'

Η πρώτη βεγγέρα των μουσικών μας καλεσμένων για το 2024 πραγματοποιήθηκε εδώ. Πάμε στο μέρος β', όπου ακόμα πέντε δια ζώσης/ διαδικτύου φίλ@, αλλά και άνθρωποι χωμένοι ως τα μπούνια στο σύμπαν της μουσικής, επιλέγουν 5 αγαπημένες τους κυκλοφορίες από τη χρονιά, γράφοντας ένα σύντομο κείμενο για την πρώτη τους επιλογή. Σε αυτό το β' μέρος, τα bio των συμμετεχόντων είναι γραμμένα από τ@ς ίδι@ς, ενώ η σειρά της παρουσίασης τους είναι αλφαβητική βάσει του ονόματός τους.

01. Δημήτρης Αυγέρος

Ο Δημήτρης Αυγέρος είναι εραστής της Μουσικής από τις αρχές των 80s. Δημοσιογράφος, DJ, ραδιοφωνικός παραγωγός και συνιδρυτής -πριν από 10 χρόνια- του Home Radio 89.1 στη Χαλκίδα όπου κάνει κάθε πρωί τις εκπομπές του, φυσικά χωρίς playlists και μουσικές παρωπίδες.

1. Glass Beams - Mahal

Οι Αυστραλοί Glass Beams ήταν, κατά τη γνώμη μου, το πιο σημαντικό μουσικό breakthrough του 2024. Έχοντας ηχογραφήσει μέχρι σήμερα μόλις δύο EP, κυκλοφόρησαν το δεύτερό τους το Μάρτιο για λογαριασμό της-πάντα σπουδαίας- Ninja Tune, δημιουργώντας ένα τεράστιο hype γύρω από το όνομά τους, όχι μόνο χάρη στον υπέροχο ήχο τους, αλλά και στη μοναδική τους αισθητική -ακόμη και το τόσο προσεγμένο styling τους- και τα ξεχωριστά live τους που έγιναν sold out οπουδήποτε έχουν εμφανιστεί, χωρίς ν' αποκαλύπτουν ποτέ τα πρόσωπά τους. Ευτυχώς, θα τους δούμε το καλοκαίρι και στην Αθήνα. Το "Mahal", ήταν για μένα το απόλυτα εθιστικό track του 2024.

2. Raphael Schoen - Sometimes I miss you

3. Jack J - Wrong again

4. Metronomy - Nice town

5.  Killowen - Rita Ora

02. Δημήτρης Λιλής

Ο Δημήτρης Λιλής είναι Marketing Manager της Warner music στην Ελλάδα, resident DJ στα Wild Poppies, Pharaoh (vinyl only sets) , Κύριος (Πλ. Μαβίλλη)  και σαν ραδιοφωνικός παραγωγός έχει στο παρελθόν συνδεθεί με σταθμούς όπως Athens Voice radio, Off Radio και προσφάτως με το Fade.radio. Από τα μέσα των 00s δεν έχει σταματήσει να τροφοδοτεί με μουσικά κείμενα και τελευταία με podcast τον φορέα εναλλακτικής μουσικής από τον ιστότοπο avopolis.gr

1. Charli XCX - Brat 

Θα αρκούσε να γράψω την λέξη BRAT 100 φορές για να δικαιολογήσω το πιο ανατρεπτικό ποπ κόνσεπτ της χρονιάς. Όσοι μεγαλώσαμε με το περιοδικό ΠΟΠ & ΡΟΚ  μάθαμε ότι η ποπ των Pet Shop Boys δεν ήταν guilty pleasure, αλλά κυριολεκτικά ένας ολόκληρος μηχανισμός από το songwriting και την παραγωγή μέχρι το marketing όπου ο τελικός στόχος της ήταν να βάλει υποσυνείδητα στις μάζες αυτό που γενικευμένα θα λέγαμε “καλή” μουσική. Και αυτό ακριβώς συνέβη στην περίπτωση του Brat. Καλογραμμένα αλλά όχι καλογυαλισμένα κομμάτια συνδέθηκαν με την πιο out of the box καμπάνια της χρονιάς και γέννησαν ένα φαινόμενο για την ποπ κουλτούρα, που ναι μεν, από το underground μέχρι το big indie φάσμα ίσως είχε εκατοντάδες άλλους ακόμα και καλύτερους δίσκους σε συναγωνισμό, αλλά η ποπ αμεσότητα του υπήρξε καταλύτης για να καπελώσει την 1η θέση. Ναι, μέσα στο 2024 έγινα από αυτούς που προτιμούν έναν σχετικά καλό δίσκο με καλό branding, παρά έναν σπουδαίο μουσικά δίσκο με φτωχό ή μη επαρκώς φροντισμένο περιτύλιγμα. 

2. Tyler The Creator - Chromakopia

3. Clairo - Charm 

4. Fred Again.. - Ten Days

5. Floating Points - Cascade

03. Κλαίρη Σπερελάκη

Το ταξίδι της μουσικής μου ξεκίνησε από το βρεφικό μουσικό κουτί στην κούνια μου σαν μωρό και συνεχίστηκε με τις μουσικές των Πειρατικών σταθμών στα Χανιά που ήταν παράνομοι χωρίς άδειες και κυνηγούνταν , όμως έδιναν την ευκαιρία στον καθένα μας να ακούσει , να δώσει αφιερώσεις στα φιλαράκια του και στην καψούρα του απολαμβάνοντας τα μουσικά του γούστα . Μουσική εκπομπή στην τηλεόραση άκουγα τον Γιώργο Γκουτη από το 1982 με την εκπομπή του Μουσικοραμα που στις τρεις πρώτες εκπομπές ονομαζόταν "Μουσική πόπ" και μετά "Μουσικοραμα".

 

Στο ραδιόφωνο είχαμε τον Γιάννη Πετριδη , τον Ακη ´Εβενη και στον τύπο είχαμε τη δυνατότητα μέσω του "Ποπ και Rοκ" περιοδικού, αλλά και άλλων, να ενημερωθούμε για την πορεία της μουσικής σκηνής . Όλα αυτά πρώιμα χρόνια της εφηβείας μας έδωσαν μουσικές αποκαλύψεις για συγκροτήματα και μουσικούς που αν δεν τα ακούγαμε και διαβάζαμε θα είχαμε παντελή άγνοια .. Έτσι καλλιεργήθηκε μουσική παιδεία και η χημεία μας με αυτή μας έσωσε από λογής λογής σκουπίδια που και σήμερα δρουν ανενόχλητοι στη μουσική. H δεκαετία του 60-70 για μένα είναι η πιο παραγωγική μουσικά σκηνή που έφερε στο φως δεκάδες συγκροτήματα και μουσικούς πολύ αξιόλογους . Βέβαια, τώρα ακούω απ' αυτά ότι δεν είχα πάρει χαμπάρι τότε, γιατί δεν ήταν εμπορικά και δεν προωθούνταν από κανένα... 

Σήμερα έχω βρει την ψυχική μου υγεία και το δρόμο μου στη μουσική και δυστυχώς δεν με πείθουν οι σημερινοί αλλά ούτε και το παίξιμο των λογιών λογιών ντι τζέι μ' ένα στικάκι να βάζουν μουσικές στα μαγαζιά. Να τονίσω ότι είχα καλούς δισκοθετες μέντορες και τότε και τώρα αλλά αυτό που μετράει είναι η  προσωπικότητα του καθενός μας και τι είδους φωτιές ανάβουν στις ψυχές μας όπου ανάλογα καλλιεργούμε

1. Molchat Doma - Belaya  Polosa

Με τυμπανοκινητο μίγμα post-punk, coldwave και dark synthpop επιρροές των 80s, οι φίλοι μας κατάγονται από το Μινσκ της Λευκορωσίας. Στίχοι για την καταπίεση τη ζωή και τη μοναξιά έγιναν γνωστοί από ένα πρώην κομμουνιστικό κράτος  Ο τραγουδιστής Egor Shkutko, o Roman Komogortser στην κιθάρα το συνθεσάϊζερ και drum machine και o Palev Kozlov στο μπάσο και συνθεσάϊζερ ξεκίνησαν να συνθέτουν το 2017. Επιρροές από την εποχή της Περεστρόικα και από γνωστά γκρουπάκια πανκ και synth pop staples Καλλιώρα σαν τους Depeche Mode , Human League κ α φανερώνουν ομοιότητες αλλά η χροιά τους είναι αναγνωρίσιμη μόλις τους ακούσεις τους αγαπάς κιόλας.

Η "Belaya Polosa" είναι το τέταρτο ολοκληρωμένο έργο τους για το 2024  με επιρροές απο το EBM , το trip hop της δεκαετίας του 90 με ελάχιστο post-punk. Με τον καιρό, τα δύο πρώτα άλμπουμ κέρδισαν δημοτικότητα από το Γιουτιουμποφωνο και το Bandcamp και στη συνέχεια μέχρι το 2019 κέρδισαν πάνω από δύο εκατομμύρια ακροατές μέσω των άλμπουμ τους.

2. Hermanos Gutiérrez - Sonido Cosmico

3. Four Tet - Three

4. Ray LaMontage - Step into your power

5 Berlioz - Open this wall

 

04. Κωστής Παπαθανασίου

Μ' αρέσει η πολύ η μουσική. Προσπαθώ να ακούω όσο το δυνατόν περισσότερη. Μ' αρέσει επίσης να συζητάω για την μουσική, να διαβάζω για αυτήν και τελικά να ανακαλύπτω καινούρια (για μένα) πράγματα από το παρόν και το παρελθόν. Μ' αρέσει επίσης να αγοράζω μουσική αλλά αυτό είναι μάλλον μειονέκτημα 

(Ο Κωστής -που μας έρχεται από Θεσσαλονίκη- κατά παράβαση του κανόνος και μετά από δικό του request, έγραψε από ένα σύντομο review για τις δύο πρώτες του επιλογές)

1. Griffure - Paratonnerre 

Ένα πραγματικό έργο τέχνης που ξεκινάει από τη modern classical και αγγίζει ένα απίστευτο εύρος μουσικών από την αραβική παράδοση και τα σερφαδίτικα τραγούδια μέχρι την παραδοσιακή μουσική του Auvergne της Γαλλίας, μεσαιωνικούς θρησκευτικούς ύμνους και τη soul.

2. Atomizador - Haz

Επτά μικρής διάρκειας συνθέσεις που θα μπορούσε να τις πει κανείς απλές ασκήσεις ύφους αν δεν ήταν τόσο όμορφα δομημένες και αρμονικά θαυμάσιες. Άλλοτε στις κιθάρες (ακουστικές και ηλεκτρικές) και άλλοτε στο μπουζούκι ο Μαδριλένος επισκέπτεται το american primitivism στυλ, τους Tuareg της Β. Αφρικής, την Αναγεννησιακή μουσική,  τη Mέση Ανατολή, τον Sir Richard Bishop και την μπάντα του τους Sun City Girls (οι οποίοι ούτως οι άλλως ήταν και οι ίδιοι μουσικοί εξερευνητές), το Νεοζηλανδέζικο indie (στη διασκευή του στο τραγούδι των The Clean), ενώ στα σημεία όπου εισέρχονται οι (trademark πλέον) φωνητικές πολυφωνίες του πάει μια βόλτα μέχρι τους (ψυχεδελικούς) Beach Boys

3. Beth Gibbons - Lives Outgrown

4. Nicolas Jáar - Archivos de Radio Piedras

5. Maya Shenfeld - Under The Sun

05. Νίκος Μπαρπάκης (Espeekay)

Ο Νίκος Espeekay Μπαρπάκης είναι ακροατής και φίλος της μουσικής... Από το 2000 και κάτι επιλέγει ως DJ,  διοργανώνει μουσικές εκδηλώσεις και ενώνει τις τελείες μεταξύ σύγχρονου πολιτισμού και τάσεων.

1 . Jimi Tenor & Aura Safari – Sensory Blend

Ο Jimi Tenor είναι διοπτροφόρος πνευστός από τη Φινλανδία, με καριέρα 3 δεκαετίες και πάντα με άνεση στο  jazz και ψυχεδελικό. Κυκλοφόρησε φέτος μέσα στην ίδια χρονιά έναν solo δίσκο (αξίζει να το τσεκάρετε) και αυτό το release σε συνεργασία αυτή τη φορά με τους Ιταλούς Aura Safari. Το αποτέλεσμα είναι ένα εξαιρετικό easy listening soundtrack για ημέρες και νύχτες όλου του χρόνου, πολύ ευγενές στο άκουσμα, με μελωδικές έως και balearic στιγμές.

2. Hermanos Gutierrez – Sonido Cosmico

3. Future & Metro Boomin- We don’t trust you / We still don’t trust you

4. Glass Beams – Μahal

5. Georgie Greep – The New Sound

Ευχαριστώ όλες και όλ@ς το@ς guest μας για τη καλή τους διάθεση, αλλά και την όρεξη να διασπείρουν στον λαό την πραγματικά καλή μουσική, χωρίς παρωπίδες. Η συνεργασία και η συντροφικότητα μετράει, και στον ευρύτερο χώρο του πολιτισμού, φυσικά. Του χρόνου και εις ανώτερα, μουσικά και όχι μόνο!

Πηγή εικόνας τίτλου

Steve Cobby - FUCK NO (2024, Déclassé)

 

Ο Steve Cobby είναι ένας από τους υπόγειους ήρωες της βρετανικής και ευρύτερα ευρωπαϊκής electronica. Ήδη από τις αρχές των 90s, παρέα με τον Dave “Porky” Brennand σχημάτισαν τους Fila Brazilia, ένα από τα πιο επιδραστικά σχήματα στον χώρο της acid jazz, του trip hop και του downtempo. Το συγκεκριμένο ντουέτο φιλοξενήθηκε στη -δημιουργημένη επίσης από τους Cobby και Brennard- Pork Recordings, την indie δισκογραφική που σταδιακά έγινε το καταφύγιο, όχι μόνο των πολλών project του δαιμόνιου Βρετανού (Solid Doctor, Heights of Abraham), αλλά και άλλων συνοδοιπόρων του, όπως οι Baby Mammoth και ο Leggo Beast. Φυσικά, ο Steve Cobby δεν επαναπαύτηκε από τότε, αντιθέτως συνεχίζει να κυκλοφορεί συχνά άλμπουμ στον γνωστό του ήχο, τον οποίο όμως προσαρμόζει στα σημερινά στιλιστικά και ηχητικά δεδομένα

Φέτος, λοιπόν, κυκλοφόρησε το νέο του full-length, με τον κάμποσο προκλητικό τίτλο FUCK NO, που με ιντρίγκαρε να ακούσω. Και έπραξα πολύ καλά, επειδή η μουσική του γραφή είναι πιο ώριμη από ποτέ. Πρώτα απ’ όλα, αυτή η υπέρ το δέον χαλαρότητα και η έλλειψη έντασης που χαρακτηρίζουν κάποιες από τις προηγούμενες κυκλοφορίες του, ήδη από τα 90s, έχουν δώσει τη θέση τους σε ένα πιο σκληρό και υπόγεια οργισμένο funky groove το οποίο υφέρπει ακόμα και στα πιο ράθυμα track αυτού του καθ’ όλα ορχηστρικού άλμπουμ.

Το FUCK NO ξεκινά δυναμικά, με το κομμάτι "Silent Windmills", στο οποίο κυριαρχούν ρετρό 80s synths και ένα στιβαρό old school hip hop beat, όπως σημειώνει και ο Robbert Harris στην κριτική του. Άρα, οι ανεμόμυλοι με τους οποίους ο κ. Cobby μας καλωσορίζει μόνο σιωπηλοί δεν είναι. Το αμέσως επόμενο κομμάτι έχει τον τίτλο "Sepulveda" και είναι αφιερωμένο προφανώς στον φοβερό Χιλιανό συγγραφέα Luis Sepulveda (1949-2020), με τη βαθιά Αριστερή και οικολογική, αγωνιστική και ανθρώπινη του πένα. Αυτό το track θυμίζει ένα χαλαρό μα γκρουβάτο jamming ενός ψυχεδελικού ροκ συγκροτήματος. Κάπου εκεί, λοιπόν, άρχισα να ψυλλιάζομαι το θεματικό και ουσιαστικά ιδεολογικό concept του άλμπουμ: ο Steve Cobby αρθρώνει ένα συνειδητό “fuck no” στις ολοένα και περισσότερες πλευρές της σύγχρονης κοινωνικοπολιτικής ζωής που κοντράρουν τις αξίες της ισότητας και της δημοκρατίας. Οι τίτλοι των tracks στέκονται ως οδηγοί σε μια τέτοια ερμηνεία του άλμπουμ.

Το "United States of Africa" με το ζεστό jazzy φλάουτο και τον ανάλαφρο μα στακάτο ρυθμό σαν να διαυγάζει τις ουτοπικές Ηνωμένες Πολιτείες της Αφρικής, όπου κάθε ίχνος φυλετικού ρατσισμού θα έχει σβηστεί και η αναζήτηση για μια πρωτόλεια ανθρωπιά θα κυριαρχεί. Στο midtempo reggae "Owl of Minerva" η κουκουβάγια της θεάς Αθηνάς ανάγεται σε ένα σύμβολο της μαχόμενης σοφίας. Τώρα, η λέξη Chūgi που δίνει τον τίτλο στο επόμενο track του άλμπουμ έχει ιαπωνική προέλευση και μάλλον δείχνει την ανόσια, θα έλεγα, ειρωνεία του δημιουργού μας. Σας αφήνω να το ψάξετε από μον@ σας. 

Το FUCK NO κλείνει με δύο αργά και ιδιαίτερα ατμοσφαιρικά κομμάτια, το dubby "Mind Dem Doorstep" και το jazzy "It's Raining Diamonds on Neptune". Ειδικά το τελευταίο δημιουργεί ένα συναίσθημα ήρεμο ακόμα και καθησυχαστικό. Ίσως στο τέλος του άλμπουμ του, ο Steve θέλει να περιγράψει με τα δικά του καλλιτεχνικά μέσα την πολιτική και κοινωνική ουτοπία για την οποία πολεμά σε όλη τη διάρκεια του. 

Βέβαια, όλη αυτή η πολεμική δεν συνοδεύεται από τον αρκετά συνήθη πεσιμισμό τέτοιων καλλιτεχνικών εκφράσεων, αλλά από ένα διαολεμένο κέφι, που ο Steve Cobby επιστρατεύει ώστε να υποβάλλει πως αξίζει να παλέψουμε για τέτοιες αλλαγές στο επίπεδο της ζωής και της νοοτροπίας μας. Το εξώφυλλο του άλμπουμ αναδεικνύει αυτή την κεφάτη και, βέβαια, σαρκαστική αγωνιστικότητα: εμπνευσμένο από τη street αλλά και την pop art των 80s και των 90s, δείχνει τρεις γελοιογραφικά σχεδιασμένες φιγούρες, έναν ήλιο, ένα φεγγάρι και ένα μπουκάλι (αναφορά στην οικολογική καταστροφή, στον υπερκαταναλωτισμό ή, απλά, στη διασκέδαση;) να περπατάνε χαμογελαστές χέρι χέρι, ενώ βλέπουμε καθαρά και ξάστερα την επιγραφή: FUCK NO

Music is my fuel 2024 III: Hasta La Vista Beyond Evil

Η τρίτη συνέχεια της σειράς Music is My Fuel 2024, με επιλεγμένα πρόσφατα tracks κατά βάση της λεγόμενης leftfield electronica ήρθε γρήγορα, καθώς ο αγαπημένος σας μουσικός επιλογεύς είναι on fire! Αρκετά τα ενδιαφέροντα κομμάτια, EPs και full-lenghts μέσα στο 2024, για τα οποία θα μιλήσουμε εν ευθέτω χρόνω, βέβαια πριν τελειώσει η χρονιά. Προς το παρόν απολαμβάνουμε μουσική και, όποια/ όποιος θέλει ψάχνει περαιτέρω.

Βέβαια, πρέπει να σημειωθεί πως σε αυτή την έντονη καταφυγή στην τέχνη της μουσικής συντέλεσε κατά πολύ η τραγική αποκορύφωση της καταστροφικής παρακμής που βιώνει η πόλη μας, ο Βόλος. Έτσι, φτιάξαμε μια αφήγηση τραγουδιών και ορχηστρικών από το 2024 που κρατά δυόμιση ώρες και είναι αφιερωμένη σε όσες/ όσους κατοίκους του Βόλου και της Μαγνησίας αντιστέκονται στην οικολογική, πολιτική, κοινωνική, αισθητική και νοοτροπική, τελικά, σήψη της πόλης και της περιοχής μας: hasta la vista beyond evil. 

Η εικόνα προέρχεται από καρτ-ποστάλ του λιμανιού του Βόλου, από τις αρχές του 20ού αι. 

Music is my fuel 2024: II

Σερβίρουμε ζεστό ζεστό και καλοκαιρινό το δεύτερο μέρος της σειράς "Music is my fuel": μία Spotify λίστα με 34 tracks του 2024 -διάρκειας 3 ωρών, από τον χώρο της "leftfield electronica", πιο συγκεκριμένα ακούμε downtempo, slo-mo, χαλαρά breaks, deep house και σύγχρονη disco. 

Η ένταση ξεκινά χαμηλά, αλλά κλιμακωτά ανεβαίνει, το tempo γρηγορεύει και η διάθεση γίνεται ολοένα πιο χορευτική. Η συναισθηματική ατμόσφαιρα είναι, τελικά, αντιφατική: ρεμβαστική και καλοκαιρινή, ευφορική και μελαγχολική, στοχαστική κι ανέμελη. Σε αντίθεση με το α' μέρος της μουσικής μας σειράς, το οποίο συνοδευόταν από ένα αρκετά εκτενές κριτικό άρθρο, αυτή τη φορά σας αφήνω μόνες και μόνους στα λαβυρινθώδη κύματα της μουσικής. 

Η άψογη φωτογραφία είναι του Ιταλού Claude Nori κι αποτελεί μέρος αυτού του λευκώματος. 

Μουσικό καύσιμο 2024: μέρος πρώτον

Ορίστε μία λίστα στο… αμαρτωλό αλλά χρήσιμο Spotify, αποτελούμενη από tracks που κυκλοφόρησαν το πρώτο τρίμηνο του 2024 ήτοι από τον Γενάρη ως τα τέλη Μαρτίου. Η λίστα καλύπτει τη λεγόμενη leftfield electronica, ειδικότερα τις κατευθύνσεις του downtempo και του chill out, του dark disco και του balearic, καθώς και του organic και deep house. Τα κομμάτια έχουν ιεραρχηθεί έτσι, ώστε να δημιουργείται μία αφήγηση από τη μειλιχιότητα σε έναν υποφωτισμενο χορό.

. 

Όλα τα tracks που εμπεριέχονται στην Spotify playlist έχουν επιλεχθεί με προσοχή από τον σελέκτορα, αλλά ιδιαίτερης μνείας αξίζουν τα κάτωθι: 

Ο ή η Ciao Ciao Marigold έχει ντύσει την τέχνη του/ της με μια ξεχωριστή γοητεία: με μότο τη φράση “if Princess Mononoke took edibles” και ως εικόνα ένα νοσταλγικό ξέχρωμο anime, παρουσιάζει lofi instrumental hip hop, το οποίο δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, αλλά έχει μια τρομερά όμορφη παραγωγή, γεμάτη χαρμολυπη. Τελευταίο του/της EP το Fouquieria Splendens, τα tracks του οποίου έχουν πάρει τους τίτλους τους από τις επιστημονικές λατινικές ονομασίες φυτών. 

Άκουσα το νέο άλμπουμ του Four Tet, με τίτλο Three, μιάμιση φορά... Δεν με ενθουσίασε, επειδή ο κ. Kieran αφήνει τα ριψοκίνδυνα και αβέβαια, μα συχνά επιτυχημένα πειράματα του, για να επαναπαυτεί σε έναν γνώριμο ήχο, ήρεμο μα και γκρουβατο. Το αποτέλεσμα; Κάποια tracks αξιόλογα, κάποια πληκτικά. Το επιλεγόμενο "Three Drums" σίγουρα ανήκει στην πρώτη κατηγορία.

Ούτε το τρίτο κατά σειρά άλμπουμ, Chorus, των Αυστραλών Midlife με ενθουσίασε. Αναμφίβολα το ντεμπούτο τους είναι ένας δίσκος αναφορας, καθώς εκεί συνδυαζουν με έναν μοναδικό τρόπο το prog rock με τη disco. Αλλά, στο τρίτο τους ολοκληρωμένο δισκογραφικό πόνημα εμπιστεύονται υπέρ το δέον την jazz-funk αυτοσχεδιαστική τους δεινότητα, με συνέπεια να υστερούν σε συνθέσεις. Επίσης, το υπερβολικο βάρος που δίνεται στα ρετρό σύνθια προσωπικα με κούρασε. Θα ήθελα κάτι πιο φυσικό και οργανικό ηχητικά. Ωστόσο κάποια υπέροχα κομμάτια εντοπίζουμε, όπως το ομώνυμο "Chorus".

Ο Jon Kennedy, παλιά καραβάνα στον χώρο του trip hop, με το νέο του άλμπουμ My Technology, δείχνει ότι το αυτό το στιλ, που πολλές και πολλοί έχουν συνδέσει αποκλειστικά με τα 90s, ακόμα να παρουσιάζει ενδιαφέροντα δείγματα. Βέβαια η αλήθεια είναι πως έχουμε να κάνουμε με μια δισκογραφική δουλειά που δεν ενθουσιάζει σε όλη της τη διάρκεια… 

Αντιθέτως, το δεύτερο full length του Σικελού Galathea, Sacred Love, έχει κερδίσει την ανεπιφύλακτη εκτίμηση μου, μετά βέβαια από 4-5 ακροάσεις. Έχουμε να κανουμε με downtempo, nu jazz και deep house βαπτισμένα ως και τη φτέρνα στον πλούτο της αφρικανικής μουσικής. Ένα μαζί αιθέριο και ρυθμικό άλμπουμ, ιδιαίτερα προσεγμένο, με τη δομή ενός γεωγραφικού μα και εσωτερικού ταξιδιου.

Τον Luca Musto τον ανακάλυψα πρόσφατα μέσω του concept άλμπουμ του Good Place, Bad Intentions του 2021, όπου συνδύαζε με χιούμορ, έμπνευση, αλλά και στοχασμό midtempo house, trip hop και blues rock! Στη εν λόγω συνεργασία του με τον Child May συνεχίζει σε αυτή τη γραμμή και μας προθερμαίνει για το δεύτερο full length άλμπουμ του. 

Μια πολύ δυνατή ανακάλυψη που έκανα, ψάχνοντας για φετινά άλμπουμ στο Spotify ήταν το Ether Ghost του Γερμανού Block Barley. Διαβάζω πως πρόκειται για το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ: ένα ενδιαφέρον πάντρεμα ανάμεσα σε trip hop, screw hip hop (σύμφωνα με τις διδαχές του μεγάλου DJ Screw) και darkwave. Το αποτέλεσμα ιδιαίτερα μελωδικό, μα και πολύ στοιχειωμένο… το λες και witchhouse νέας γενιάς!

Μόνο και μόνο που οι Ulver, που  πρωτοστάτησαν μέσα στα περίεργα χρόνια του νορβηγικού black metal και έχουν αλλάξει τόσες φορές και τόσο δραματικά τον ήχο τους, εμπεριέχονται εν έτει 2024 σε μια λίστα με leftfield electronica λέει πολλά. Στο εξώφυλλο του single μια φωτογραφία από την εμπόλεμη Παλαιστίνη, ενώ οι αυτοαναφορικοί στίχοι ξορκίζουν για ακόμη μια φορά την πολιτικοκοινωνική ανισορροπία -ουσιαστικά το εγκόσμιο κακό- και επικαλούνται τη βαθιά ανθρωπιά μας: 

Wolves wrote this, recorded this

And today is Monday, June 21

The days are numbered

And so are words

We repeat the same old words

Το τραγούδι "Ghost Entry" συνοδεύεται και από ένα αλλόκοτο κι ωραίο remix των Autechre. Αλλά, προτιμήθηκε το original. 

Έχω ξαναγράψει ότι η σχετικά νέα τάση του λεγόμενου organic ή ethnohouse συχνά οδηγεί σε μουσικές αμφίβολης καλλιτεχνικής ποιότητας. Ωστόσο ο Ρώσος Rapossa στο νέο του single, "Lakshmi", πλάθει ένα ήχο λιτό και- θα έλεγα- επικό και λυρικό μαζί, με ελαφριά πατήματα από την Ανατολή. Το κομμάτι ανήκει στη συλλογή Awaken Hearts Vol. 1, όπως και το εξίσου αξιόλογο "Warung Warrior" του Dr. Parnassus που επίσης εμπεριέχεται στη λίστα. 

Οι Σουηδοί Fontän στο παρελθόν μας έχουν συγκινήσει εντόνως και πολλάκις. Στο φετινό τους single "Serpentines" εμπνέονται από το ταξίδι τους στο Μπουτάν. Μινιμαλιστικό, αρχέγονο μα και εκλεπτυσμένο ηλεκτρονικό psych rock, όπως μόνο το ντουέτο των Jesper Harold και Johan Melin ξέρει εδώ και χρόνια να προσφέρει. 

Το περσινό ντεμπουτο του Αθηναϊκού πειραματικού τζαζ τρίο Mob έκανε μεν θραύση, αλλά κάπως με κούρασε η εγκεφαλικοτητα και η λίγο με το ζόρι προσπάθεια για μουσική αντισυμβατικότητα. Αλλά, είναι μεγάλη τιμή ότι ολοκληρος James Lavelle ήδη ρεμίξαρε ένα κομμάτι τους και μάλιστα ετοιμάζει ολόκληρο άλμπουμ με remixes τους. Λοιπόν, φαντασιώνομαι να παίζω το Unkle remix του  "5055" σε ένα underground κλαμπάκι με κόσμο που να γουστάρει τα αργά μα γεμάτα πάθος αστικά beats. Μάλλον ευσεβείς πόθοι, ειδικά στον Βόλο…

Όχι ότι η συνεργασία του Moby με το νέο αστέρι της techno Anfisa Letyago είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά… γίνεται να μην αναφέρουμε τον φαλακρό Αμερικάνο φίλο μας με την τόσο σημαντική καλλιτεχνική παρακαταθήκη; Η εκδοχή των Girls of the Internet μας δίνει ένα ρομαντικό chill / deep house άσμα. 

Ο Καναδός lazy deejay στο ντεμπούτο ep του πατάει με το ένα πόδι στην πλούσια deep house σκια των 90s και με το άλλο στο λεγόμενο στιλ του lofi house, που κατά τ’ άλλα έχει σχεδόν σβήσει, όπως πολλά από τα ιντερνετικά κινήματα της ηλεκτρονικής μουσικής, βλ. witch house, που προαναφέραμε. 

Αγαπάμε τον Fort Romeau, εν μέρει επειδή φτιάχνει άλμπουμ όπως το Romantic Gestures, στο οποίο συλλέγει με ταπεινότητα, έμπνευση και κυρίως σωστή DJ αντίληψη κομμάτια προορισμένα για μεταμεσονύκτια και μισοφωτισμένα dancefloors: τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. 

Το άλμπουμ Motherless Father (Brownswood Recordings) του DJ, παραγωγού και μουσικού Lefto Early Bird μπορεί να μην έχει, κατά τη γνώμη μου, ούτε έναν τόσο ωραίο τίτλο, ούτε ένα όμορφο εξώφυλλο, αλλά προς το παρόν αποτελεί το αγαπημένο μου full-length για το 2024. Σκοτεινό και ατμοσφαιρικό tech house με ισχυρές δόσεις από την bass παράδοση αλλά και από τη νέα jazz της Μεγάλης Βρετανίας, καθώς και διαποτισμένο με υψηλή μελωδική αντίληψη και με μια κινηματογραφική ευαισθησία, χαρακτηριστικά που αφήνουν χαραμάδες φωτός. Με κάτι τέτοια άλμπουμ η εναλλακτική χορευτική ηλεκτρονική μουσική πάει μπροστά. Θα επανέλθουμε. 

Η λίστα μας κλείνει με το υπέροχο τραγούδι "Empty and Silent" των Mount Kimbie, με τα ανεπανάληπτα φωνητικά του King Krule. Ένας motorik ρυθμός συνοδεύει ambient ηχοτοπία και post-punk κιθάρες σε ένα πραγματικό ποίημα αφιερωμένο στη δύσκολη αισιοδοξία μας.

Πιστεύω πως θα βρω χρόνο να επανέλθω μετά από 3-4 μήνες με μια νέα λίστα με φρέσκες μουσικές κυκλοφορίες, συνοδευόμενες από το απαραίτητο αρθράκι. 

εικόνα: Pawel Kuczynski