1/5/20

Ένα προσωπικό αφιέρωμα στον Tony Allen


Αφού πια μας είπε το τελευταίο αντίο και ο Tony Allen, μπορώ με βεβαιότητα να δηλώσω ότι και οι τρεις από τους αγαπημένους μου drummer δεν βρίσκονται πλέον εν ζωή. Κι ο ένας έφυγε λίγους μήνες μετά τον άλλο, λες κι είχαν συνεννοηθεί ν' αράξουν παρέα τζαμάροντας στα ουράνια: ο Ginger Baker - που διδάχτηκε πολλά από τον Tony Allen- στις 6 Οκτωβρίου 2019, ο Neil Peart των Rush στις 7 Ιανουαρίου 2020 και ο μέγας Tony στις 30 Απριλίου 2020, στην ηλικία των 80 ετών.

Αυτό το μικρό αφιέρωμα δεν έχει βέβαια καμιά αξίωση αντικειμενικότητας και σφαιρικής παρουσίασης του έργου του Νιγηριανού μουσικού, καθώς υπάρχουν άνθρωποι με μεγαλύτερες και πιο εξειδικευμένες γνώσεις από την αφεντιά μου για να φέρουν σε πέρας αυτή την εργασία. Εγώ απλά θα θυμηθώ τις στιγμές που η πορεία μου ως ακροατής μουσικής, αλλά και ως... ανθρώπινο ον δέθηκε με τον Tony Allen και τα μοναδικά afro breaks του. 

Όπως πολλοί άλλοι, έτσι κι εγώ πρωτογνώρισα τον Tony μέσα από τα αριστουργήματα του Fela Kuti, ο οποίος άλλωστε έχει δηλώσει το περίφημο: "Χωρίς τον Tony Allen, δεν θα υπήρχε afrobeat". Ακούγοντας ξανά και ξανά τα άλμπουμ Expensive Shit, Zombie και No Agreement, συνειδητοποίησα ότι πράγματι η ραχοκοκαλιά του συμφωνικού αφρικάνικου ήχου του Fela είναι το drumming το Tony Allen.  2-3 χρόνια αργότερα, προσωπική αποκάλυψη στάθηκε το άλμπουμ N.E.P.A. (1984), στο οποίο ο Tony κατόρθωσε να ενώσει τις δυο μαύρες ακτές του Ατλαντικού, το afrobeat και τη dub, σε μια από τις πιο δημιουργικές στιγμές της 80s electronica.

Έπειτα, δεν θα ξεχάσω, όταν βρέθηκα με την καλύτερη παρέα στη Δονούσα το 2011, όπου ο μοναδικός ταξιτζής του νησιού, ένας μποέμ χίπης και πρώην drummer, με λαχούρια πουκάμισα (όσοι έχετε πάει στο νησί, λογικά θα τον φέρετε στο νου σας), μου θύμισε με έναν περίεργο τρόπο τον Tony Allen! Τέλος, όταν έκπληκτος ανακάλυψα ότι αυτό το ευγενικό, νοσταλγικό μα γκρουβάτο drumming στο La Ritournelle του Sebastien Tellier έχει βγει απ' τα χέρια του τρανού Νιγηριανού.  

Το έργο του Tony Allen είναι ατελείωτο πραγματικά. Ειδικά, στη διάρκεια της τελευταίας εικοσαετίας- δηλαδή, από τα 60 ως τα 80 του, παρακαλώ- έχει συνεργαστεί με κάποιους από τους πιο προοδευτικούς εκπροσώπους της τρέχουσας μουσικής σκηνής, όπως οι Damon Albarn, Jeff Mills και Theo Parrish. Σήμερα το πρωί άκουσα τη συνεργασία του με τους Nαπολιτάνους Nu Guinea στο άλμπουμ The Tony Allen Experiments (2016). 

Το τελευταίο του άλμπουμ κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό, μια παλιότερη συνεργασία του με τον έτερο μεγάλο Αφρικανό Hugh Masekela, που απεβίωσε το 2018. Εδώ διαβάζετε την πιθανώς τελευταία συνέντευξή του, όπου κυρίως αναφέρεται στην πολιτική δύναμη της μουσικής του, αλλά και τη σχέση του με τον Fela Kuti, τον Hugh Masekela και τον Ginger Baker. 

Περιττό να σημειώσω πως αυτός ο τελικός αποχαιρετισμός του Tony Allen αποτελεί μια αφορμή για να προσεγγίσουμε ακόμα περισσότερο το μεγαλειώδες έργο του και την ανεπανάληπτη τέχνη του. 

Αντίο μεγάλε!

12/4/20

Magical Mystery Tour s02e06: We live in the world baby

                                                                                                           
Κάπως έτσι φτάσαμε και στο 13ο επεισόδιο της εκπομπής Magical Mystery Tour στο διαδικτυακό Paranoise Radio ή στο episode 06 της season 02, για να το θέσουμε με όρους Netflix.

Ο τίτλος του επεισοδίου, We live in the world baby είναι εμπνευσμένος από το τραγούδι του Roy Ayers που ανοίγει το σετ. Η επιλογή του πολυπολιτισμικού playlist έγινε με σκοπό να προκαλέσει στον ακροατή μια αίσθηση ταξιδιού σε διάφορα μέρη του κόσμου και τελικά να αναδείξει μια παγκόσμια αλληλεγγύη. Με τον εγκλεισμό και τη φυσική αποστασιοποίηση που έχει φέρει η κρίση του Κορωνοϊού, όχι μόνο η ταξιδιωτική δραστηριότητα μα και η δυνατότητα ακόμα φαίνεται μακρινή. Από την άλλη πλευρά, το γεγονός ότι η ασθένεια μπορεί να προσβάλλει τον καθένα από μας, σίγουρα μας φέρνει πιο κοντά σε ένα νοητικό και συναισθηματικό επίπεδο...




Πεθυμώντας ένα πιο κλασικό ραδιοφωνικό format, στο πλαίσιο του οποίου ο παραγωγός δεν είναι ένας σιωπηλός DJ, αλλά μιλάει και σχολιάζει τα κομμάτια που παίζονται, σκέφτηκα να σχολιάσω έστω γραπτά και όσο πιο συνοπτικά μπορώ τη καθεμιά από τις -ξεχωριστές θεωρώ- συνθέσεις του συγκεκριμένου playlist. 

01. Roy Ayers Ubiquity We Live in Brooklyn, Baby (1972)

Από το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος του Roy Ayers, He is Coming του 1972, ένα smooth soul αριστούργημα, με ατονικά έγχορδα να κυριαρχούν. Παράλληλα, οι στίχοι απλοί, δυναμικοί και λυρικοί είναι αλλόκοτα επίκαιροι μέσα στην πανδημία. 

02. Four Tet - Teenage Birdsong (2020)

Ένα κλασικό downtempo διαμαντάκι του Four Tet (Kieran Hebden) που διαρκεί κάτι λιγότερο από τρεισήμισι λεπτά. Από το φετινό του άλμπουμ Sixteen Oceans, το οποίο αναμφίβολα θα φιγουράρει στην προσωπική μου λίστα με τις καλύτερες κυκλοφορίες του 2020.

03. Saved My Life - Lotus 72 D (2018)

Downbeat funky βραζιλιάνικο groove πρώτης γραμμής, ένα edit στο ομώνυμο άσμα του middle 70s Βραζιλιάνου τραγουδιστή Zé Roberto, από τα χέρια του ντουέτου Saved My Life.

04. Ahmed Fakroun - Awedny (1974)

Ο Ahmed Fakroun είναι ένας από τους σημαντικότερους τραγουδιστές και συνθέτες της Λιβύης. Γεννημένος το 1953, έχει κυκλοφορήσει αμέτρητα άλμπουμ και singles, στα περισσότερα από τα οποία μπλέκει τη μουσική παράδοση της πατρίδας του με δυτικά στοιχεία, rock, jazz, disco κλπ. Στο έργο του υφέρπει ένας πειραματισμός, που κάποιες φορές ξεδιπλώνεται ακομπλεξάριστα, όπως στη συνεργασία του με τον Ιταλό Riccardo Sinigaglia το 1987. Υπόψη πως έχει συνεργαστεί και με τον αγαπημένο μας Βαγγέλη Παπαθανασίου το 1977 στο single Nisyan.

Το τραγούδι Awendy ηχογραφήθηκε το 1974 στο Λονδίνο και ανοίγει τη συλλογή Ahmed Fakroun του 2016.

05. Kid Loco - She's My Lover (A Revolution Sitting Stoned In A Field - Remix Edit) (1997)

Ο Γάλλος trip hop-downtempo σπεσιαλίστας επιμελείται ο ίδιος αυτό το γκρουβάτο remix με το τόσο εκκεντρικά ποιητικό τίτλο, στο τραγούδι She's My Lover από το πλέον ιστορικό ντεμπούτο του A Grand Love Story.

06. The Crusaders & Bill Withers - Soul Shadows (1980)

Αυτό είναι το tribute μας στον τεράστιο τραγουδιστή, μουσικοσυνθέτη και άνθρωπο Bill Withers που έφυγε από τη ζωή στις 30 Μαρτίου 2020 σε ηλικία 82 ετών. Εδώ, σε συνεργασία με τους jazz-funk δασκάλους The Crusaders, τραγουδά αριστοτεχνικά για τις soul σκιές που άφησαν στο νου του οι μεγάλοι τζαζ καλλιτέχνες του α' μισού του 20ού αιώνα, όπως ο Fats Waller και ο Louis Armstrong. Μια ανάλογη soul shadow άφησε και ο ίδιος με την πορεία και το ήθος του. 

07. Ruf Dug  - Sunrise (Mali­-I Dub) (2019)

Στο EP Ruf Dug presents The Committee, o παραγωγός Ruf Dug (Cherry Garcia) συναντιέται με πολλά υποσχόμενους νέους καλλιτέχνες . Επιλέξαμε το συγκεκριμένο κομμάτι, ένα θερινό dub, με τη φωνή της Natalie Wildgoose, μπας και το καλοκαίρι μας βρει ελεύθερους στις παραλίες αγκαλιά με αγαπημένα πρόσωπα.

08. Goultrah Sound System - Goulouli (2012)

Κεφάτο και μελωδικότατο crossover ανάμεσα σε reggae, flamenco, funk και αραβική μουσική. Ένα τέτοιο πάντρεμα ήχων και πολιτισμών θα μπορούσε σίγουρα να επιτευχθεί από μια μπάντα της Τυνησίας... αυτοί είναι οι Goultrah Sound System.

09. Pino Daniele - Il Mare (1979)

Στη Νάπολη έχω ταξιδέψει δύο φορές μέσα στα 2-3 τελευταία χρόνια. Πρόκειται για μια πόλη φουλ από κοινωνικές-οικονομικές αντιθέσεις, αλλά και μ' έναν μοναδικό μαγνητισμό, έναν συνδυασμό ενός ξεπεσμένου μεγαλείου, που λες και διαρκεί για πάντα, με μια καρδιακή λαϊκότητα. 

Μοιραία, λοιπόν, η Νάπολη έχει τη δική της ιδιαίτερη σκηνή μέσα στην ευρύτερη σύγχρονη Ιταλική μουσική. Ένας από τους σημαντικότερους αντιπροσώπους αυτής της σκηνής είναι ο Pino Daniele (1955-2015), με μια μεγάλη και συνεχώς εξελισσόμενη δισκογραφία. Για την εκπομπή επέλεξα το τραγούδι Il Mare, από το δεύτερο του άλμπουμ, Pino Daniele του 1979. Προσέξτε πως η 70s jazz-funk προσέγγιση ενσωματώνει στοιχεία της ναπολιτάνικης παράδοσης, αλλά και του ragtime. 

10. Sesso Matto - Sessomatto (Jim Stuard Disco Mix) (1977)

Το βασικό μουσικό θέμα της σεξοκωμωδίας Sessomatto (How Funny Can Sex Be?) του 1973 σε σκηνοθεσία Dino Risi, σε ένα δεκάλεπτο remix από τον DJ Jim Stuard, μία από τις μορφές των νεοϋορκέζικων ντισκοτέκ του β' μισού των 70s. Το single με το remix του Stuard κυκλοφόρησε το 1977 από την περίφημη West End Records, δισκογραφική που είχε μέντορα τον Larry Levan.

11. Manu Dibango - Echos Beti (1985)

Μόλις έξι μέρες πριν τον τελικό αποχαιρετισμό του Bill Withers, στις 24 Μαρτίου μας είπε το τελευταίο αντίο και ο Manu Dibango, σε ηλικία 86 ετών. Ο σημαντικότατος αυτός Καμερουνέζος καλλιτέχνης το 1985 ηχογράφησε το άλμπουμ Electric Africa, με τους εξής μουσικούς: Herbie Hancock και Wally Badarou εναλλάξ στα πλήκτρα, Mory Kanté στο Kora, Nicky Scopelitis στην κιθάρα και Bill Laswell στην παραγωγή! Στο κομμάτι Echos Beti ακούμε τους μοναδικούς αυτούς καλλιτέχνες να αφήνονται σε διονυσιακούς αυτοσχεδιασμούς, υπό την καθοδήγηση του Manu.

12. Tullio De Piscopo - Concerto Per Napoli (1976)

Ήδη ανέφερα πως η Νάπολη (μου) ασκεί μια ανυπέρβλητη γοητεία, οπότε η τελευταία επιλογή για το συγκεκριμένο σετ του Magical Mystery Tour είναι το επικό Κονσέρτο για τη Νάπολη, από το δεύτερο άλμπουμ του Tullio De Piscopo. Στα δέκα λεπτά της σύνθεσης, ο Ναπολιτάνος ντράμερ και περκασιονίστας μπλέκει το prog-jazz rock με ένα καρναβαλικό canzone napoletana, όπως είχε κάνει και ο Σαββόπουλος με τη δική μας παράδοση κατά την ίδια περίοδο. Οι εναλλαγές είναι συναρπαστικές και το φινάλε βαθιά συναισθηματικό και ταξιδιάρικο: λες και βολτάρεις με κολλητούς φίλους ή με το κορίτσι σου στην παραλία της Νάπολης.


Άντε και καλή λευτεριά!


31/3/20

Nessun Dolore: afro cosmic solidarity with Italy


This is a tribute DJ mix to an alternative even underground style of electronic dance music that deeply exudes the Italian culture and mentality, but it also acquires an international character. I'm talking about the afro-cosmic style, that was created and evolved from the late 70s to the 90s, by underground DJs of northern Italy, chiefly the geniouses of Daniele Baldelli, Beppe Loda and DJ Mozart (Claudio Rispoli). However, the roots of afro-cosmic are located during the 70s, when mainly Neapolitan artists, for instance Tony Esposito and Tullio De Piscopo, merged prog-jazz rock with african rhythms, traditional southern Italian music and a dose of avant-garde. Nowadays the afro-cosmic style flourishes all around the world and of course the Italian artists are at its forefront: Baldelli along with Marco Dionigi, Mushrooms Project, Marvin & Guy, Tiger & Woods, Bottin and more. 

So,  this set includes tracks mainly by the new generation of Italian afro-cosmic musicians and producers, but also remakes of classic Italian trobadours, along with some amazing chiefly British guests. 

This work is also an act of solidarity with the Italian people who suffer greatly by the coronovirus crisis. I really love Italian culture, from the arts to gastronomy and my travels to Italy were fascinating. 

I hope that Italy will overcome the crisis quickly and recover.


Playlist

01. Marco Dassi - Amigdala (Mushrooms Project Remix)
02. Roisin Murphy - Ancora Ancora Ancora (Severino and Nico de Ceglia Remix)
03. Daniele Baldelli, DJ Rocca - Complotto Geometrico (Andrew Weatherall Remix)
04. Cannibal Ink - The Souk (Mushrooms Project Remix)
05. Mixtechi - Kitara (Tribal Version)
06. Masimo Barsotti - Whole Lotta Love
07. Lucio Dalla - Washington (DJLMP Refragments)
08. Bottin - No Static
09. Lucio Battisti - Nessun Dolore (Stereocool Edit)
10. Tiger & Woods - Machete
11. Marvin & Guy - Discoteque
12. Crimea X - Essential (The Time & Space Machine Remix)
13. Franco Battiato - Summer On A Solitary Beach (Queemose Remix)

24/3/20

Bu dunya cark filek // Ο κόσμος είναι ρόδα και γυρίζει // Τhe world is a spinning wheel



Εμπνευσμένο και επηρεασμένο από το αριστουργηματικό διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη Ο Ξεπεσμένος Δερβίσης, το δωδέκατο επεισόδιο του Magical Mystery Tour έφερε κοντά αρχαίες παραδόσεις της Ανατολής με τον τρέχοντα ηλεκτρονικό, τόσο ατμοσφαιρικό όσο και χορευτικό, ήχο. Στην έναρξη του set, ο παλαιός και σταθερός σύντροφος εν της φιλίας όπλοις Γιώργος Θάνος, ο οποίος πέρσι έκανε και το λογοτεχνικό του ντεμπούτο με τη συλλογή διηγημάτων τα Καύκαλα στις εκδόσεις Ιωλκός, διαβάζει ένα απόσπασμα από τον Ξεπεσμένο Δερβίση.

Influenced and inspired by the masterful short story, The Ruined Dervish by Alexandros Papadiamantis, Magical Mystery Tour's twelfth episode brought together ancient traditions of the East with the current electronic- both atmospheric and dance- sound. At the start of the set, Giorgos Thanos, antique and solid brother in the arms of friendship, who also made his literary debut last year with the collection of short stories Kafkala (Iolkos Editions), reads an excerpt from The Ruined Dervish.

Tracklist

01. Islandman - The True Word Of The Wind
02. Vangelis Papathanasiou - We are all uprooted (Plughead Edit)
03. Meatraffle - On The Moon (Andrew Weatherall Remix)
04. G.E.N.E. - Children's Green (Tagliabue 'Tribal Italia' Rework) 
05. Pilgrims of the Mind - Nothing Can Pull Us Apart
06. Shkoon - Lala
07. Simple Symmetry - Incredible Adventures In Khazar Khaganate
08. Fila Brazillia - The Silver Scale
08. Saâda Bonaire - You Could Be More As You Are (Jack Priest's Passion For Fashion Rework)
10. Mildlife - How Long Does It Take

Εικόνα

16/3/20

75 / 365+1


I was astonished by the incredible new music of the first two and a half months, i.e. the first 75 of the 365+1 days of 2020,  this leap year! So, I am bringing to you a personal selection of tracks from this rich season in music.

Ενθουσιάστηκα από την απίστευτη νέα μουσική των δυόμιση πρώτων μηνών, δηλαδή των πρώτων 75 ημερών από τις 365+1 του 2020, το οποίο βέβαια είναι δίσεκτο! Οπότε, σας προσφέρω μια προσωπική επιλογή κομματιών από αυτή την πλούσια περίοδο στη μουσική.


Tracklist

01. Nicolas Jaar - Sunder
02. islandman - Hold Your Breath
03. Stergios - Dream Sky (Love Mix) 
04. Casta - Galaverna
05. Die Wilde Jagd - Himmelfahrten (Single Version)
06. Landikhan - Earth Chronicles (Original Mix) 
07. RY X, Ólafur Arnalds - Oceans
08. Vasili - Hidden Inside
09. EOB - Brasil
10. Steven Wilson - Personal Shopper 
11. Flug 8 - Autopilot (LOR Remix)
12.  Wolf Müller & Niklas Wandt - Ahu (Phazer Boys Laser-Dub)
13. Four Tet - Baby (Original Mix) 
14. Caribou - Never Come Back
15. Coma-Chi, Uyama Hiroto - The Dawn of Reiwa

This mix is dedicated to L.

23/2/20

"Μέσα στη μουσική εφύτεψαν ένα πάθος": αποτίμηση της δεκαετίας 2010-2019


Οδηγίες Χρήσης
Στο παρακάτω κείμενο θα διαβάσετε κάποιες σκέψεις μου για τη μουσική των 2010s. Ήδη έχω παρουσιάσει τις επιλογές μου με τα 50 άλμπουμ της δεκαετίας, με τις οποίες βέβαια το κείμενο αυτό σχετίζεται άμεσα. Παράλληλα, εντός του κειμένου θα βρείτε διάσπαρτα links, τα οποία οδηγούν σε αντίστοιχες αναρτήσεις αυτού εδώ του blog, που σε έναν περίπου χρόνο (Μάρτιο του 2021) κλείνει δέκα χρόνια ύπαρξης. Η γενική ιδέα πίσω από αυτή την αποτίμηση είναι το υποκειμενικό και ατομικό στοιχείο να συναντήσει το κοινωνικoπολιτικό, συλλογικό και - γιατί όχι;- το υπαρξιακό.  
Καθώς διαβάζετε, μπορείτε να ξεκινήσετε την ακρόαση της Spotify λίστας με τα 70+1 tracks που κατά τη γνώμη μου σηματοδότησαν αυτή τη δεκαετία. 

 Να πω την αλήθεια, όταν τα παιδιά του Lung Fanzine μου ζήτησαν να φτιάξω  μια λίστα με τα 50 αγαπημένα μου άλμπουμ της δεκαετίας 2010-2019, σκέφτηκα να αρνηθώ, επειδή αυτό το task μου φάνηκε πολύ ζόρικο... Τελικά, πείστηκα να ξεκινήσω σε μια λογική «βλέποντας και κάνοντας», αλλά δεν άργησα να βυθιστώ σε μια συναισθηματική κατάσταση απόλαυσης, νοσταλγίας και στοχασμού. Αναζητούσα παλιούς σκληρούς δίσκους, ξεσκόνιζα cd, ξεψάχνιζα το Spotify κλπ. Μιλάμε για γνήσια (κι ίσως κομμάτι διεστραμμένη – τι να πω;) ηδονή!

Δημιουργώντας, λοιπόν, αυτή τη λίστα και ακούγοντας πολλή και αγαπημένη μουσική, το νου μου ολοένα τριβέλιζαν σκέψεις που ξεκινούσαν ως προσωπικές και σταδιακά έπαιρναν έναν πιο συλλογικό χαρακτήρα.

Αρχικά σκέφτηκα τη δική μου πορεία ως φίλος και ακροατής μουσικής κατά τη δεκαετία 2010-2019.

Χωρίς αμφιβολία, σε αυτή τη δεκαετία η ενασχόλησή μου με τη μουσική έγινε πιο έντονη, πιο βαθιά και πιο ουσιαστική.  Από απλός ακροατής έγινα ραδιοφωνικός παραγωγός (εδώ πρέπει να ευχαριστήσω τον Nova Fm 106 και τον επικεφαλής του, Coach, καθώς κατά την εξαετή εκπομπή μου στην ουσία διαμορφώθηκα ως παραγωγός). Από πέρσι έχω μεταφερθεί στο Paranoise Radio, με τη μηνιαία εκπομπή Magical Mystery Tour. Παράλληλα βαφτίστηκα DJ, αναπτύσσοντας ένα ανεξάντλητο ενδιαφέρον για αυτή την ενασχόληση και ζώντας μερικές πολύ ωραίες βραδιές στα decks. Ακόμα, ασχολήθηκα και με τη μουσικοκριτική, αρχικά στην ιστοσελίδα του Nova Fm, έπειτα σε αυτό εδώ το blog, καθώς στην ιστοσελίδα Progrocks.gr και στο έντυπο Lung Fanzine.  Τέλος, έγινα συλλέκτης βινυλίου, μπορώ να πω μικρού βεληνεκούς. Όλη αυτή η πιο ενεργή εμπλοκή μου με τον κόσμο της μουσικής, με οδήγησε συχνά σε σκέψεις σχετικά με τη σχέση της ψηφιακής και διαδικτυακής τεχνολογίας με τη μουσική. 

O Dan Snaith είναι ένας από τους σημαντικότερους εκπρο-
σώπους της electronica σήμερα, κυρίως στην dance πλευ-
ρά της. Χρησιμοποιεί τα ψευδώνυμα Caribou και Daphni.
πηγή εικόνας
Σε επίπεδο ειδών, χωρίς αμφιβολία στη διάρκεια αυτής της δεκαετίας γοητεύτηκα χωρίς αντιστάσεις από τον ηλεκτρονικό ήχο, ειδικότερα τον πιο χορευτικό, επενδύοντας χρόνο, σκέψη και συναίσθημα κυρίως στα genres της disco και του house. Όπως είναι αναμενόμενο, περισσότερο με τράβηξαν οι ρίζες της dance μουσικής, από το cosmic disco ως το chicago house, καθώς και η πιο ανεξάρτητη ή, αν θέλετε, underground σκηνή. Ο λιτός ηλεκτρονικός ρυθμός των 4/4 λες και με απελευθέρωσε κι από τότε με χαλαρώνει, με ενεργοποιεί και με ενθαρρύνει. 

Βέβαια εξίσου με μαγνήτισε και το πολυσυλλεκτικό και εκλεκτικό balearic, όπου οδηγήθηκα μέσω της αξεπέραστης αγάπης για την downtempo electronica. Κάπως έτσι, παρακολούθησα τις περισσότερες νέες τάσεις που άκμασαν μέσα στη δεκαετία, όπως το witch-house, το post-dubstep, το vaporwave και το lo-fi house, αλλά και τους πιο επιφανείς αντιπροσώπους του ηλεκτρονικού ήχου: τον Dan Snaith (Caribou-Daphni), τον Four Tet, τον Floating Points και τον Nicolas Jaar. Τέλος, το 2016 παρακολούθησα το πρώτο φεστιβάλ Odyssia, που θεωρώ ως το πιο γενναίο μουσικό event που διοργανώθηκε στη χώρα μας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας, τουλάχιστον στην ηλεκτρονική σκηνή.

Το βασικό συμπέρασμα όλων των παραπάνω είναι ότι η ηλεκτρονική μουσική εξελίσσεται και πλουταίνει, καθώς αναλαμβάνει να δώσει ένα ανθρώπινο πρόσωπο στον ολοένα πιο κυρίαρχο τεχνικό πολιτισμό και τελικά να τον κριτικάρει. 

Οι Σουηδοί Dungen συνεχίζουν επάξια και εξελίσσουν την
κληρονομιά των 70s συμπατριωτών τους. πηγή εικόνας
Σίγουρα απομακρύνθηκα αρκετά από το ροκ, αλλά προσπαθώ να παρακολουθώ τις νέες κυκλοφορίες, εστιάζοντας επιλεκτικά σε psych, prog και post-rock ακούσματα, με πιο αγαπημένους τους Public Service Broadcasting και τους Atlanter, χωρίς όμως να υποτιμώ καλές mainstream μπάντες, όπως οι Black Keys. Αν κάτι ξεχώρισα από το ροκ του παρελθόντος είναι η απίστευτη παρέα εκ Σουηδίας ορμώμενη που σχημάτισε τα συγκροτήματα Träd, Gräs Och Stenar, Harvester και κυρίως τους Arbete och Fritid και τους Archimedes Badkar στα late 60s και στα 70s. Στη μοναδική τέχνη αυτών των ανθρώπων αισθάνθηκα πως (ξανα)βρήκα τον εαυτό μου. Εδώ και δυο χρόνια ένα ανάλογο ενδιαφέρον έχω αναπτύξει και για την πειραματική-psych-prog-jazz funk σκηνή της Ιταλίας στα 70s, με καλλιτέχνες όπως οι Napoli Centrale, ο Toni Esposito, ο Franco Battiato κλπ. Να δούμε που θα μας βγάλει κι αυτός ο δρόμος...

Φυσικά, τον ίδιο ενθουσιασμό μου προκάλεσαν και κάποια ακροάματα στο πεδίο της jazz, κυρίως τα κλασικά άλμπουμ του John Coltrane. Εδώ ταιριάζει να κάνω λόγο και για το πάθος που ανέπτυξα, ειδικά στο πρώτο μισό της δεκαετίας, με το jazzy hip hop του Nujabes. Δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές έχω μνημονεύσει αυτόν τον άνθρωπο...

Παράλληλα, τα μουσικά μου ενδιαφέροντα συμπλήρωσαν και οι βορειοαφρικάνικοι ήχοι, με κυρίαρχο το Αλγερινό raï, εμπλουτίζοντας το ευρύτερο ενδιαφέρον μου για την παραδοσιακή και λαϊκή μουσική της Μεσογείου και της Ανατολής, η οποία σημειωτέον ότι στο δεύτερο μισό της δεκαετίας επανήλθε στο προσκήνιο, μπλεγμένη εκλεκτικά με την electronica και τη τζαζ. Πάντως, γεγονός είναι πως η παράδοση πάντα βρίσκει τρόπο να εισχωρεί στο παρόν, κριτικάροντας μα και εμπλουτίζοντας την τρέχουσα μουσική σκηνή. Τέλος, τα μουσικά μου γούστα συμπλήρωναν διεστραμμένως αντιφατικά ακούσματα τα οποία ξεκινούσαν από το black metal και έφταναν στο hip hop

Αν μπείτε στον κόπο να δείτε τη λίστα μου, θα  βρείτε αντιπροσωπευτικά άλμπουμ όλων των παραπάνω ειδών και κατευθύνσεων.

Οι Νορβηγοί Atlanter αποτελούν μία από τις καλύτερες ροκ μπάντες των ημερών μας. πηγή εικόνας

Τρία κυρίαρχα συμπεράσματα αποκόμισα από την ακρόαση τόσης μουσικής: 


Οι Καλιφορνέζοι Pacific Horizons συνδυάζουν το deep house
με τις καλύτερες στιγμές του ψυχεδελικού ροκ. πηγή εικόνας
A. Οι πιο ενδιαφέρουσες και γοητευτικές δημιουργίες είναι αυτές που αψηφούν και τελικά παντρεύουν διαφορετικά είδη. Για παράδειγμα, ποιος θα σκεφτόταν να ενώσει τη disco με το krautrock; Ή το house με το ψυχεδελικό ροκ; Κι όμως υπάρχουν καλλιτέχνες που τόλμησαν και τελικά κατόρθωσαν τέτοια κράματα. 

B. Η ενασχόληση με τη μουσική, ειδικότερα την τρέχουσα παραγωγή, προσφέρει μια αίσθηση νεότητας, καθώς έρχεσαι σε επαφή με φρέσκες τάσεις, όχι μόνο μουσικές αλλά και ευρύτερα καλλιτεχνικές και αισθητικές. Αυτή η αίσθηση νεότητας ενισχύεται όταν αναζητάς χωρίς παρωπίδες τα πιο νέα και καινοτόμα μουσικά στιλ.

Γ. Η μουσική είναι μια τέχνη αληθινά μαζική, συλλογική και ευρύτερα λαϊκή, ενώνει τους ανθρώπους, ρίχνοντας τα τείχη της μισαλλοδοξίας, του φόβου και του αρνητισμού. Η μουσική φέρνει μια «άνευ ορίων, άνευ όρων» ανάταση στην ανθρωπότητα, γεννά μια νέα ουτοπία

Μέσα από μια τέτοια ατραπό σκέψης, το προσωπικό βυθίζεται ευφορικά στο συλλογικό. Οπότε, η μουσική μπορεί αναμφισβήτητα να αποτελέσει ένα μέσο διασποράς ιδεών και μηνυμάτων που αντιστρατεύονται την απολυταρχία, τον φανατισμό και τις διακρίσεις. Έχω σε αρκετά κείμενα αναφερθεί στην ευρύτερα πολιτική δύναμη της μουσικής, μια δύναμη γιγάντια. Εκτιμώ τους καλλιτέχνες που δίνουν μια τέτοια διάσταση στο έργο τους, καθώς μας προσφέρουν έναν μίτο για να κινηθούμε σε αυτή την – σύμφωνα με τον Umberto Eco- «ρευστή κοινωνία». 

Nicolas Jaar
πηγή εικόνας
Στην έναρξη της δεκαετίας, το 2010, ο Nicolas Jaar κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του Space Is Only Noise, ενώ στο κλείσιμό της, το 2019, ο Michael Kiwanuka κυκλοφόρησε το τρίτο ομώνυμο άλμπουμ του. Οι δύο καλλιτέχνες ανήκουν στην ίδια γενιά, ο Kiwanuka γεννήθηκε το 1987, ενώ ο Jaar το 1990, επίσης αμφότεροι έχουν καταφέρει να χτίσουν έναν εντελώς προσωπικό ήχο, ο μεν Jaar ηλεκτρονικό, πειραματικό και χορευτικό, ο δε Kiwanuka πιο αναλογικό και ρετρό. Πέρα από τις διαφορές στο ύφος, κι οι δυο τους προσδίδουν στις προσωπικές τους εξομολογήσεις έναν καίριο, ανεξάρτητο και βαθύ πολιτικοκοινωνικό χαρακτήρα. Τελικά, η τέχνη τους εκφράζει πλήρως την εποχή μας, χωρίς εκπτώσεις στην ποιότητα για χάρη της υπερκατανάλωσης. 

Michael Kiwanuka
πηγή εικόνας
Και να που φτάσαμε στο σημείο της αρνητικής κριτικής. Ναι, λοιπόν, σε αυτή τη φάση της μουσικής και γενικότερα καλλιτεχνικής μου αισθητικής, θεωρώ πως το νέο μοδάτο hip hop, που έχει κατακτήσει τη δεκαετία, ειδικά το δεύτερό της μισό, με κυρίαρχα στιλ το trap και το rNb είναι, στις περισσότερες των περιπτώσεων, για τα πανηγύρια (να ζητήσουμε συγνώμη στους εκπληκτικούς παραδοσιακούς μουσικούς των πανηγυριών), καθώς θυσιάζει τη γνήσια καλλιτεχνική έκφραση στο βωμό τη υπερκατανάλωσης. Γνωρίζω πάρα πολύ καλά ότι μια μεγάλη μερίδα κριτικών καταφάσκει σε αυτή την εξέλιξη της μαύρης μουσικής, βρίσκοντας επιχειρήματα μουσικά, αισθητικά, μα και πολιτισμικά-κοινωνικά, ειδικότερα αν αναλογιστεί κανείς πόσο διαφορετικές ρίζες έχουν το rNb και το trap. Μπορεί στην τελική όλοι αυτοί να έχουν τα δίκια τους και να μου κλείνουν το μάτι, πετώντας το τόσο μοδάτο «Ok boomer!», αλλά ως απάντηση θα μεταφέρω ένα απόσπασμα από λίγο παλιότερο μου άρθρο:

«Σε έναν κόσμο που μαστίζεται από τις οικονομικές ανισότητες, τη βία, τις προκαταλήψεις, τη θρησκοληψία και τη στροφή στην ακροδεξιά και τον ακραίο εθνικισμό, ένα μεγάλο μέρος της μουσικής σκηνής που λογαριάζεται ως εναλλακτική φροντίζει να κοιμίζει το κοινό σε μια ψευδαίσθηση indie αισθητικής, χλιδάτης pop art, μοδάτου underground και επιφανειακής πολιτικοκοινωνικής κριτικής. Επομένως, η δήθεν εναλλακτική σκηνή αποτελεί το δεκανίκι της πολιτισμικής ηγεμονίας (για να θυμηθούμε και λίγο Gramsci) της εμπορικής ποπ σκηνής, η οποία με τη σειρά της είναι εποικοδόμημα  ή –αν θέλετε- έκφραση μιας κυριαρχίας που ξεκινά από το οικονομικό πεδίο για να απλωθεί στο πολιτικό και στο πολιτιστικό.»

Όσο πληκτικές κατά βάση θεωρώ τις ποικίλες αναβιώσεις που επικράτησαν στην παγκόσμια μουσική σκηνή κατά τη διάρκεια της τελευταίας εικοσαετίας - από το swing ως το ψυχεδελικό ροκ- τόσο βρίσκω άκριτες και στημένες τις επιτηδευμένα προοδευτικές τάσεις. 

Rosalía
πηγή εικόνας
Όχι ότι δεν μπορούμε να βρούμε κάποια ωραία trap ή rNb τραγούδια, αλλά η γενικότερη σκηνή είναι προβληματική. Αντιπροσωπευτικός καλλιτέχνης αυτής της προβληματικότητας δεν είναι άλλος από τον Kanye West. Στα άλμπουμ που κυκλοφόρησε μέσα στη δεκαετία (που τόσο έχουν εγκωμιάσει πολλοί μουσικοκριτικοί), στιγμές έμπνευσης και σταγόνες ουσίας χάνονται σε μια θάλασσα εγωπάθειας και σύγχυσης. Για να το θέσω πιο απλά, ο Kanye West κινήθηκε από τη γνήσια street λαϊκότητα του ξεκινήματός του σε έναν λαμέ λαϊκισμό, που τον έσυρε ως και την ακροδεξιά. 

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν καλλιτέχνες όπως η Rosalía: το fusion-flamenco κορυφαίο άλμπουμ  της El Mal Querer (2018) κινείται εκλεκτικά και προς το RnB και το reggaeton, στοιχείο που αναμφισβήτητα έπαιξε ρόλο στην πολύ μεγάλη εμπορική του απήχηση, χωρίς όμως να στερήσει κάτι από την ποιότητά του. 

Παρόμοιες καταστάσεις ζήσαμε και στο πρώτο μισό της δεκαετίας, όταν το EDM βρισκόταν σε άνθιση και τα drops έπεφταν ωσάν ατομικές  βόμβες. Αλλά, με το trap τα πράγματα είναι πολυπλοκότερα, καθώς στο παιχνίδι μπαίνει και η πολιτική ορθότητα, η οποία κυρίως σχετίζεται με τα δικαιώματα των Αφροαμερικανών. Προπαγανδίζεται συχνά η άποψη ότι η μαύρη μουσική επιτέλους υπερνίκησε στη συνείδηση του ευρέος κοινού αυτή των λευκών. Φυσικά, έχουμε να κάνουμε με έναν αντίστροφο ρατσισμό, ειδικά αν αναλογιστούμε πως η μοντέρνα (ευρύτερα) ποπ μουσική, από τη jazz ως την techno και από το rock n roll ως το heavy metal έχει βαθιές και αλησμόνητες αφρικάνικες ρίζες. 
Alfa Mist, Antiphon
Βέβαια και η καθαρά μαύρη μουσική έχει μια ισχυρή και ρηξικέλευθη παρουσία. Το άλμπουμ Antiphon του Alfa Mist, κυκλοφόρησε το 2017, αγκαλιάστηκε με θέρμη από το κοινό, το οποίο κατανόησε τον πρωτοποριακό του χαρακτήρα, αλλά αγνοήθηκε από την πλειονότητα των κυρίαρχων μουσικοκριτικών media. O Alfa Mist συμπλέει με το νέο ρεύμα της λεγόμενης uk jazz.

Έτσι, ένα από τα κυρίαρχα στοιχεία της μουσικής σκηνής της δεκαετίας 2010-2019 είναι η δυναμική προβολή της φυλετικής, έμφυλης, σεξουαλικής, εθνοτικής, κοινωνικής, ακόμα και ταξικής ταυτότητας των καλλιτεχνών. Φυσικά, πάντα οι δημιουργοί και οι perfomer ειδικά των μειονοτήτων και των καταπιεσμένων κοινωνικών ομάδων προέβαλλαν την ταυτότητα τους, αλλά πλέον το κάνουν με συνείδηση και τόλμη. Πάνω σε αυτή ακριβώς την τάση βασίζονται τα επιχειρήματα των υποστηρικτών του νέου mainstream μαύρου ήχου. Αλλά, αυτή η τάση είναι πιο πολυδιάστατη και πιο ανατρεπτική. Κι είμαστε ακόμα στην αρχή, καθώς στη νέα δεκαετία που ξημερώνει τα θέματα ταυτότητας θα συνδεθούν στενότερα και βαθύτερα με τη μουσική τέχνη. Έτσι όλος αυτός ο κοινωνικός και καλλιτεχνικός αγώνας ο οποίος σηματοδοτήθηκε περισσότερο από έναν αιώνα πριν από τη New Orleans jazz και ανοίχτηκε σε νέους δρόμους στα 70s, όταν στις ΗΠΑ η disco ένωσε τις διεκδικήσεις των αφροαμερικάνων, των ισπανόφωνων (Hispanic and Latino americans) και της LGBTQ κοινότητας, θα γνωρίσει νέες κορυφώσεις στα επόμενα χρόνια. 

Πλησιάζοντας προς το τέλος αυτής της αποτίμησης της δεκαετίας που μας αποχαιρέτησε, θα σταθώ σε δύο ακόμα σημεία:

Πρώτον, τi συνέβη με την ελληνική μουσική σε αυτή τη δεκαετία; Μιας και η ευρύτερα η ελληνική ποπ κουλτούρα ακολουθεί κατά πόδας - τουλάχιστον από τα 50s κι έπειτα- την αμερικανική, σίγουρα το hip hop άστραψε και βρόντηξε και στη χώρα μας. Είδαμε από σοβαρές απόπειρες αφομοίωσης του είδους και συνέχειας των καλύτερων στιγμών του εγχώριου hip hop από καλλιτέχνες όπως ο ΛΕΞ και ο Ταφ Λάθος, μέχρι αδιανοήτως κακόγουστα trap κακέκτυπα. Παράλληλα, τα ιδιώματα της τζαζ, της electronica και της ροκ γνώρισαν άνθιση σε ένα πιο περιορισμένο, αλλά πιο συνειδητοποιημένο κοινό. Από την άλλη, ο χώρος του έντεχνου μπορεί εμπορικά να συνεχίζει λαμπρά, αλλά για μένα σε καλλιτεχνικό επίπεδο παρουσιάζεται εκφυλισμένος, πέρα από εξαιρέσεις. Ιδιαίτερη περίπτωση είναι αυτή του Σείριου Σαββαΐδη, ο οποίος έχει διαμορφώσει έναν προσωπικό ήχο, με ρίζες μοιρασμένες στο ψυχεδελικό folk των 60s και τη δική μας παράδοση. 

Last but not least, απολάμβανα ιδιαίτερα να παρακολουθώ τη εντόπια βολιώτικη σκηνή, σημειώνοντας τους πιο δυνατούς εκπροσώπους της.

Στο άλμπουμ τους No Place Land (2013), οι Χαλκιδείς Eziak πράγματι έφτια-
ξαν μια δική τους ουτοπία, παντρεύοντας το post-rοck και την ψυχεδέλεια με
στοιχεία της ελληνικής παράδοσης. πηγή εικόνας

Δεύτερον, αναπόδραστα θα κάνουμε και μια αναφορά στους καλλιτέχνες που στη διάρκεια αυτών των ετών μας είπαν το τελικό αντίο. Σημαντικές μορφές  έφυγαν από τη ζωή, καλλιτέχνες νέοι, όπως η Amy Winehouse (2011) και βετεράνοι, όπως ο David Bowie (2016). Αλλά, δίνοντας ξανά έναν πιο προσωπικό τόνο, θα μνημονεύσω πέντε καλλιτέχνες των οποίων οι δημιουργίες στάθηκαν για μένα αποκαλυπτικές: ο Νίκος Παπάζογλου (2011), ο Rachid Taha (2018), ο Charles Aznavour (2018), ο Mark Hollis (2019) και ο Neil Peart , που απεβίωσε ενώ η νέα δεκαετία μπουσουλάει, οπότε ας τον συμπεριλάβουμε. Άφησα το τελευταίο αντίο για τους δύο πατέρες της dance σκηνής, τον Frankie Knuckles (2014) και κυρίως τον David Mancuso (2016). 

Ωστόσο, δεν θα ολοκληρώσουμε αυτό το άρθρο πεσιμιστικά καθώς, όπως προαναφέρθηκε, μουσική ίσον ζωή. Θα κλείσω, λοιπόν, με ένα απόσπασμα από το ποίημα Μέσα στη Μουσική του συγκλονιστικού Γιώργου Σαραντάρη (1908-1941): 

Μέσα στη μουσική υπάρχει χώρος
Να κοιμηθεί ο άνεμος
Μαζί του να ταξιδέψουμε κι εμείς

Μέσα στη μουσική εφύτεψαν ένα πάθος

Παράξενο
Άνθος η ζωή μας άνθος
Από στόμα περνά σε στόμα

Ελπίζω κι στη νέα δεκαετία που πριν λίγο καιρό ξημέρωσε, η ζωή μας να βρίσκεται μέσα στη μουσική.

Εικόνα: Alexander Rodchenko, Radio Listener (1929)

19/2/20

Magical Mystery Tour 11 | DISKO ERΩS | Paranoise Radio


A  Magical Mystery Tour lovers' day (Feb. 14) special: 
NYC disco boogie & old school deep house for sexual healing...


Tracklist
01. Cashmere - Love's What I Want
02. Imagination - In The Heat Of The Night (Goji Berry Remix)
03. SOS Band - Just Be Good To Me (Special Remix)
04. Rufus and Chaka Khan  - Ain't Nobody (Hallocinogenik Version)
05. Gayle Adams - Lets Go All The Way (XS Edit)
06. Luther Vandross - Never Too Much
07. Donald Byrd - Love Has Come Around
08. Midnight Star - Midas Touch (Extended Mix)
09. Raze - Break 4 Luv (12 Mix)
10. Kevin Irving - Children Of The Night
11. Sade - Hang On To Your Love (Remix)

7/2/20

2010-2019: 50 albums

Αυτά είναι τα 50 αγαπημένα μου άλμπουμ για τη δεκαετία 2010-2019 με -όσο είναι μπορετό- ιεραρχική σειρά, μετά από πρόσκληση του περιοδικού Lung. Η λίστα μου δημοσιεύτηκε, μαζί με τις ανάλογες λίστες των συναδέλφων συντακτών του περιοδικού, στο 6ο τεύχος που είναι αφιερωμένο στην παρελθούσα δεκαετία.

Στην λίστα συμπεριλήφθηκαν αποκλειστικά studio album ενός μόνο συγκροτήματος ή καλλιτέχνη, οπότε αποκλείστηκαν συλλογές, ηχογραφήσεις συναυλιών και συλλογικά soundtrack.

Σας αφήνω να διαβάσετε τη λίστα, χωρίς να επεκταθώ περαιτέρω γραπτά, καθώς λίαν συντόμως θα ακολουθήσει εξειδικευμένη και εκτενής αποτίμηση των συγκεκριμένων ετών.

Μπορείτε, βέβαια, να ακούσετε την Spotify playlist με 70 από τα tracks που θεωρώ πως σημάδεψαν  -τουλάχιστον τα δικά μου- 2010s (plus ένα τραγούδι, το τελευταίο, που έρχεται από τα παλιά, αλλά αυτό κι αν σημάδεψε τα ακούσματα μου για αυτή τη δεκαετία...).

01. Nicolas Jaar - Space Is Only Noise (2011)

02. Pacific Horizons - Pacific Horizons (2012)

03. Caribou - Odessa (2010)

04. Alfa Mist - Antiphon (2017)

05. Jamie xx - In Colors (2015)

06. Public Service Broadcasting - Inform - Educate - Entertain (2013)

07. Vakula - Voyage To Arcturus (2015)

08. Atlanter - Vidde (2013)

09. Bonobo - Black Sands (2010)

10. Eziak - No Place Land (2015)

11. Michael Kiwanuka - Kiwanuka (2019)

12. Bambi Davidson - Brunswick (2015)

13. Floating Points - Elaenia (2015)

14. Nicolas Jaar - Sirens (2016)

15. Four Tet - There Is Love In You (2010)

16. Rosalía - El Mar Querer (2018)

17. Trevor Something - Death Dream (2015)

18. 2814 - Birth Of A New Day (2015)

19. Dungen - Häxan (2016)

20. Mount Kimbie - Crooks & Lovers (2010)

21. Almunia - Pulsar (2013)

22. Goat - World Music (2012)

23. Daphni - Jiaolong (2012)

24. Galcher Lustwerk - 100% Galcher (2013)

25. Childish Gambino - "Awaken My Love!" (2016)

26. Bison - Travellers (2014)

27. Michael Kiwanuka - Love & Hate (2016)

28. Bandjo - Bandjo (2010)

29. Murmuüre - Murmuüre (2010)

30. The War On Drugs - Slave Ambient (2011)

31. David Datunashvili - Composure (2014)

32. Xylouris White - Goats (2014)

33. Xxyyxx - Xxyyxx (2012)

34. Mildlife - Phase (2018)

35. Oddisee - The Odd Tape (2016)

36. Ryan Francesconi And Mirabai Peart - Road To Palios (2012)

37. Black Midi - Schalgenheim (2019)

38. The Edison Electrics - Oneironautics (2012)

39.Woods - Love Is Love (2017)

40. Time Is A Mountain - Time Is A Mountain (2013)

41. Smith & Mudd - Gorthleck (2016)

42. Damian Marley, Nas - Distant Relatives (2010)

43. John Talabot - ƒIN (2012)

44. Radiohead - The King of Limbs (2011)

45. Bicep - Bicep (2017)

46. Stromae - Racine Carrée (2013)

47. Oktoberklubben - The Orust Tapes (2018)

48. Alda - Tahoma (2011)

49. Against All Logic - 2012-2017 (2018)

50. Daft Punk - Random Access Memories (2013)


Εικόνα: λεπτομέρεια από εξώφυλλο σοβιετικού avant-garde περιοδικού, με τίτλο Radio Front (1934).