2026: Black Music Matters

Πριν λίγο καιρό στο νου μου ήρθε -ακαριαία ως αστραπη- η εξής σκέψη: αν δεν υπήρχαν οι παραδόσεις των “υπάλληλων”  εθνοτικών και κοινωνικοοικονομικών μειονοτήτων, πολύ απλά θα άκουγα πολύ λιγότερη ως και καθόλου μουσική! Το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της μουσικής που μου αρέσει παράγεται ή προέρχεται από τους πρώην αποικιοκρατούμενους λαούς της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής, από τους Αφροαμερικάνους και τους Ρομά. Και βέβαια από τον ανεξάντλητο πλούτο των πολιτισμικών ανταλλαγων, που προέκυψαν λόγω της μετανάστευσης, της προσφυγιάς και της διασποράς. 

Κάπως έτσι και η λεγόμενη μαύρη μουσική των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία ξεκίνησε ήδη από τα τέλη του 19ου αι. στις κακόφημες φτωχογειτονιές της Νέας Ορλεάνης και τις δουλοπαροικίες των νότιων Πολιτειών, σταδιακά εξελίχθηκε και εξαπλώθηκε παγκοσμίως μέσα από τα είδη της τζαζ, του rock n roll, της funk, της soul, της disco, του hip hop και της house. Παράλληλα, ο τόπος που η μαύρη μουσική ουσιαστικά γεννήθηκε, όπως άλλωστε και το ίδιο το ανθρώπινο είδος, η Αφρική, ήδη από την περίοδο της αποαποικιοποίησης κατά τη δεκαετία του 1960 παράγει τη δική της μουσική, με μορφές όπως ο Fela Kuti και ο Mulatu Astatke. 

Με ένα απότομο πέταγμα στο σήμερα, σε μια κοινωνία που μαστίζεται από ρατσιστικες, αυταρχικές και φασιστικές τάσεις, η μαύρη μουσική, όπως είναι λογικό, είναι εδώ. Χωρίς διάθεση για νοσταλγία και τάσεις για revival, αλλά με σεβασμό στο μεγάλο της παρελθόν, εξελίσσεται συνεχώς, ενώ οι εκπρόσωποί της παίρνουν συχνά θέση για όλες τις προαναφερθείσες παραβιάσεις της Δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της οικολογικής ισορροπίας. Βέβαια, και θέση ξεκάθαρη να μην έχουν, η ίδια τους η μουσική με τους πολιτισμικούς της υβριδισμούς, οι οποίοι αψηφούν κοινωνικές τάξεις, έθνη και φυλές, είναι ιδιαίτερα εύγλωττη. 

Ήδη κατά τη χρονιά που διανύουμε τα παρακλάδια της μαύρης μουσικής έχουν απλωθεί δυναμικα και αγέρωχα, με μια σειρά ενδιαφερόντων ως και συναρπαστικών κυκλοφοριών. Η 2ωρη Spotify / YouTube playlist που συνοδεύει αυτό το κείμενο εμπεριέχει αρκετές από αυτές, όσες έχω κατορθώσει να ακούσω. Για να μην χαθούμε, έχω κάπως εστιάσει στην πιο street και λαϊκή πλευρά της μαύρης μουσικής του 2026, δηλαδή σε hip hop, electronica, afro-funk και στη τζαζ που απομακρυνεται από κάθε ακαδημαϊσμό.

 

Youtube Music

Από όσες κυκλοφορίες εμπεριέχονται στην playlist, θα επικεντρωθούμε σε 10 φετινά full-length μαύρης μουσικής. Η αλήθεια είναι ότι ακόμα δεν τα έχω ακούσει σε ικανοποιητικό βαθμό, συνεπώς θα αναφερθώ σε αυτά εν τάχει, με λίγα λόγια για το καθένα, περισσότερο ως υπενθύμιση και στον ίδιο μου τον εαυτό να τα ακούσει ξανά και ξανά, αλλά και ως προτάσεις στους αναγνώστες. 

Wyclef Jean - Q Theory - Quantum Leap, Vol. 2 (Sodo Mood Lab / Megaforce)

Ο διάσημος ράπερ, πάλαι ποτέ μέλος των Fugees, μετά από μια σημαντική και εμπορικά επιτυχημένη πορεία στη μουσική βιομηχανία, κυκλοφορεί έναν καθαρόαιμο τζαζ δίσκο, κομμάτι μιας εν κυκλοφορία σειράς άλμπουμ, με τίτλο Quantum Leap, στα οποία παρουσιάζει την παλέτα των μουσικών του ενδιαφερόντων. Έχοντας κορυφαίους καλεσμένους, όπως ο Robert Glasper  και ο Yussef Dayes, ο Wyclef Jean δημιουργεί ένα αμάλγαμα που συνενώνει τη δεξιοτεχνία της fusion, τη γλυκύτητα της cool latin jazz και τη γνήσια έκφραση της λαϊκής μουσικής της πατρίδας του, της Αϊτής. 

Ezra Collective - Here Because of Hope (Partisan Records)

Η κολεκτίβα - ναυαρχίδα της UK jazz στο τέταρτο άλμπουμ της δημιουργεί μια λαϊκή, λαοφιλής -τολμω να πω, ποπ- εκδοχή της τζαζ, με σαφείς επιρροές από μουσικά είδη που έφεραν οι μετανάστες από Αφρική και Καραϊβική στο νησί, δηλαδή reggae και dub, latin και afro, αλλά και hip hop. Η διάθεση ανεβασμένη, ο στοχασμός ισχυρός και φυσικά, το κοινωνικοπολιτικό μήνυμα υπέρ της πολυπολιτισμικότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης σαφές.

Pigeon - Outtnational (Memphis Industries Lmt.)

Στο ντεμπούτο τους full-length, οι Βρετανοί Pigeon, με frontman τον απίστευτο Falle Nioke, παντρεύουν το αφρικάνικο funk και disco με μια πειραματική, ατμοσφαιρική μα και επιθετική εκδοχή του ροκ, η οποία φέρνει κοντά krautrock, post-punk, μα και γνησιότατο punk! Δύσκολο να ακουστεί κανείς πρωτότυπος στη σύγχρονη μουσική σκηνή, μα οι Pigeon το κατορθώνουν, παραμένοντας ουσιαστικοί, τόσο καλλιτεχνικά, όσο και κοινωνικοπολιτικά, καθώς υπερασπίζονται τα δικαιώματα των μειονοτήτων και της πραγματικότητας της διασποράς. 

Vince Staples - Cry Baby (Loma Vista/ Section Eight Arthouse)

Αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ του Vince Staples που ακούω, επειδή τον θεωρούσα ένα μέσο mainstream ράπερ. Όμως προφανώς έκανα λάθος, επειδή στο Cry Baby πλάθει ένα σκληρο, groovy μα μελετημένο post-punk - hip hop υβρίδιο, για να μιλήσει ορθα, κοφτά και ειρωνικά για το αμετάκλητο τέλος του αμερικανικού ονείρου στις ΗΠΑ του τραμπισμού, των οικονομικών ανισοτήτων και της υπερκατανάλωσης. 

Brian Jackson - Now More Than Ever (BBE Music)

Ο Brian Jackson είναι μια μεγάλη μορφή της μουσικής σκηνής των 70s, καθώς αποτέλεσε τον βασικό συνεργάτη του Gil Scott Heron. Μαζί κυκλοφόρησαν μια σειρά κλασικών και επιδραστικών άλμπουμ, που άνοιξαν τον δρόμο για το hip hop και τη dance. Στο Now More Than Ever, o παλαίμαχος μουσικοσυνθέτης παρουσιάζει νέες εκδοχές από τα πιο διάσημα τραγούδια εκείνων των άλμπουμ, εκσυχρονισμένες μουσικά και στιχουργικά διασκευές, με ένα πλήθος αξιόλογων καλεσμένων, σε παραγωγή των Masters At Work (Louie Vega και Kenny Dope). Το αποτέλεσμα είναι χαλαρό, χορευτικό, δεξιοτεχνικό̇: ιδανικό για κινητοποιήσει νου, ψυχή και σώμα. Ένα πανόραμα της μαύρης μουσικής. 

Thandii, Regalado - Coco Okayo (Sama Sama Records)

Ένα άλμπουμ πραγματικός θησαυρός, προϊόν συνεργασίας του βρετανικού ντουέτου Thandii (Jess Berry και Graham Godfrey) και του Φιλιππινέζου drummer Regalado. Θεωρώ ότι το κάπως “ελαφρύ”εξώφυλλο αδικεί το περιεχόμενο αυτού του δίσκου, το οποίο αποτελείται από λυσεργικές μα και δυνατές γκρούβες ψυχεδελικού soul funk, με γερές afro και latin δόσεις. Παράλληλα, οι συνθέσεις είναι αξιοσημείωτες, κάτι όχι τόσο συνηθισμένο στα άλμπουμ αυτου του ύφους, αλλά πιθανόν και ευρύτερα στη σύγχρονη μουσική σκηνή. 

Jazzbois - Jazzbois Around The World (Blunt Shelter Records)

Το nu jazz γκρουπ από τη Βουδαπέστη πάντα φλέρταρε έντονα με το hip hop, οπότε το φετινό του άλμπουμ αποτελεί μια λογική εξέλιξη του ήχου του, καθώς οι Jazzbois συνεργάζονται με MCs από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη (Ουγγαρία, Βρετανία, Ισπανία). Τα μέλη της μπάντας συνοδεύουν με έναν boom bap - trip hop μινιμαλισμό το ρεσιτάλ των guests. Κάπως έτσι, το όλο εγχείρημα σφραγίζεται από ένα raw μα και συναισθηματικά ζεστό street ύφος.  

Muff Dada & Know.Høw - Sun Above a Death Party (Timewarp Records)

Οι δύο Έλληνες μουσικοί και παραγωγοί -ο Muff Dada από Αθήνα και ο Know.Høw από Κρήτη- συνεργάζονται, δωρίζοντάς μας ένα άλμπουμ που ακολουθεί δημιουργικά τον ήχο που έχει καθιερώσει η αξιόλογη αθηναϊκή δισκογραφική Timewarp Records (αν δεν τη γνωρίζετε, εννοείται πως αξίζει να την ψάξετε). Δηλαδή έχουμε ένα σύνολο τραγουδιών που κινούνται ανάμεσα στο downtempo και το trip hop, καθώς και το ηλεκτρονικό funk και τα breaks, ενώ οι jazz και οι dub επιρροές δεν λείπουν. Οι guest τραγουδίστριες, τραγουδιστές και MCs είναι όλες/-οι τους εξαιρετικοί/-ες, με ένα πάθος πάνω από τον ψυχρό επαγγελματισμό. Ένα άλμπουμ που φανερώνει πόσο ψηλά βρίσκεται η ελληνική σκηνή σε αυτόν τον ήχο. 

Mitchum Yacoub - A Way In (All-Town Sound)

Ο Αιγυπτιακής καταγωγής Αμερικανός drummer και περκασιονίστας Mitchum Yacoub, με αξιοπρόσεχτη θητεία στην ορχήστρα Egypt 80 με επικεφαλής τον γιο του Fela, Seun Kuti, μας έρχεται φέτος με ένα άλμπουμ afrolatin jazz funk μουσικής. Ο ρυθμός φυσικά κυριαρχεί, καθώς συναντά ωραίες μελωδίες, πλούσιες ενορχηστρώσεις και μια soul ευαισθησία για την οποία κυρίως υπεύθυνες είναι οι τραγουδίστριες Divina και Lourdes Iri. 

Jaul & KK - In Flux (Pipeline Music Lab)

Αποφάσισα να κρίνω κάπως αυστηρά το αρκετά επιτυχημένο φετινό άλμπουμ του Έλληνα ράπερ Jaul, επειδή πιστεύω ότι αυτό αξίζει σε έναν καλλιτέχνη που ανέβηκε στο πλοίο Freedom Flotilla για τη Γάζα. 

Από τη μία πλευρά βρήκα κάποια υπέροχα στοιχεία στο In Flux, κυρίως την παραγωγή του ΚΚ, η οποία είναι φουλ προσεγμένη και -το πιο σημαντικό- εντελώς soulful, funky, dubby και old school, χωρίς να γίνεται αναχρονιστική. Παράλληλα, o Jaul και οι guests συχνά πλέκουν ευφυή verses, που γίνονται ακόμα καλύτερα όταν ενδύονται μια ωραία κοινωνικοπολιτική κριτική. Από την άλλη πλευρά, το In Flux στιχουργικά και ευρύτερα ως ύφος δεν υπερβαίνει τόσο συχνά (όσο εγώ θα ήθελα;) αυτή την “μάγκικη” και τελικά κάπως επιφανειακή αυτοαναφορικότητα του δρόμου και της άμεσης εμπειρίας. Ωστόσο γεγονός είναι ότι δεν πέφτει με τίποτα στον τυπικό στο ελληνικό hip hop πεσιμισμό. Αντιθέτως ο Jaul παραμένει αισιόδοξος, θυμωμένος και γεμάτος ελπίδα. 

Θα κλείσουμε αυτή μας την περιδιάβαση σε αυτή την επιλογή από  hip hop, jazz, afro, funk κυκλοφορίες του 2026, με κάποιες σκέψεις που διατύπωσε ο Stuart Hall σε άρθρο του το 1991, σκέψεις που ταιριάζουν ταμάμ στο θέμα μας:

Αλλά το δεύτερο, πιο εκπληκτικό πράγμα είναι ότι οι άνθρωποι (...) θέλουν να σας πουν για το πώς, προερχόμενοι από το μικρότερο χωριό, βρέθηκαν στις πιο μακρινές γωνιές του πουθενά κι έπειτα πως πήγαν κατευθείαν από τη Νέα Υόρκη στο Λονδίνο. Θέλουν να μιλήσουν για το πώς είναι η μητρόπολη, πώς μοιάζει ο κοσμοπολιτισμός σε έναν εκπρόσωπο μιας εθνότητας. Δεν ήταν προετοιμασμένοι ώστε να εμφανιστούν ως “ethnic καλλιτέχνες”: «Θα σας δείξω τις χειροτεχνίες μου, τις ικανότητές μου, θα ντυθώ θεωρητικά σύμφωνα με τις παραδόσεις μου, θα μιλήσω την ντοπιολαλιά μου για τη δική σας πληροφόρηση» Αυτοί οι άνθρωποι έπρεπε να έχουν αναφορά σε κάποιο τόπο, αλλά ήθελαν και να αντιμετωπίσουν προβλήματα που δεν μπορούσαν πλέον να περιληφθούν σε μια στενή εκδοχή της εθνότητας. Δεν ήθελαν να οπισθοδρομήσουν και να υπερασπιστούν κάτι που ήταν αρχαίο, που είχε μείνει ακίνητο, που είχε αρνηθεί το άνοιγμα σε νέα πράγματα. Ήθελαν να μιλήσουν πέρα ​​από αυτά τα όρια και πέρα ​​από αυτά τα σύνορα.

Stuart Hall,  "The Local and the Global: Globalization and Ethnicity" 

(η μετάφραση πραγματοποιήθηκε από μένα)

Εικόνα: Παρίσι 2018

Music is my fuel 2026: vol. 3

Έτοιμο το 3ο μέρος της σειράς από λίστες στο αμαρτωλό Spotify, με τίτλο "Music is my fuel", στις οποίες παρουσιάζονται τρέχουσες μουσικές κυκλοφορίες. Με ένα ψάξιμο στο blog, μέσω του tag, βρίσκετε τα επεισόδια όλης της σειράς. 

 Όπως, λοιπόν, όλα τα υπόλοιπα, έτσι και το συγκεκριμένο playlist έχει φτιαχτεί από τα χεράκια μου με μεράκι και όσο το δυνατόν περισσότερο καλό γούστο. Θα συναντήσουμε μουσική του 2026, που ταιριάζει στον Αύγουστο, αλλά δεν εφησυχάζει τον ακροατή. Θα έρθουμε σε επαφή με καλλιτέχνες από την υφήλιο, οι οποίοι αξιοποιούν τις τρανές παραδόσεις του Ιράν - Περσίας, της Αιγύπτου, της Τουρκίας, της Ελλάδας, της Αιθιοπίας, της Νότιας Αφρικής, της Κολομβίας, της Βραζιλίας, της Τζαμάικα. Παράλληλα όμως. ακούμε φρέσκους ήχους που εκφράζουν μια πολυποίκιλη και πολυσύνθετη αισθητική και κατά βάθος κοινωνικοπολιτική γραμμή.  Αλλά, για αυτή τη σύνδεση μουσικής, αισθητικής και πολιτικής έχουμε γράψει επανειλλημένα. 

Καλές ακροάσεις!

πηγή εικόνας

20 άλμπουμ για το 2025 | #14: Madrid De Los Austrias - Tercero (Sunshine Enterprises)

Οι δύο "Μαδριλένοι από την Αυστρία", με όνομα εμπνευσμένο από το ιστορικό κέντρο της Μαδρίτης, μας είχαν λείψει, καθώς η τελευταία τους full-length κυκλοφορία πραγματοποιήθηκε το 2005! Είκοσι χρόνια μετά ο Heinz Tronigger και ο Michael Kreiner επιστρέφουν με το τρίτο τους άλμπουμ Tercero, όπου παντρεύουν τη nu - acid jazz με όλη την πλούσια ισπανική και λατινοαμερικάνικη παράδοση, εστιάζοντας στο flamenco. Το πιο σημαντικό είναι ότι οι Αυστριακοί παραγωγοί συνοδεύουν διακριτικά και με σεβασμό, δηλαδή διόλου αποικιοκρατικά, τους μουσικούς που έχουν καλέσει να παίξουν και υπερβαίνουν τους είκοσι. Αυτοί ακριβώς οι καλλιτέχνες, με επικεφαλής την τραγουδίστρια Rebeca Jiménez φέρνουν στα βιεννέζικα ηλεκτρονικά σαλόνια το πάθος και τα όνειρα του Δον Κιχώτη και των περιπλανώμενων Gitanos. 

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

Top-20 | 2020: #05. Okvsho - Kamala's Danz (Boyoom)

Οι Okvsho είναι ένα project που τρέχουν τα αδέρφια Georg & Cristoph Kiss από την ελβετική κολλεκτίβα Boyoom. Μετά από το EP Traphouse Jazz, τα δύο αδέρφια παρουσίασαν το ντεμπούτο τους full-length μέσα στο 2020. Τίτλος του, Kamala’s Danz. 

Οι αφοί Kiss καλούν στο στούντιο ένα σύνολο εκπληκτικών μουσικών και τραγουδιστών και τους δίνουν το ελεύθερο να αυτοσχεδιάσουν και να εκφραστούν. Στο Kamala’s Danz συνευρίσκονται σε μια ελεύθερη (freestyle) λογική η τζαζ, το hip hop, η αφρικάνικη και η latin μουσική. Στο νου μου ήρθαν τα ανάλογα συλλογικά άλμπουμ των Thievery Corporation και των Jazzmatazz.

Η μουσική στο Kamala’s Danz είναι πολύχρωμη και πολυπολιτισμική, ενώ το παιχνίδι με τα είδη και τα στιλ πραγματικά αριστοτεχνικό: από το afrobeat ξεκίνημα (Moksha/Liberation), στη nu jazz του ομώνυμου Kamala’s Danz κι από κει στο rap του Sway. Έπειτα, ένα latin jazz ξέσπασμα, που θυμίζει τα αφροαμερικάνικα 70s, (LS Shuffle) ανοίγει τον δρόμο για το μαζί ρυθμικό και ευαίσθητο cumbia τραγούδι Descobrir, για να περάσουμε σε μια ορχηστρική samba (Danza De La Sombra) και σε ένα trip hop/ soul διαμαντάκι (Thé Froid). Ο επίλογος έρχεται με το jazzy hip hop Oluhlaza.

Η ανεξάντλητη παράδοση της τζαζ αποτελεί το ευαγγέλιο των Okvhso, καθώς όχι μόνο ακολουθείται στιλιστικά, αλλά και νοοτροπικα: οι συμμετέχοντες με το κεφάτο και δεξιοτεχνικό τους παίξιμο συμβάλλουν ουσιωδώς στη δημιουργία της μουσικής. Βέβαια, δεύτερο πυλώνα της μουσικής των Okvsho αποτελεί η αδιαπραγμάτευτη street κουλτούρα, έτσι αποφεύγεται το άλλοθι ενός ψηλομύτικου ελιτισμού και τα πράγματα παραμένουν γήινα, άμεσα και εστιασμένα στον καθημερινό άνθρωπο.

Επιλογικά, στο Kamala’s Danz θα βρείτε μουσική σύγχρονη, ειλικρινής και λιτή, δηλαδή απαλλαγμενη τόσο από την επιτήδευση όσο και από την απλοϊκότητα. Η συναισθηματική διάθεση διατηρείται χαλαρή και ελπιδοφόρα. Το μήνυμα που περνιέται είναι ότι, παρόλες τις δυσκολίες και τους διχασμούς σε προσωπικό και σε συλλογικό -άρα κοινωνικό και πολιτικό- επίπεδο, θα τα καταφέρουμε ενωμένοι. Οι στίχοι του Thé Froid είναι αντιπροσωπευτικοί:

When the people strive for the same goals,

don‘t you worry.

When the people scream for the same paroles,

don‘t you worry.

When the masses fail to see through,

don‘t you worry.

Through the turmoil where the light awaits,

don‘t you worry

Slowly, steadily, I‘ll practice to see

slowly, steadily, solidarity will be.

Summer Shadowland

Στην αρχή του καλοκαιριού (6/6/2020), το Paranoise Radio μεταδόθηκε ένα 12ωρο αφιέρωμα στη τζαζ μουσική, με τους παραγωγούς να παρουσιάζουν ζωντανά ή προηχογραφημένα sets. Τα δικά μου περίπου 70 λεπτά μπορούν να χαρακτηριστούν τζαζ, αλλά περισσότερο τζαζεμένα...  

Μια θερινή χώρα των σκιών, που νομίζω πως ταιριάζει και στα πρώτα βήματα του Σεπτέμβρη.

Καλή ακρόαση...

Στη φωτογραφία η Έλλη Λαμπέτη

Τζαζ για μια παραθαλάσσια καταιγίδα: η περίπτωση των Bato Bato

Έχω αναφερθεί ξανά στην πρόσφατη νέα στροφή του ενδιαφέροντος αρκετών νέων μουσικών και παραγωγών προς τη τζαζ μουσική, ένα φαινόμενο ανάλογο της nu jazz σκηνής των 90s, σε αντιστοιχία φυσικά με τα τρέχοντα ηχητικά, πολιτισμικά και κοινωνικά δεδομένα.  Μέρος αυτού του ευρύτερου δεύτερου nu jazz κύματος αποτελεί και το project Bato Bato, που αποτελείται από τους ηλεκτρονικούς παραγωγούς  Julian Smith από τις ΗΠΑ και Henrik Jakobsson από τη Σουηδία, με τη συνδρομή του Ισπανού τρομπετίστα Nestor Casas Oché.



Αυτή η πολυεθνική καλλιτεχνική συμμαχία πετυχαίνει ένα δύσκολο κατόρθωμα: να προσφέρει αρκετά πρωτότυπη και ιδιαίτερη τζαζ άποψη, η οποία καθορίζεται από χαλαρότητα, λιτότητα και μινιμαλισμό. Αφαιρετικά και χαμηλόφωνα μα χορευτικά ρυθμικά μοτίβα βρίσκονται στο επίκεντρο, δομημένα με ηλεκτρονικά και με, ακόμα πιο ενδιαφέροντα, αναλογικά κρουστά, τα οποία προσδίδουν ένα αδιαμφισβήτητο εξωτικό χρώμα. Ωστόσο, αυτός ο εξωτισμός παντρεύεται με μια μυστηριακή ατμόσφαιρα που επιτείνει τόσο η κάπως lo-fi παραγωγή, όσο και τα συχνά επανερχόμενα ηχητικά εφέ μίας καταιγίδας…

Απαραίτητη όμως προσθήκη στην όλη μουσική πρόταση των Bato Bato αποτελούν οι εκπληκτικοί αυτοσχεδιασμοί της τρομπέτας του Nestor Casas Oché, ο οποίος αξιοποιεί την ανεξάντλητη latin jazz παράδοση, έχοντας επιρροές ακόμα και από εντελώς κλασικούς παίχτες και συνθέτες όπως ο Perez Prado. Παράλληλα, το παίξιμο του Oché έχει και κάτι το κινηματογραφικό, φέρνοντας στο νου το κορυφαίο soundtrack του Jerry Goldsmith για το αριστουργηματικό Chinatown. Άλλωστε και το όλο άλμπουμ σαν να κρύβει ένα στόρι, το  οποίο υπαινίσσονται οι τίτλοι των κομματιών και αφορά μία κατάβαση σε έναν υπόγειο, σπηλαιώδη κόσμο. Με το ίδιο concept σχετίζεται και το όνομα του project, καθώς bato στα ισπανικά σημαίνει πέτρα.

Η εκλεκτική τζαζ των Bato Bato συνδυάζει μία αρχέγονη latin ακόμα και afro ρυθμική άποψη, με μία αστική noir μουντάδα. Ακούστε, για παράδειγμα το πέρασμα από το moody Subtarreneo στο groovy Frustrado Por El Sol.  Βέβαια, αυτή περίεργη μουσική αφήγηση ποτέ δεν χάνει τον ήπιο θαλασσινό της προσανατολισμό που απαλύνει τις παραπάνω αντιθέσεις. Άλλωστε,  δεν είναι τυχαίο ότι το συγκεκριμένο άλμπουμ έχει ηχογραφηθεί στη Μαγιόρκα και mastering έχει γίνει στην Καλιφόρνια, απ’ όπου κατάγεται ο επικεφαλής του σχήματος Julian Smith, ο οποίος πέρα από μουσικός είναι και εικαστικός.  

Το άλμπουμ των Bato Bato προβάλλει εμφατικά ένα θεμελιώδες χαρακτηριστικό του πολιτισμού των τόπων που βρίσκονται πλάι στη θάλασσα, αυτό της αρμονικής μείξης χαρακτηριστικών εκ πρώτης άποψης αντιφατικών, ανάμεσα στην παραδοσιακή και την αστική ζωή , ανάμεσα στο ιθαγενές στοιχείο και ένα πλέον παγκοσμιοποιημένο πολιτισμό. Άρα, η καταιγίδα, της οποίας οι ήχοι ακούγονται καθ’ όλη τη διάρκεια του άλμπουμ δεν μπορεί παρά να ξεσπά σε έναν υγρό, θαλασσινό τόπο. 

guest 17/ Γιώργος Καραγιάννης (συνέντευξη)

Το μεσημέρι της Κυριακής 10 Μαίου είχα την ευκαιρία να παρουσιάσω μια εκπομπή, πιο συγκεκριμένα μια ραδιοφωνική συνέντευξη από εκείνες που πραγματοποιούνται σπάνια. Στο στούντιο του Nova Fm 106 ήταν καλεσμένος ο εξ Αθηνών ορμώμενος συνθέτης και κιθαρίστας Γιώργος Καραγιάννης. Ο Γιώργος πριν κάποιους μήνες κυκλοφόρησε το βιβλίο Δημιουργίες για κιθάρα (Εκδόσεις Cambia), στο οποίο εμπεριέχονται παρτιτούρες δικών του συνθέσεων, που μοιράζονται ανάμεσα σε μια κλασικότροπη και σε μία latin jazz προσέγγιση. Επίσης, το βιβλίο συνοδεύεται από ένα audio cd, με τις συνθέσεις σε σόλο κιθάρα παιγμένες από τον ίδιο. Βασικός σκοπός του όλου εγχειρήματος είναι το μοίρασμα κομματιών "που ξεχειλίζουν από μουσική και θα αποζημιώσουν όποιον ασχοληθεί μαζί τους". Παράλληλα ο Γιώργος έχει σχηματίσει μία μπάντα πολύ καλών μουσικών, τους Soul Out Ensemble, ώστε να παρουσιάζει τις συνθέσεις του ζωντανά, συμπληρωμένες από διασκευές κομματιών που τον έχουν επηρεάσει. 

Με τον Γιώργο μας ενώνει μια φιλική σχέση πολλών ετών, η οποία ξεκίνησε από τα φοιτητικά χρόνια. Από τότε μοιραζόμασταν το κοινό ενδιαφέρον και τις ανησυχίες γύρω από τη μουσική, εγώ περισσότερο ως ακροατής εκείνος περισσότερο ως δημιουργός. Με αφορμή αυτή τη συνέντευξη, οι κουβέντες αναζωπυρώθηκαν για τα καλά, οπότε στο προσεχές μέλλον να αναμένετε νέες συνεργασίες... 

Καλή ακρόαση

Τις καλλιτεχνικές δραστηριότητες του Γιώργου Καραγιάννη τις βρίσκετε στο Facebook και στο Youtube, ενώ τα νέα των Soul Out τα μαθαίνετε από εδώ. Last but no least, μπορείτε να προμηθευτείτε το βιβλίο του Δημιουργίες για κιθάρα σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία, στο διαδίκτυο και βέβαια από το επίσημο site των εκδόσεων Cambia. 

Εικόνα: Εικαστική σύνθεση του Pablo Picasso (1913)