2010-2019: 50 albums

Αυτά είναι τα 50 αγαπημένα μου άλμπουμ για τη δεκαετία 2010-2019 με -όσο είναι μπορετό- ιεραρχική σειρά, μετά από πρόσκληση του περιοδικού Lung. Η λίστα μου δημοσιεύτηκε, μαζί με τις ανάλογες λίστες των συναδέλφων συντακτών του περιοδικού, στο 6ο τεύχος που είναι αφιερωμένο στην παρελθούσα δεκαετία.

Στην λίστα συμπεριλήφθηκαν αποκλειστικά studio album ενός μόνο συγκροτήματος ή καλλιτέχνη, οπότε αποκλείστηκαν συλλογές, ηχογραφήσεις συναυλιών και συλλογικά soundtrack.

Σας αφήνω να διαβάσετε τη λίστα, χωρίς να επεκταθώ περαιτέρω γραπτά, καθώς λίαν συντόμως θα ακολουθήσει εξειδικευμένη και εκτενής αποτίμηση των συγκεκριμένων ετών.

Μπορείτε, βέβαια, να ακούσετε την Spotify playlist με 70 από τα tracks που θεωρώ πως σημάδεψαν  -τουλάχιστον τα δικά μου- 2010s (plus ένα τραγούδι, το τελευταίο, που έρχεται από τα παλιά, αλλά αυτό κι αν σημάδεψε τα ακούσματα μου για αυτή τη δεκαετία...).

01. Nicolas Jaar - Space Is Only Noise (2011)

02. Pacific Horizons - Pacific Horizons (2012)

03. Caribou - Odessa (2010)

04. Alfa Mist - Antiphon (2017)

05. Jamie xx - In Colors (2015)

06. Public Service Broadcasting - Inform - Educate - Entertain (2013)

07. Vakula - Voyage To Arcturus (2015)

08. Atlanter - Vidde (2013)

09. Bonobo - Black Sands (2010)

10. Eziak - No Place Land (2015)

11. Michael Kiwanuka - Kiwanuka (2019)

12. Bambi Davidson - Brunswick (2015)

13. Floating Points - Elaenia (2015)

14. Nicolas Jaar - Sirens (2016)

15. Four Tet - There Is Love In You (2010)

16. Rosalía - El Mar Querer (2018)

17. Trevor Something - Death Dream (2015)

18. 2814 - Birth Of A New Day (2015)

19. Dungen - Häxan (2016)

20. Mount Kimbie - Crooks & Lovers (2010)

21. Almunia - Pulsar (2013)

22. Goat - World Music (2012)

23. Daphni - Jiaolong (2012)

24. Galcher Lustwerk - 100% Galcher (2013)

25. Childish Gambino - "Awaken My Love!" (2016)

26. Bison - Travellers (2014)

27. Michael Kiwanuka - Love & Hate (2016)

28. Bandjo - Bandjo (2010)

29. Murmuüre - Murmuüre (2010)

30. The War On Drugs - Slave Ambient (2011)

31. David Datunashvili - Composure (2014)

32. Xylouris White - Goats (2014)

33. Xxyyxx - Xxyyxx (2012)

34. Mildlife - Phase (2018)

35. Oddisee - The Odd Tape (2016)

36. Ryan Francesconi And Mirabai Peart - Road To Palios (2012)

37. Black Midi - Schalgenheim (2019)

38. The Edison Electrics - Oneironautics (2012)

39.Woods - Love Is Love (2017)

40. Time Is A Mountain - Time Is A Mountain (2013)

41. Smith & Mudd - Gorthleck (2016)

42. Damian Marley, Nas - Distant Relatives (2010)

43. John Talabot - ƒIN (2012)

44. Radiohead - The King of Limbs (2011)

45. Bicep - Bicep (2017)

46. Stromae - Racine Carrée (2013)

47. Oktoberklubben - The Orust Tapes (2018)

48. Alda - Tahoma (2011)

49. Against All Logic - 2012-2017 (2018)

50. Daft Punk - Random Access Memories (2013)


Εικόνα: λεπτομέρεια από εξώφυλλο σοβιετικού avant-garde περιοδικού, με τίτλο Radio Front (1934).

Moskalus presents Pacularius

Moskalus isn't an ordinary listener and music digger. He became famous among the fans of original and underground electronic dance music, at first, as a creator and editor of unofficial YouTube videos of his favorite tracks. His videos are obscurely beautiful, with equivalent references in the art world and the pop culture. For about a year now, Moskalus also runs a series of mixes by DJs from all around the world. So, when he was positive in my idea of participating in the series, I was very happy.

I preferred to use the surname Pacularius, because it rhymes with "Moskalus" in a... Roman way!

Enjoy 

pic (great idea)

balearic revival: 2016

  
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 όλο και περισσότεροι Βρετανοί και άλλοι Δυτικοευρωπαίοι, που είχαν την απαραίτητη οικονομική ευμάρεια, συνέρεαν στην Ibiza αναζητώντας έναν ιδανικό τόπο διακοπών μακριά από τη βιομηχανική καθημερινότητα της πατρίδας τους. Εκεί άκουσαν για πρώτη φορά τους ντόπιους DJs να παίζουν ένα ιδιαίτερο κράμα από ποικίλα μουσικά είδη, το οποίο οι ξένοι τουρίστες βάφτισαν balearic beat... Το balearic στιλ αναμφίβολα στηρίχτηκε στην επιθυμία απόδρασης από τον δυτικοευρωπαϊκό βιομηχανοποιημένο τρόπο ζωής προς έναν ιδεατό μεσογειακό παράδεισο απολαύσεων και χαλάρωσης.

Ωστόσο, κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων, ολόκληρος ο κόσμος βρίσκεται παγιδευμένος σε μία κρίση που ξεκίνησε ως οικονομική, αλλά έχει εξελιχθεί σε πολιτική, θρησκευτική, κοινωνική, σε μία κρίση βίας. Έχει οπωσδήποτε φτωχύνει η διάθεση για την ανεπιτήδευτη διασκέδαση, τη θερινή ραστώνη και το χίπικο πνεύμα του balearic beat των αρχών των 90s. Άλλωστε και η διασκέδαση των τελευταίων είκοσι ετών, τόσο στην Ibiza, όσο και παγκοσμίως  έχει πάρει εντελώς άλλο δρόμο, με τα πολυπληθή club, την EDM, την υπερβολική πολυτέλεια. Ένα τέλεια οργανωμένο εμπορικό πακέτο ξέφρενης διασκέδασης ανταποκρίνεται πλήρως στην ανάγκη του Δυτικού ανθρώπου να κρυφτεί από έναν ολοένα και πιο πολύπλοκο και επίφοβο κόσμο.

Έτσι, το balearic beat εδώ και περίπου μία δεκαετία έχει αναβιώσει, προσπαθώντας να ξαναφέρει όλη αυτή την εναλλακτική νοοτροπία στην τρέχουσα μουσική σκηνή. Και πράγματι, αρχικά στο πλαίσιο του “balearic revival” ακούσαμε αξιόλογες κυκλοφορίες από νέους καλλιτέχνες, οι οποίοι έχοντας μία πλούσια δισκοθήκη και μπόλικη έμπνευση, συνδύασαν  disco, ψυχεδελικό ροκ, ambient, deep house με απώτερο σκοπό το νοερό ταξίδι προς μία καλοκαιρινή ακρογιαλιά την ώρα του ηλιοβασιλέματος. Ωστόσο, καθώς περνούσαν τα χρόνια, το balearic μπήκε σε πιο εμπορικά μονοπάτια˙ όχι ότι κατάφερε να εισχωρήσει στα hits της εποχής (αν και ο συρμός του tropical house οφείλει πολλά σε αυτό), αλλά σταδιακά αυτή η έκρηξη φρέσκιας μουσικής κατέληξε σε μία σωρεία από chill out κυκλοφορίες με ένα στοιχείο disco, το οποίο συνήθως δεν τις σώζει από την αδιαφορία.

Επομένως, σκέφτηκα ότι αξίζει να προβληθούν κάποιοι τρέχοντες καλλιτέχνες οι οποίοι παραμένοντας μέσα στα όρια του balearic revival, επιμένουν να προσφέρουν πραγματικά αξιόλογη μουσική. Ακόμα περισσότερο, αναζητούν ένα προσωπικό ύφος, πέρα από μόδες και συγκροτημένα μουσικά στιλ.

Ακολουθούν οι ως τώρα πιο ενδιαφέρουσες balearic κυκλοφορίες του 2016.

Ξεκινάμε με τη δυναμική επιστροφή του DJ και παραγωγού Phil Mison,  που αποτελεί έναν από τους βασικούς διαμορφωτές της downtempo electronica, τόσο με τα sets του στο Café Del Mar, όσο και με τις μουσικές του δημιουργίες του. Αρχές της χρονιάς, κυκλοφόρησε ως Cantoma το τρίτο του ολοκληρωμένο άλμπουμ , με τίτλο Just Landed: 90s chill out, 70s-80s easy listening, βραζιλιάνικη και flamenco μουσική δένονται με ωριμότητα στον ήχο, στην ενορχήστρωση, αλλά και στη συναισθηματική διάθεση. Στο βασικό single του άλμπουμ, Alive, ο Bing Ji Ling τραγουδάει για τη φθαρμένη, αλλά πάντα επίκαιρη αξία της συνύπαρξης με ανθρώπους που αγαπάμε.

Παράλληλα, ο Mison σε συνεργασία με τον νέο παραγωγό Thomas Schulz σχημάτισαν το γκρουπ Ambala και φέτος κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Volume 1 για λογαριασμό της δισκογραφικής Music For Dreams του Kenneth Bagger. Το κλίμα παρόμοιο με αυτό του Just Landed, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με απλά συμπαθητικό chill out, που λοξοκοιτάει προς house ρυθμούς. Βέβαια τα πολύ καλά κομμάτια δεν λείπουν, ενώ με άνεση ξεχωρίζει το Walk With Dreamers με τη συμμετοχή των Laid Back. Ένα από τα καλύτερα tracks του φετινού καλοκαιριού:

Μετά από αρκετά χρόνια, συγκεκριμένα εφτά, επέστρεψε και το ντουέτο των Fontän από τη Σουηδία. Το EP τους Babylon αποτελεί άξια συνέχεια του αριστουργηματικού τους άλμπουμ  Winterhwila του 2009. Μάλιστα, στο Babylon εξελίσσουν τον ήχο τους, καθώς τα στοιχεία space disco έχουν υποχωρήσει μπροστά σε μία ξεκάθαρη κατεύθυνση psych/ prog/ space rock. Φανταστείτε τον νεαρό Steven Wilson των Delerium Years να αναπολεί τις διακοπές του σε ένα ξεχασμένο νησάκι της Μεσογείου. Το Babylon αποτελεί την πιο αγαπημένη μου κυκλοφορία για το 2016 και δύσκολα βλέπω να ανατρέπεται αυτή η πρωτιά.

Από το ψυχεδελικό ροκ είναι επηρεασμένοι και οι Καλιφορνέζοι Pacific Horizons, οι οποίοι μέσα στο 2016 κυκλοφόρησαν δύο EPs. Στο πρώτο, The Loneliness Your Love Destroys, πειραματίζονται με έναν συνδυασμό ανάμεσα σε χαμηλόφωνο deep house και post punk/ new romantic. Το αποτέλεσμα είναι τρία αιθέρια  tracks, από οποία όμως λείπει μια πιο συγκροτημένη δομή. Στο δεύτερο τους EP, Streets of Babylon τα καταφέρνουν καλύτερα, παρουσιάζοντας την προσωπική τους εκδοχή για τον future garage ήχο. Η αφαιρετικότητα,  η νοσταλγία και η εσωστρέφεια έχουν για ακόμη μια φορά τον πρώτο λόγο, ενώ τα acid house και jungle beats και synths συνδυάζονται με 60s ψυχεδελικές κιθάρες. 

Αυτό το ονειρικό κλίμα κυριαρχεί και στο EP Agit των Islandman, που μας έρχονται από την Κωνσταντινούπολη. To Agit βγήκε επίσης από την Music For Dreamers, μία εταιρεία που διακρίνεται για το πλήθος των κυκλοφοριών της χωρίς να διατηρεί πάντα την ίδια ποιότητα. Αλλά, είναι σίγουρο ότι δίνει βήμα σε νέους, underground καλλιτέχνες. Έτσι και οι Islandman είναι μια νέα μπάντα που έχει κάτι ενδιαφέρον να πει. Η προσέγγιση τους στο balearic μου έφερε στο νου τους Tommy Awards, αλλά πλάι στα ράθυμα beats, τα ρετρό πλήκτρα και τις krautrock κιθάρες, προστίθενται world πινελιές αντλημένες από την πλούσια παράδοση της Τουρκίας.

Μάλιστα, φέτος οι Islandman ανήρτησαν διαδικτυακά το κομμάτι Godless Ceremony, δείγμα του επερχόμενου ομώνυμου άλμπουμ του, ένα απρόσμενα χορευτικό και κεφάτο τραγούδι. 

Ακόμα ένας ελάχιστα γνωστός καλλιτέχνης που αξίζει την προσοχή μας είναι ο Daniele Tomassini, ο οποίος με το ψευδώνυμο Feel Fly φέτος κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του Same Old Place Vol​.​1. Η περιγραφή που συνοδεύει την κυκλοφορία είναι ενδεικτική: «Let's try to figure out Daniele and his voiced homies sing along deep tunes and balearic hymns: peaceful». Ορχηστρικό ambient house, με πολλές αναφορές στη δεκαετία του ’90 και καλλιτέχνες όπως οι Orb και ο Moby, χωρίς όμως να λείπουν και στοιχεία από το πρόωρα και άδικα χαμένο chillwave κίνημα. Η προσέγγιση είναι DIY, η δομή των συνθέσεων και η παραγωγή έχουν μια γοητευτική απλότητα, ενώ τα συναισθήματα είναι ζεστά και μειλίχια. 

Τα δύο full-length του 2016 που χαρακτηρίζονται ως balearic και ταυτόχρονα συμπεριλαμβάνονται στην προσωπική μου λίστα με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, μέχρι τουλάχιστον το τέλος αυτού του καλοκαιριού, είναι το 69 των Wilson Tanner και το Afterlife των NO ZU. Βέβαια, οι δρόμοι που ακολουθούν οι δύο αυτές μπάντες είναι εντελώς διαφορετικοί.

Οι Wilson Tanner είναι ένα project που αποτελείται από τους Andrew Wilson και John Tanner. O πρώτος είναι περισσότερο γνωστός ως Andras Fox, ένας χίπστερ πιτσιρικάς από την Αυστραλία ο οποίος με τα πολλά του project έχει καταφέρει να ενθουσιάσει τους θιασώτες του σύγχρονου chill out και disco. Στη συνεργασία του με τον συμπατριώτη του John Tanner έδωσαν ένα πραγματικά κορυφαίο δείγμα ambient μουσικής. Οι συνθέσεις του 69 βασίζονται σε ανολοκλήρωτες μελωδικές φράσεις στηριγμένες στη μινιμαλιστική ενορχήστρωση από synths, πιάνο, κιθάρα και κλαρινέτο. Μέσα από αυτή όμως την απλότητα αναδεικνύεται ένα εύρος επιρροών: από Brian Eno και Tangerine Dream μέχρι free jazz. Οι δύο μουσικοί ανοίγουν ένα προσωπικό διάλογο χαλάρωσης και αρμονίας με τον ακροατή.

Οι NO ZU μας έρχονται επίσης από την Αυστραλία, αλλά παρουσιάζουν ένα ύφος εξωστρεφές, νευρώδες και χορευτικό. Οι ίδιοι έχουν ονομάσει το ηχητικό τους χαρμάνι heatbeat και στο τελευταίο τους άλμπουμ Afterlife μας το παρουσιάζουν σε όλο του το μεγαλείο. Το funk συναντά το new wave και το electro τις μουσικές του κόσμου. Μερικές από τις πιο ιδιάζουσες περιπτώσεις της δεκαετίας του ’80, όπως το άλμπουμ Seven Souls των Material, το κομμάτι Regiment των Brian Eno και David Byrne και οι Ελληνοαμερικάνοι Anabouboula αποτελούν σημεία αναφοράς. Ιδιαιτερότητα στο συγκρότημα προσφέρουν και τα στοιχεία μυστικισμού, σουρεαλισμού και avant-garde που είναι πιο έκδηλα στα βίντεο των τραγουδιών τους.

Φυσικά οι balearic κυκλοφορίες του 2016 είναι περισσότερες από όσες αναφέρθηκαν σε αυτό το άρθρο, κάποιες έχω ακούσει και με έχουν λιγότερο ή περισσότερο απογοητεύσει, ενώ πολλές περιμένουν υπομονετικά να τις ανακαλύψω. Αλλά, ένας DJ ή φίλος της μουσικής γενικότερα ο οποίος φιλοδοξεί να αναθερμάνει το γνήσιο balearic πνεύμα χρειάζεται να αναζητά καλλιτέχνες, δίσκους και τραγούδια εκτός των ασφαλών ορίων της balearic αναβίωσης. Κι η αλήθεια είναι ότι  εκεί έξω υπάρχουν νεόκοπες μουσικές εντελώς ταιριαστές σε ένα ανοιχτόμυαλο και εκλεκτικό set : η afro-soul επιτυχία κοινωνικής ανησυχίας Black Man in A White World του Michael Kiwanuka, το alternative progressive rock των Atlanter (κάποια τραγούδια τους ρεμιξαρίστηκαν από τον Prins Thomas),  το ανορθόδοξο αλλά funky house του Mall Grab… 

  

Αντί επιλόγου, θα μεταφέρω ένα απόσπασμα από μία πρόσφατη συνέντευξη του DJ Harvey για την εμπειρία του ως resident DJ στην Ibiza:  «I think younger people haven’t experienced this kind of party before. Maybe they’re used to bigger nightclubs, or heavier music, so to hear music that is a serious good time, a bit more melodic, and maybe reminiscent of times gone by – it’s an honest to goodness good time. I’m very, very happy with things here» (πηγή). Λόγια ιδιαίτερα αντιπροσωπευτικά του βαλεαρικού πνεύματος. 

Και μιας και αναμένουμε πως και πως τον Harvey να εμφανιστεί στο πολυαναμενόμενο Odyssia Festival, μια τεράστια προσπάθεια για τα δεδομένα της χώρας  μας, ορίστε και μια καθαρά ελληνική balearic κυκλοφορία του 2016, ένα remix έκπληξη από μια νέα δισκογραφική. Ήταν καιρός να συμμετέχουμε κι εμείς σε αυτό το αλισβερίσι: 

Η μουσική στον αέρα του 2015

  Ουσιαστικά μερικές ώρες πριν κλείσει η χρόνια και εν μέσω μίας –ευτυχώς- πάντα ωραίας εορταστικής περιόδου, στρώνομαι να γράψω ένα κείμενο για τη μουσική του 2015, μίας χρονιάς ενδιαφέρουσας, δύσκολης και αγωνιστικής. Βέβαια, οι σκέψεις που θα αποτυπωθούν, αναπόφευκτα εκφράζουν τη δική μου άποψη για τη μουσική στο συγκεκριμένο έτος. Μέσα σε αυτή την πραγματική πλημμυρίδα φρέσκων ήχων που καθημερινά δεχόμαστε και έχοντας τη συνεχή έγνοια να ανακαλύψουμε και να εκτιμήσουμε το νέο υλικό, θεωρώ ιδιαίτερα δύσκολο να εκφραστεί μία αντικειμενική γνώμη πάνω σε έναν καλλιτέχνη, ένα άλμπουμ, ένα μουσικό στιλ. Ωστόσο, μιας και μας αρέσει να βλέπουμε τα πράγματα κάπως πιο στοχαστικά, το αρθράκι αυτό έχει και μια φιλοδοξία αντικειμενικότητας. 

Πάντως , ένα πασιφανές γεγονός είναι η συμφωνία των μεγάλων μουσικών περιοδικών και ιστοσελίδων ως προς τα καλύτερα άλμπουμ του 2015, φαινόμενο το οποίο γενικότερα συμβαίνει τα τελευταία χρόνια. Αυτό το σκηνικό αρχικά φαίνεται παράλογο, καθώς είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι στους πιο προβεβλημένους μουσικοκριτικούς της υφηλίου άρεσε το ίδιο το άλμπουμ του Kedrick Lamar ή του Jamie xx. Έτσι, είναι προφανές ότι οι γνώμες των πιο επιδραστικών μουσικών μέσων δεν είναι τόσο ανεξάρτητες, είτε από αδιαφορία, είτε από συμφέρον. Επομένως, απέναντι σε αυτή την κάποιες φορές ισοπεδωτική προσπάθεια αντικειμενικότητας, χρειάζεται οι φίλοι της μουσικής να διατηρήσουν την υποκειμενικότητά τους, την προσωπική τους οπτική. Με καλλιέργεια και θάρρος να αρθρώνουν τη δική τους άποψη για την τρέχουσα μουσική πραγματικότητα.

Με αυτή ακριβώς τη νοοτροπία επιλέχτηκαν τα δέκα αγαπημένα μου άλμπουμ για το 2015. Μία λίστα με κυκλοφορίες τις οποίες, όχι μόνο άκουσα πολλές φορές, αλλά και θεωρώ πως αποτελούν μοχλούς ή απλά μάρτυρες των πιο νέων τάσεων στην παγκόσμια μουσική σκηνή:

Floating Points - Elaenia
Jamie xx - In Colours
Fantasma - Free Love
Eziak - No Place Land
Bambi Davidson - Brunswick
Gaussian Curve - Clouds
2814 - 2814
Public Service Broadcasting - The Race For Space
Dungen - Allas Sak
Nest Egg – Respectable

Φυσικά, η ηλεκτρονική μουσική έχει την τιμητική της, με τα full-lengths του Floating Points και του Jamie xx. Το μεν Elaenia, με τα spiritual jazz και kosmiche στοιχεία που κουβαλά, κρίνεται ως πιο απαιτητικό, ενώ το  In Colours στηρίζεται σε μία καλοκουρδισμένη ισορροπία ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το πιθανό μέλλον του bass και dance ήχου. Και τα δύο άλμπουμ όμως αποτελούν έξοχα παραδείγματα εναλλακτικής electronica, η οποία φιλοδοξεί και ως ένα βαθμό καταφέρνει να εκφράσει μία μερίδα κυρίως νέων ηλικιακά ακροατών που έχουν κουραστεί από την πεπατημένη τόσο των εμπορικών επιτυχιών, όσο και του, λεγόμενου, underground.

 

Στο μέτωπο της ροκ μουσικής, αναμφίβολα η αναφορά στην χρυσή περίοδο των 60s και 70s έχει την τιμητική της. Το προσωπικό μου γούστο πάει με τα μπούνια προς το νέο-ψυχεδελικό ροκ, π.χ. οι Σουηδοί Dungen και οι Αμερικάνοι Nest Egg. Αλλά και οι δύο αυτές μπάντες δεν επαναπαύονται στην πιστή αναβίωση του κλασικού psych rock, αλλά το συσχετίζουν οι μεν με το indie, οι δε με το  post rock. Από την άλλη, μπάντες σαν τους Γερμανούς Bambi Davidson ή τους Έλληνες Eziak δημιουργούν ένα εξαιρετικό προσωπικό μίγμα ανάμεσα στο παλιό και το νέο. Οι πρώτοι, στο Brunswick παρουσιάζουν ένα αμάλγαμα ανάμεσα σε krautrock και nu balearic, ενώ οι δεύτεροι στο No Place Land κινούνται αριστοτεχνικά ανάμεσα σε prog-post rock, jazz, folk και ελληνική παραδοσιακή μουσική. Από κοντά και το δεύτερο άλμπουμ των Public Service Broadcasting, The Race For Space, το οποίο ανανεώνει το space rock. 

Φυσικά, θα ήταν αδύνατο να στρέψουμε τα νώτα στην ambient μουσική, την οποία θα χαρακτήριζα ως «κλασικά προοδευτική». Τόσο το ντουέτο των 2814, όσο και το τρίο των Gaussian Curve αποδεικνύουν ότι αν η ambient είναι ταυτόχρονα λυρική και εγκεφαλική, μπορεί να βρίσκεται πάντα στο προσκήνιο. Ειδικά για το Clouds των Gaussian Curve κάτι τέτοιο είναι λογικό, αν αναλογιστεί κανείς ότι αποτελεί προϊόν συνεργασίας ανάμεσα στον σημαντικότατο «παλαίουρα» Gigi Masin και τους αξιόλογους «νέοπες» Young Marco και Johny Nash.

Για ακόμα μία φορά, ο πιο έντονος προβληματισμός σχετίζεται με τις νέες τάσεις της μαύρης μουσικής, καθώς βλέπω έγκριτα μουσικά μέσα να προβάλλουν το νέο κύμα στο hip hop με τα υποτίθεται σέξι αργά beats και το υποτίθεται «μαστούρικο» flow των MCs. Ακόμα και ο Kedrick Lamar ως ένα βαθμό υποκύπτει σε αυτή τη μόδα, ωστόσο αναμφίβολα το To Pimp A Butterfly προτείνει μία ωραία κατεύθυνση για το σύγχρονο hip hop. Αλλά, στη δεκάδα των κυκλοφοριών του 2015 προτίμησα να συμπεριλάβω το φοβερό Free Love των Νοτιοαφρικανών Fantasma, στο οποίο συνδυάζονται πολύ μαστόρικα το afrobeat, το hip hop και το house/ electro.

Το φαινόμενο όμως που παρατήρησα μόλις πριν λίγο καιρό και με άφησε έκπληκτο είναι το νέο κύμα ελληνικών hip hop σχημάτων, τα οποία έρχονται με μια νέα πρόταση, μακριά από την πόζα και την κακώς εννοούμενη εμπορικότητα, προωθώντας καλοφτιαγμένες παραγωγές και ώριμη και συνειδητοποιημένη στιχουργία, είτε στο πολιτικό, είτε στο προσωπικό επίπεδο. Συγκεκριμένα αναφέρομαι στο περσινό άλμπουμ Μηχανές των Στίχοιμα και στον Ταφ Λάθος, ο οποίος φέτος κυκλοφόρησε το άλμπουμ Ελπίδα, αλλά και το εξαιρετικό τραγούδι Διήγηματα Χαμένης Νιότης. Ας ελπίσουμε ότι αυτές οι προσδοκίες για μία αναγέννηση του εγχώριου hip hop δεν θα πέσουν στο κενό.

Κλείνοντας, αυτό το σχετικά σύντομο κείμενο για τις μουσικές εξελίξεις του 2015, να εκφράσω την επιθυμία μου για μουσική δημιουργία και ακρόαση που να στηρίζονται στο εκλεκτικό γούστο, στον ανοιχτό νου χωρίς παρωπίδες, στην έμπνευση και βέβαια στην ειλικρίνεια.

Εικόνα

And now for something completely different in music of 2015

Ο Γιώργος Ζούκας ο οποίος είναι συνάδελφος ραδιοφωνικός παραγωγός στον Nova Fm 106, καθώς επιμελείται και παρουσιάζει την εβδομαδίαια εκπομπή And Now For Something Completely Different (κάθε Τετάρτη, 22.00- 23.00), φιλοξενείται για τρίτο συναπτό έτος στο blog μας. Για ακόμη μια φορά, ο μουσαφίρης μας, παρουσιάζει τις επιλογές του από τις μουσικές κυκλοφορίες του 2015. Εύστοχος, περιεκτικός, μα και σε χαλαρό ύφος, όπως μας έχει συνηθίσει και βέβαια εκλεκτικός και πολυσυλλεκτικός ως προς το μουσικό του αισθητήριο, με ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στην αφρικάνικη funk. Ωστόσο, σε σχέση με τα προηγούμενα δύο του κείμενα, στο παρακάτω διακρίνω έναν πιο προσωπικό και υποκειμενικό τόνο, που προσδίδει μία νέα γοητεία...

....................................................................................................................................
 

 C'mon Tigre – Ομώνυμο: Δίσκος που τυπικά κυκλοφόρησε στο '14, η βινυλιακή του όμως έκδοση είδε το φως αρχές του '15, άρα για μένα συγκαταλέγεται σε αυτής της χρονιάς τις κυκλοφορίες. Σκεπτόμενος μέσα στη χρονιά ποιοι είναι μέχρι στιγμής οι top δίσκοι για τις λίστες μας, ο 1ος δίσκος που μου ερχόταν στο μυαλό και φράκαρε οποιαδήποτε άλλη σκέψη ήταν αυτός των C'mon Tigre! Ξεπερνώντας την καταπληκτική δουλειά που έχουν κάνει με το artwork, αυτό που σε κερδίζει μονομιάς είναι ο ζεστός funky ήχος της μπάντας που τις περισσότερες φορές είναι και βρώμικος και ψυχεδελικός. Η διακριτική χρήση των πληκτροφόρων και κάποτε των ηλεκτρονικών απογειώνει το αποτέλεσμα που κινείται σε ιδρωμένα jazz, funk, world σοκάκια. 

Floating Points – Eleania: Πολυρυθμία, μελωδία και Ατμόσφαιρα… πολύ ατμόσφαιρα! Ξεχάστε την μέχρι τώρα πορεία του Shepherd, ναι ξέραμε ότι έχει ιδιαίτερο, εκλεπτυσμένο γούστο στις ηλεκτρονικές του μουσικές καταθέσεις, αλλά εδώ ξεφεύγει παντελώς. Το ντεμπούτο του είναι το πλέον κατάλληλο soundtrack για να ντύσει το near ή after-midnight κλειδαμπάρωμα στο σπίτι. Η jazz που επιχειρεί σε συνδυασμό με τα ηλεκτρονικά του -πως να έλειπαν άλλωστε- αγγίζει το spiritual και σε αφήνει σε μια μουδιαστική ευφορία. Σίγουρα μας έπιασε όλους αδιάβαστους!

 

Jamie xx – In colour: Ήταν τελικά ο δίσκος που άλλαξε τη ζωή σου, το ντεμπούτο το Jamie xx? Προφανώς όχι, αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ήταν και αδιάφορος δίσκος, κάθε άλλο. Ο επικεφαλής των xx στον 1ο του προσωπικό δίσκο -δεν λαμβάνουμε υπόψη τη συνεργασία με τον θρύλο Gil-Scott Heron- μας φέρνει βόλτα στη Βρετανική ηλεκτρονική σκηνή των 90's και το κάνει τόσο, μα τόσο όμορφα. Άλλοτε ξεσηκώνοντάς μας για το dance floor και άλλοτε δημιουργώντας μια γλυκιά νοσταλγία! Αυτό είναι που κάνει και τόσο όμορφο τούτο τον δίσκο, η νοσταλγία και η μαστοριά του Jamie, που φάνηκε από εκείνον τον 1ο δίσκο με την υπόλοιπη παρέα των xx.



Mbongwana Star – From Kinshasa: Τη χρονιά που σιγά-σιγά φεύγει, είχαν την   τιμητική τους -κατά την ταπεινή μου άποψη- οι μπάντες που κάναν crossover μεταξύ της Αφρικάνικής μουσικής και διαφόρων άλλων μουσικών στοιχείων. Μια από αυτές είναι και οι, ας πούμε συνεχιστές των Staff Benda Bilili (μπάντα από παραπληγικούς μουσικούς της Δημοκρατίας του Κονγκό), Mbongwana Star. Κοφτερή παραγωγή σε ήδη αιχμηρή μουσική ή λίγο πιο σωστά όταν η μουσική παράδοση της Δημοκρατίας του Κονγκό πάει χέρι-χέρι με την post-punk παραγωγή και την techno αισθητική.

All them Witches – Dying Surfer Meets His Maker:
Τους πρότεινε φίλος που ξέρω -ή θεωρούσα ότι ξέρω- το μουσικό του αποτύπωμα και λίγο-πολύ ήξερα τι να περιμένω. Λάθος! Ενδέχεται στη συγκεκριμένη φάση να είχα ανάγκη από λίγες κιθάρες -στο κατάλληλο βάρος, ούτε περισσότερο αλλά ούτε και λιγότερο- ή να το απόλαυσα για την αμεσότητά και την περιεκτικότητά του. Όπως και να 'χει, από το psych - folk μπαλαντοειδές μέχρι και τις σκληρότερες στιγμές του ο δίσκος κυλάει ευχάριστα και απολαυστικά. Αν συνδυαστεί δε και με ανοιχτό δρόμο, ταξιδάκι κτλ, η απόλαυση πάει σκαλοπάτια πιο πάνω!

The Sorcerers – Ομώνυμο: Με το ντεμπούτο τους, οι Sorcerers εμβαθύνουν ακόμα περισσότερο στον μουσικό κόσμο της Αιθιοπίας (πρώτη τους απόπειρα ήταν μέσα από τη συλλογή της δισκογραφικής τους, ATA Records, Funk, Soul & Afro Rarities). Σύγχρονη άποψη με κινηματογραφικές προεκτάσεις. Ένα ιδιοφυές πάντρεμα της αισθητικής του Mulatu Astatke με αυτή του Duke Ellington κάτω από την άποψη για ενορχήστρωση των studio της KPM. Ένα must have για τους λάτρεις του είδους.

Komara – Ομώνυμο: Περνώντας τα χρόνια μειώνονται τα πράγματα αυτά -μουσικά ή μη- που θα σου κεντρίσουν το ενδιαφέρον, θα σ' ενθουσιάσουν, θα σε κάνουν να επιστρέφεις συνέχεια σε αυτά. Έτσι λένε τουλάχιστον… Χαίρομαι που είμαι από αυτούς που ενθουσιάζονται ακόμα, με μουσικές, με ταινίες, με θεατρικά, με φαγητά, με, με… Οι Komara δεν μ' ενθουσίασαν μόνο, με ξεβόλεψαν από τον αναπαυτικό καναπέ μου, στοίχειωσαν τις ώρες που περνούσα στο σπίτι και στη δουλειά (ευτυχώς μπορώ και ακούω μουσική στη δουλειά), άρπαξαν στιγμές από τον ελεύθερο χρόνο μου, αλλά - διάολε!- το άξιζαν και με το παραπάνω.

Stuff. - Ομώνυμο: Jazz αναρχία, Fusion τριπαρίσματα, ηλεκτρονικά σουρτα-φερτα, μετα-μοντέρνο εφιαλτικό funk με hip-hop λοξοκοιταγματα. Το ντεμπούτο των Stuff έχει  πραγματικά πολύ ζουμί και η μπάντα έχει πολλά να μας πει. Ένας σπουδαίος δίσκος, νέων μουσικών γεμάτων όρεξη για πειραματισμούς που πατάν σε γερά θεμέλια. Ήδη το νέο υλικό που παίζουν στα live καθώς και οι εμπνευσμένες διασκευές τους μαρτυρούν ότι ήρθαν για να ταράξουν τα μουσικά δρώμενα.

Fabiano Do Nascimento – Dansa Dos Tempos: Στις φετινές κυκλοφορίες της Now-Again, μεταξύ της λαίλαπας των ανατυπώσεων φιλοξένησε και τον νεαρό Do Nascimento στο ντεμπούτο του. Μια φρέσκια, κυρίως ορχηστρική δουλεια με τις ρίζες της στη μουσική παράδοση της Βραζιλίας, όπου μπορείς ν' ακούσεις τον απόηχο των Heitor Villa-Lobos  και  Baden Powell (ο οποίος ούτως ή άλλως διασκευάζει συνθέσεις τους) και όχι μόνο. Τον καλλιτέχνη μεταξύ άλλων πλαισιώνει και ο θρύλος των κρουστών Airto Moreira, ενώ τα περιορισμένα φωνητικά τα μοιράζεται με την κοπέλα του. Το κλασικό συναντάει το μοντέρνο υπό τους ήχους της κιθάρας να κεντάν κατ' ευθείαν στην ψυχή μας.

Aucan – Stelle Fisse: Αν το sci-fi είναι του γούστου σας, αισθάνεστε καλύτερα αφού έχει δύσει ο ήλιος, ή πιο συγκεκριμένα μετά τα μεσάνυχτα, και τη βρίσκετε με πειραγμένα -άλλοτε χορευτικά κι άλλοτε νοσταλγικά- ηλεκτρονικά, σας έχω όνομα που καίει! Οι Aucan είναι το τρίο που ξεκίνησε με math-rock προσέγγιση για να απογυμνώσει και να ηλεκτρονικοποιήσει τον ήχο της, για να ακούγεται στον 3ο τους δίσκο λες και ο Vangelis να τα έπινε ψες το βράδυ με τους Moderat και να τα έσπασαν σ' ένα ολονύχτιο τζαμάρισμα! How cool is that?
 

Matthew Halsal & The Gondwana Orchestra – Into Forever :Δε θα έλεγα ότι έχω ιδιαίτερη σχέση με το Θεό, για να μην αναφέρω τη θρησκεία, ειδικά όπως πλασάρεται. Μπορώ να πω όμως με σιγουριά και χωρίς ίχνος έπαρσης ή φιλαυτίας ότι διακατέχομαι από πνευματικότητα κυρίως πολιτισμικά και ανθρωπιστικά. Ίσως από κάπου εκεί να πηγάζει και η αγάπη μου για τη spiritual jazz των περασμένων δεκαετιών, αλλά και τη σύγχρονη έκφανση της. Μουσική που σε γαληνεύει και μιλάει στη ψυχή σου, όπως και ο νέος δίσκος του Matthew Halsal και της Ορχήστρας του που φέτος πλαισιώνει με τη ζεστή φωνή της η Josephine Oniyama (στην τελευταία σύνθεση ακούγεται η Bryony Jarman-Pinto ). Ότι πρέπει για χαλάρωση μετά από μια έντονη μέρα.

Owiny Sigoma Band – Nyanza: Στο 3ο τους πόνημα, οι Owiny Sigoma Band επισκέπτονται τα πάτρια εδάφη της μισής μπάντας - Nyanza είναι περιοχή της Νότιας Ρουάντα- και έρχονται σε άμεση επαφή με τον εκεί πολιτισμό πράγμα που αποτυπώθηκε έντονα στο δίσκο τους. Ο πιο άμεσος και ενδεχομένως πιο pop δίσκος που έχουν κυκλοφορήσει, χωρίς όμως να χάνουν το πειραματικό τους στοιχείο, αφού φαίνεται να το ενσωματώνουν περίτεχνα στις συνθέσεις τους. Τα αφρικανικά κρουστά και τα ζωηρά, κολλητικά riff στα πλήκτρα  πρωτοστατούν και δημιουργούν έναν ηλιόλουστο, μπριόζικο δίσκο με πολλές δυνατές στιγμές, είτε πιο χορευτικές, είτε πιο laid back.

 

Les Freres Smith – Free To Go: Από τη στιγμή που ξεκίνησα ν' ακούω πιο σοβαρά μαύρη μουσική, δεν μπορώ να θυμηθώ τι προηγήθηκε, η αγάπη μου για τη funk ή για το afrobeat. Ενδεχομένως να ξεκίνησε από το ίδιο σημείο ταυτόχρονα! Πως είναι δυνατόν να μπορεί κάποιος ν' αντισταθεί εμπρός στο μεγαλείο ενός Fela Kuti ή στη απόλυτη ρυθμικότητα του James Brown -για ν' αναφέρω μόνο 2 από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους. Με βάση λοιπόν την εμβληματική μορφή του Fela έχουν ξεπηδήσει τόσα σχήματα όλα αυτά τα χρόνια, που δεν θα είχε νόημα να αναφερθούμε εδώ. Οι Les Freres Smith είναι από τα λαμπρά παραδείγματα του είδους, στο σήμερα. Στον 2ο δίσκος του στρέφονται προς το afrobeat ξεκάθαρα πια με κομμάτια δυναμίτες! 

Auntie Flo – Theory Of Flo Out: Το χαρακτηριστικό της μουσικής του Auntie Flo, ήταν εξαρχής το έκδηλο flirt με διάφορα μουσικά είδη συνδυασμένα με την ηλεκτρονική-χορευτική άποψη του. Στον 2ο δίσκο έχουμε να κάνουμε με 10 υπέροχες συνθέσεις, παλλόμενες, γκρουβάτες και φωτεινές αφενός, μα και άμεσα και βαθιά σοφιστικέ, αφετέρου. Πλήκτρα που σε αγκαλιάζουν ζεστά, δυτικοαφρικανικές μαρίμπες παρέα με κολομβιανές Palenque που δίνουν τον ρυθμό και καλοχωνεμένες άφρο-κουβανικές επιρροές συνθέτουν την άψογη ισορροπία χορευτικής διάθεσης και νοσταλγικότητας.

 

 Voilaaa - On Te L'avait Dit: Υπάρχει η funk και μετά η disco, με τη μεν funk έχω πάθος, με τη δε disco μια σχέση αγάπης-μίσους. Ο λόγος είναι για τις μεγάλες ποσότητες κακής ποιότητας disco που έπαιζε -σχεδόν- παντού καθώς μεγάλωνα, πράγμα που άφησε τα σημάδια του στο γούστο μου. Η περίπτωση των Voilaaa αφορά και τα 2 αυτά είδη, ισόποσα κατανεμημένα συν τις επιρροές από Αφρική και Καραϊβική δημιουργούν ένα ανεπανάληπτο αμάλγαμα απόλυτα γκρουβάτο και φουλ καλοκαιρινό. Η επιτυχία φάνηκε νωρίτερα, από τη κυκλοφορία του single με το κορυφαίο “Spies are watching me”, κάντε λοιπόν τη χάρη στον εαυτό σας και δώστε σ' αυτό τον δίσκο το χρόνο που του αξίζει στα πικάπ σας!


Κλείνοντας μένει μόνο να πω για τη εξαιρετική δουλειά που έγινε και φέτος σε σημαντικότατες επανεκδόσεις δίσκων που είτε δεν είχαν ξανατυπωθεί (Ndikho Xaba and The Natives, Ginger Johnson & His African Messengers είναι μερικά από τα παραδείγματα) μετά το πρωτότυπο (35+ χρόνια), ή είχαν να επανατυπωθούν πολλά χρόνια, και βέβαια στις φοβερές συλλογές που μας παρουσίασαν δουλειές που δεν είχαμε ξανακούσει (οι απίστευτες συλλογές της Analog Africa σε συνεργασία με τη δικιά μας Teranga Beat καθώς και η συλλογή του Gilles Peterson για τον μουσικό-οραματιστή Sun Ra, για ν' αναφέρω μόνο μερικές από τη πληθώρα).

Μοναδική δουλειά έγινε ακόμα μια χρονιά και στις εγχώριες κυκλοφορίες, αξίζει ν' αναφερθεί ο αιθέριος δίσκος του Ion – Μαύρη Συχνότητα και η επιστροφή του Mikael Delta με 2 δίσκους, μεταξύ άλλων.

 

Πηγή εικόνας