2026: Black Music Matters

Πριν λίγο καιρό στο νου μου ήρθε -ακαριαία ως αστραπη- η εξής σκέψη: αν δεν υπήρχαν οι παραδόσεις των “υπάλληλων”  εθνοτικών και κοινωνικοοικονομικών μειονοτήτων, πολύ απλά θα άκουγα πολύ λιγότερη ως και καθόλου μουσική! Το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της μουσικής που μου αρέσει παράγεται ή προέρχεται από τους πρώην αποικιοκρατούμενους λαούς της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής, από τους Αφροαμερικάνους και τους Ρομά. Και βέβαια από τον ανεξάντλητο πλούτο των πολιτισμικών ανταλλαγων, που προέκυψαν λόγω της μετανάστευσης, της προσφυγιάς και της διασποράς. 

Κάπως έτσι και η λεγόμενη μαύρη μουσική των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία ξεκίνησε ήδη από τα τέλη του 19ου αι. στις κακόφημες φτωχογειτονιές της Νέας Ορλεάνης και τις δουλοπαροικίες των νότιων Πολιτειών, σταδιακά εξελίχθηκε και εξαπλώθηκε παγκοσμίως μέσα από τα είδη της τζαζ, του rock n roll, της funk, της soul, της disco, του hip hop και της house. Παράλληλα, ο τόπος που η μαύρη μουσική ουσιαστικά γεννήθηκε, όπως άλλωστε και το ίδιο το ανθρώπινο είδος, η Αφρική, ήδη από την περίοδο της αποαποικιοποίησης κατά τη δεκαετία του 1960 παράγει τη δική της μουσική, με μορφές όπως ο Fela Kuti και ο Mulatu Astatke. 

Με ένα απότομο πέταγμα στο σήμερα, σε μια κοινωνία που μαστίζεται από ρατσιστικες, αυταρχικές και φασιστικές τάσεις, η μαύρη μουσική, όπως είναι λογικό, είναι εδώ. Χωρίς διάθεση για νοσταλγία και τάσεις για revival, αλλά με σεβασμό στο μεγάλο της παρελθόν, εξελίσσεται συνεχώς, ενώ οι εκπρόσωποί της παίρνουν συχνά θέση για όλες τις προαναφερθείσες παραβιάσεις της Δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της οικολογικής ισορροπίας. Βέβαια, και θέση ξεκάθαρη να μην έχουν, η ίδια τους η μουσική με τους πολιτισμικούς της υβριδισμούς, οι οποίοι αψηφούν κοινωνικές τάξεις, έθνη και φυλές, είναι ιδιαίτερα εύγλωττη. 

Ήδη κατά τη χρονιά που διανύουμε τα παρακλάδια της μαύρης μουσικής έχουν απλωθεί δυναμικα και αγέρωχα, με μια σειρά ενδιαφερόντων ως και συναρπαστικών κυκλοφοριών. Η 2ωρη Spotify / YouTube playlist που συνοδεύει αυτό το κείμενο εμπεριέχει αρκετές από αυτές, όσες έχω κατορθώσει να ακούσω. Για να μην χαθούμε, έχω κάπως εστιάσει στην πιο street και λαϊκή πλευρά της μαύρης μουσικής του 2026, δηλαδή σε hip hop, electronica, afro-funk και στη τζαζ που απομακρυνεται από κάθε ακαδημαϊσμό.

 

Youtube Music

Από όσες κυκλοφορίες εμπεριέχονται στην playlist, θα επικεντρωθούμε σε 10 φετινά full-length μαύρης μουσικής. Η αλήθεια είναι ότι ακόμα δεν τα έχω ακούσει σε ικανοποιητικό βαθμό, συνεπώς θα αναφερθώ σε αυτά εν τάχει, με λίγα λόγια για το καθένα, περισσότερο ως υπενθύμιση και στον ίδιο μου τον εαυτό να τα ακούσει ξανά και ξανά, αλλά και ως προτάσεις στους αναγνώστες. 

Wyclef Jean - Q Theory - Quantum Leap, Vol. 2 (Sodo Mood Lab / Megaforce)

Ο διάσημος ράπερ, πάλαι ποτέ μέλος των Fugees, μετά από μια σημαντική και εμπορικά επιτυχημένη πορεία στη μουσική βιομηχανία, κυκλοφορεί έναν καθαρόαιμο τζαζ δίσκο, κομμάτι μιας εν κυκλοφορία σειράς άλμπουμ, με τίτλο Quantum Leap, στα οποία παρουσιάζει την παλέτα των μουσικών του ενδιαφερόντων. Έχοντας κορυφαίους καλεσμένους, όπως ο Robert Glasper  και ο Yussef Dayes, ο Wyclef Jean δημιουργεί ένα αμάλγαμα που συνενώνει τη δεξιοτεχνία της fusion, τη γλυκύτητα της cool latin jazz και τη γνήσια έκφραση της λαϊκής μουσικής της πατρίδας του, της Αϊτής. 

Ezra Collective - Here Because of Hope (Partisan Records)

Η κολεκτίβα - ναυαρχίδα της UK jazz στο τέταρτο άλμπουμ της δημιουργεί μια λαϊκή, λαοφιλής -τολμω να πω, ποπ- εκδοχή της τζαζ, με σαφείς επιρροές από μουσικά είδη που έφεραν οι μετανάστες από Αφρική και Καραϊβική στο νησί, δηλαδή reggae και dub, latin και afro, αλλά και hip hop. Η διάθεση ανεβασμένη, ο στοχασμός ισχυρός και φυσικά, το κοινωνικοπολιτικό μήνυμα υπέρ της πολυπολιτισμικότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης σαφές.

Pigeon - Outtnational (Memphis Industries Lmt.)

Στο ντεμπούτο τους full-length, οι Βρετανοί Pigeon, με frontman τον απίστευτο Falle Nioke, παντρεύουν το αφρικάνικο funk και disco με μια πειραματική, ατμοσφαιρική μα και επιθετική εκδοχή του ροκ, η οποία φέρνει κοντά krautrock, post-punk, μα και γνησιότατο punk! Δύσκολο να ακουστεί κανείς πρωτότυπος στη σύγχρονη μουσική σκηνή, μα οι Pigeon το κατορθώνουν, παραμένοντας ουσιαστικοί, τόσο καλλιτεχνικά, όσο και κοινωνικοπολιτικά, καθώς υπερασπίζονται τα δικαιώματα των μειονοτήτων και της πραγματικότητας της διασποράς. 

Vince Staples - Cry Baby (Loma Vista/ Section Eight Arthouse)

Αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ του Vince Staples που ακούω, επειδή τον θεωρούσα ένα μέσο mainstream ράπερ. Όμως προφανώς έκανα λάθος, επειδή στο Cry Baby πλάθει ένα σκληρο, groovy μα μελετημένο post-punk - hip hop υβρίδιο, για να μιλήσει ορθα, κοφτά και ειρωνικά για το αμετάκλητο τέλος του αμερικανικού ονείρου στις ΗΠΑ του τραμπισμού, των οικονομικών ανισοτήτων και της υπερκατανάλωσης. 

Brian Jackson - Now More Than Ever (BBE Music)

Ο Brian Jackson είναι μια μεγάλη μορφή της μουσικής σκηνής των 70s, καθώς αποτέλεσε τον βασικό συνεργάτη του Gil Scott Heron. Μαζί κυκλοφόρησαν μια σειρά κλασικών και επιδραστικών άλμπουμ, που άνοιξαν τον δρόμο για το hip hop και τη dance. Στο Now More Than Ever, o παλαίμαχος μουσικοσυνθέτης παρουσιάζει νέες εκδοχές από τα πιο διάσημα τραγούδια εκείνων των άλμπουμ, εκσυχρονισμένες μουσικά και στιχουργικά διασκευές, με ένα πλήθος αξιόλογων καλεσμένων, σε παραγωγή των Masters At Work (Louie Vega και Kenny Dope). Το αποτέλεσμα είναι χαλαρό, χορευτικό, δεξιοτεχνικό̇: ιδανικό για κινητοποιήσει νου, ψυχή και σώμα. Ένα πανόραμα της μαύρης μουσικής. 

Thandii, Regalado - Coco Okayo (Sama Sama Records)

Ένα άλμπουμ πραγματικός θησαυρός, προϊόν συνεργασίας του βρετανικού ντουέτου Thandii (Jess Berry και Graham Godfrey) και του Φιλιππινέζου drummer Regalado. Θεωρώ ότι το κάπως “ελαφρύ”εξώφυλλο αδικεί το περιεχόμενο αυτού του δίσκου, το οποίο αποτελείται από λυσεργικές μα και δυνατές γκρούβες ψυχεδελικού soul funk, με γερές afro και latin δόσεις. Παράλληλα, οι συνθέσεις είναι αξιοσημείωτες, κάτι όχι τόσο συνηθισμένο στα άλμπουμ αυτου του ύφους, αλλά πιθανόν και ευρύτερα στη σύγχρονη μουσική σκηνή. 

Jazzbois - Jazzbois Around The World (Blunt Shelter Records)

Το nu jazz γκρουπ από τη Βουδαπέστη πάντα φλέρταρε έντονα με το hip hop, οπότε το φετινό του άλμπουμ αποτελεί μια λογική εξέλιξη του ήχου του, καθώς οι Jazzbois συνεργάζονται με MCs από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη (Ουγγαρία, Βρετανία, Ισπανία). Τα μέλη της μπάντας συνοδεύουν με έναν boom bap - trip hop μινιμαλισμό το ρεσιτάλ των guests. Κάπως έτσι, το όλο εγχείρημα σφραγίζεται από ένα raw μα και συναισθηματικά ζεστό street ύφος.  

Muff Dada & Know.Høw - Sun Above a Death Party (Timewarp Records)

Οι δύο Έλληνες μουσικοί και παραγωγοί -ο Muff Dada από Αθήνα και ο Know.Høw από Κρήτη- συνεργάζονται, δωρίζοντάς μας ένα άλμπουμ που ακολουθεί δημιουργικά τον ήχο που έχει καθιερώσει η αξιόλογη αθηναϊκή δισκογραφική Timewarp Records (αν δεν τη γνωρίζετε, εννοείται πως αξίζει να την ψάξετε). Δηλαδή έχουμε ένα σύνολο τραγουδιών που κινούνται ανάμεσα στο downtempo και το trip hop, καθώς και το ηλεκτρονικό funk και τα breaks, ενώ οι jazz και οι dub επιρροές δεν λείπουν. Οι guest τραγουδίστριες, τραγουδιστές και MCs είναι όλες/-οι τους εξαιρετικοί/-ες, με ένα πάθος πάνω από τον ψυχρό επαγγελματισμό. Ένα άλμπουμ που φανερώνει πόσο ψηλά βρίσκεται η ελληνική σκηνή σε αυτόν τον ήχο. 

Mitchum Yacoub - A Way In (All-Town Sound)

Ο Αιγυπτιακής καταγωγής Αμερικανός drummer και περκασιονίστας Mitchum Yacoub, με αξιοπρόσεχτη θητεία στην ορχήστρα Egypt 80 με επικεφαλής τον γιο του Fela, Seun Kuti, μας έρχεται φέτος με ένα άλμπουμ afrolatin jazz funk μουσικής. Ο ρυθμός φυσικά κυριαρχεί, καθώς συναντά ωραίες μελωδίες, πλούσιες ενορχηστρώσεις και μια soul ευαισθησία για την οποία κυρίως υπεύθυνες είναι οι τραγουδίστριες Divina και Lourdes Iri. 

Jaul & KK - In Flux (Pipeline Music Lab)

Αποφάσισα να κρίνω κάπως αυστηρά το αρκετά επιτυχημένο φετινό άλμπουμ του Έλληνα ράπερ Jaul, επειδή πιστεύω ότι αυτό αξίζει σε έναν καλλιτέχνη που ανέβηκε στο πλοίο Freedom Flotilla για τη Γάζα. 

Από τη μία πλευρά βρήκα κάποια υπέροχα στοιχεία στο In Flux, κυρίως την παραγωγή του ΚΚ, η οποία είναι φουλ προσεγμένη και -το πιο σημαντικό- εντελώς soulful, funky, dubby και old school, χωρίς να γίνεται αναχρονιστική. Παράλληλα, o Jaul και οι guests συχνά πλέκουν ευφυή verses, που γίνονται ακόμα καλύτερα όταν ενδύονται μια ωραία κοινωνικοπολιτική κριτική. Από την άλλη πλευρά, το In Flux στιχουργικά και ευρύτερα ως ύφος δεν υπερβαίνει τόσο συχνά (όσο εγώ θα ήθελα;) αυτή την “μάγκικη” και τελικά κάπως επιφανειακή αυτοαναφορικότητα του δρόμου και της άμεσης εμπειρίας. Ωστόσο γεγονός είναι ότι δεν πέφτει με τίποτα στον τυπικό στο ελληνικό hip hop πεσιμισμό. Αντιθέτως ο Jaul παραμένει αισιόδοξος, θυμωμένος και γεμάτος ελπίδα. 

Θα κλείσουμε αυτή μας την περιδιάβαση σε αυτή την επιλογή από  hip hop, jazz, afro, funk κυκλοφορίες του 2026, με κάποιες σκέψεις που διατύπωσε ο Stuart Hall σε άρθρο του το 1991, σκέψεις που ταιριάζουν ταμάμ στο θέμα μας:

Αλλά το δεύτερο, πιο εκπληκτικό πράγμα είναι ότι οι άνθρωποι (...) θέλουν να σας πουν για το πώς, προερχόμενοι από το μικρότερο χωριό, βρέθηκαν στις πιο μακρινές γωνιές του πουθενά κι έπειτα πως πήγαν κατευθείαν από τη Νέα Υόρκη στο Λονδίνο. Θέλουν να μιλήσουν για το πώς είναι η μητρόπολη, πώς μοιάζει ο κοσμοπολιτισμός σε έναν εκπρόσωπο μιας εθνότητας. Δεν ήταν προετοιμασμένοι ώστε να εμφανιστούν ως “ethnic καλλιτέχνες”: «Θα σας δείξω τις χειροτεχνίες μου, τις ικανότητές μου, θα ντυθώ θεωρητικά σύμφωνα με τις παραδόσεις μου, θα μιλήσω την ντοπιολαλιά μου για τη δική σας πληροφόρηση» Αυτοί οι άνθρωποι έπρεπε να έχουν αναφορά σε κάποιο τόπο, αλλά ήθελαν και να αντιμετωπίσουν προβλήματα που δεν μπορούσαν πλέον να περιληφθούν σε μια στενή εκδοχή της εθνότητας. Δεν ήθελαν να οπισθοδρομήσουν και να υπερασπιστούν κάτι που ήταν αρχαίο, που είχε μείνει ακίνητο, που είχε αρνηθεί το άνοιγμα σε νέα πράγματα. Ήθελαν να μιλήσουν πέρα ​​από αυτά τα όρια και πέρα ​​από αυτά τα σύνορα.

Stuart Hall,  "The Local and the Global: Globalization and Ethnicity" 

(η μετάφραση πραγματοποιήθηκε από μένα)

Εικόνα: Παρίσι 2018

Music is my fuel 2026: vol. 3

Έτοιμο το 3ο μέρος της σειράς από λίστες στο αμαρτωλό Spotify, με τίτλο "Music is my fuel", στις οποίες παρουσιάζονται τρέχουσες μουσικές κυκλοφορίες. Με ένα ψάξιμο στο blog, μέσω του tag, βρίσκετε τα επεισόδια όλης της σειράς. 

 Όπως, λοιπόν, όλα τα υπόλοιπα, έτσι και το συγκεκριμένο playlist έχει φτιαχτεί από τα χεράκια μου με μεράκι και όσο το δυνατόν περισσότερο καλό γούστο. Θα συναντήσουμε μουσική του 2026, που ταιριάζει στον Αύγουστο, αλλά δεν εφησυχάζει τον ακροατή. Θα έρθουμε σε επαφή με καλλιτέχνες από την υφήλιο, οι οποίοι αξιοποιούν τις τρανές παραδόσεις του Ιράν - Περσίας, της Αιγύπτου, της Τουρκίας, της Ελλάδας, της Αιθιοπίας, της Νότιας Αφρικής, της Κολομβίας, της Βραζιλίας, της Τζαμάικα. Παράλληλα όμως. ακούμε φρέσκους ήχους που εκφράζουν μια πολυποίκιλη και πολυσύνθετη αισθητική και κατά βάθος κοινωνικοπολιτική γραμμή.  Αλλά, για αυτή τη σύνδεση μουσικής, αισθητικής και πολιτικής έχουμε γράψει επανειλλημένα. 

Καλές ακροάσεις!

πηγή εικόνας

Terra Cognita

Κάθε Τρίτη, 21.00-22.00 στον Nova FM 106 μεταδίδεται η εκπομπή Terra Incognita, στην οποία επιλέγω μουσικές συνδυάζοντας jazz fusion, electronica και, τη λεγόμενη, world music, ένα είδος που ουσιαστικά αποτελεί αποτέλεσμα της οριοθέτησης και της εξουσιαστικής οπτικής των παντοδύναμων δισκογραφικών των 80s. Βέβαια, στην εκπομπή γίνεται απόπειρα να ξεπεραστεί αυτή η ως ένα μεγάλο βαθμό αποικιοκρατικής κληρονομιάς λογική και να αναδειχθεί η αξία της πολυπολιτισμικότητας και της αλληλεγγύης των λαών. 

Το αυτοσχεδιαστικό DJ set που ακολουθεί, διακατέχεται από την ίδια νοοτροπία και μάλιστα ακόμα πιο συνειδητά, εξ ου και ο τίτλος: Terra Cognita. Ο κόσμος όλος αποτελεί ένα τόπο ανακάλυψης, ταξιδιών, συναντήσεων και αλληλεγγύης, ένα καταφύγιο, στην τελική μια γνωστή - άγνωστη γη, όπου οι μισαλλόδοξοι άνθρωποι δεν χωράνε. 

Τα transitions δεν είναι πάντα τέλεια, αλλά θεωρώ πως η επιλογή των κομματιών και η ροή μετράνε.

PLAYLIST

01. Arsenal - Angola

02. Mike Fabulous - Parting Is (Such Sweet Sorrow)

03. Sidi Bou Said - Babbaluci

04. Tony Esposito - L'Eroe di Plastica

05. De Noko - My Africa My Home (Bleepolar Remix)

06. Cut Chemist - The Garden

07. Spaccanapoli - Siente Munacie'

08. Etxegina - Ardiendo de Esperanza

09. The Doors - My Wild Love (Rooteo & Mahura 7 Minutes Of Wild Love)

10. Poeji - Sain Bod

11. Jaakko Eino Kalevi - Salattu Maailma

12. No Name Project - Adicto

13. Rodolphe Burger - One Two Three

14. Spjärnsvallet - Mali

15. Vieux Farka Toure & Khruangbin - Tongo Barra

16. Thievery Corporation - The Richest Man In Babylon (Manati Rework)

Ο πίνακας είναι δημιουργία της by Yuko Hosaka

20 άλμπουμ για το 2025 | #01. Arsenal - Okan Okukun (Oyebo Soel Music)

Το Okan Okunkun είναι ένα μυθικό μαύρο πουλί που πετάει μόνο τη νύχτα και επομένως μπορεί να το δει κανείς μόνο όταν έχει πανσέληνο.

Σε γενικά πλαίσια, δεν είναι κι εύκολο να γράφεις για το άλμπουμ που λαμβάνει την πρώτη θέση της εικοσάδας με τα καλύτερα της χρονιάς: μήπως η παρουσίαση σου υποτιμήσει ή ακόμα και υπερτιμήσει την πραγματική του αξία; Αυτές οι σκέψεις ταιριάζουν ακόμα περισσότερο στο Okan Okunkun των Βέλγων Arsenal, ένα άλμπουμ το οποίο δεν κρύβω πως με συγκινεί βαθιά και έντονα κάθε φορά που το ακούω συγκεντρωμένα… κι αυτές οι φορές δεν είναι και λίγες. 

Αν θέλουμε να περιγράψουμε το ύφος του Okan Okunkun, θα λέγαμε πως πρόκειται για έναν συνδυασμό ανάμεσα σε ιδιαίτερες, ακόμα και ιδιοσυγκρασιακές εκδοχές του synthpop, του afrobeat και του post-rock, χωρίς να λείπουν στοιχεία από trip hop, post-punk και το σύμπαν της ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής. Στο 8ο studio άλμπουμ του, το ντουέτο των Hendrik Willemyns και John Roan εμπιστεύεται το ένστικτο του και, απελευθερωμένο από ειδολογικά όρια και εμπορικές τάσεις, δημιουργεί μουσική που ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα σε μια πιο ποπ τραγουδοποιία, στον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό και τέλος στην προσεγμένη στουντιακή δουλειά. Έτσι, οι μελωδίες, οι ενορχηστρώσεις και η παραγωγή είναι απλές και αυθόρμητες, μα ταυτόχρονα μελετημένες, βασισμένες σε συμπλεκόμενα layers από αιθέριες κιθάρες, ambient πλήκτρα, ηλεκτρονικά beats, funky μπασογραμμές, βαθιά εκφραστικά φωνητικά και tribal κρουστά που κυλάνε εύκολα από τον ρεμβασμό στον παροξυσμό. 

Βέβαια, ως απαραίτητοι αρωγοί στο παραπάνω blend στέκονται οι Νιγηριανοί guest τραγουδιστές και μουσικοί, χωρίς αυτούς το αποτέλεσμα δεν θα ήταν τόσο συναρπαστικό. Προσδίδουν τη μαγική νιγηριανή afrobeat παράδοση του γίγαντα Fela Kuti, σε μια εκσυγχρονισμένη εκδοχή. Kάπως έτσι, αυτή η διαπολιτισμική μουσική ομήγυρη παρασέρνεται σε δυσθεώρητα πνευματικά και ψυχολογικά βάθη και ύψη.

Το Okan Okunkun διαρκεί κάπου λιγότερο από 40 λεπτά και κάθε τραγούδι έχει λόγο ύπαρξης, ώστε να συμπληρωθεί ένα παζλ μελαγχολίας  νοσταλγίας, συντροφικότητας κι αγάπης. Αυτός ο λαβύρινθος βρίσκει διέξοδο στο ομώνυμο τελευταίο τραγούδι, όπου η Βελγική - Νιγηριανή συμμαχία φτάνει στο συναισθηματικό κρεσέντο του ανθρώπου που, μετά από μια δύσκολη περίοδο, αντικρίζει πια το φως.

Σκαλίζοντας την πλούσια δισκογραφία των Arsenal, αυτής της ξεχωριστής, συνεχώς εξελισσόμενης και ελάχιστα γνωστής στη χώρα μας μπάντας, έφτιαξα αυτή εδώ την λίγο παραπάνω από δίωρη playlist στο Spotify, ένα προσωπικό Best of... σε χρονολογική σειρά:

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ Okan Okunkun.

20 άλμπουμ για το 2025 | #09. Humble B Flat - Blessings Of The Sun (Pond Life Records)

O Humbe B Flat αναδείχθηκε ως ένας από τους καλύτερους underground παραγωγούς του μελωδικού deep house με την κυκλοφορία του -τολμώ να πω- αριστουργηματικού του ντεμπούτου Source of the Nile (2022). Όταν είδα ότι κυκλοφόρησε νέο άλμπουμ, σκέφτηκα αν θα μπορούσε να φτάσει ξανά στις ίδιες πηγές έμπνευσης... Κι όντως το καταφέρνει: στο Blessings Of The Sun προσφέρει ορχηστρικό deep house, επηρεασμένο από τζαζ, αλλά κυρίως από Αφρικάνικα ηχοχρώματα, τα οποία όσο το άλμπουμ εξελίσσεται ολοένα κυριαρχούν. Παράλληλα, μια ατμόσφαιρα ελεύθερου ψυχεδελικού αυτοσχεδιασμού συμπλέκεται με δυνατές μελωδίες. Ένα μουσικό δώρο γεμάτο δεξιοτεχνία, απλότητα και τελικά ουσία, το οποίο λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά, όχι μόνο για τον ίδιο τον καλλιτέχνη, ο οποίος θεωρεί την κυκλοφορία του αυτή ως ένα πνευματικό ταξίδι που τον βοήθησε να ξεπεράσει “θρήνους και προκλήσεις” των τελευταίων τριών ετών, αλλά και για εμάς, τους ακροατές του. 

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #11: Zangoma - Faka Mulilo (Svart Records)

Ένα μουσικό γκρουπ κι ακόμα περισσότερο παρέα από τη Φινλανδία δημιουργεί ένα άλμπουμ αφρικάνικου funky hard rock, με έντονα στοιχεία από την late 60s καλιφορνέζικη ψυχεδέλεια, χωρίς όμως να ακούγεται παρωχημένο. Αυτή η παγκοσμιοποιημένη μουσική κατάσταση φυσικά  μας αρέσει! Οι Zangoma πατάνε στην παράδοση του zamrock, δηλαδή του ροκ των 70s από τη Ζάμπια, λοξοκοιτώντας παράλληλα προς Rolling Stones, Deep Purple, Black Sabbath, Grateful Dead, μα και James Brown! Το groove πνέει μεσίστια, τα riffs κεφάτα και δυναμικά, τα φωνητικά οργισμένα και ηδονιστικά, ενώ σε στιχουργικό επίπεδο το ελεύθερο ψυχεδελικό βίωμα συναντά την κοινωνικοπολιτική αφύπνιση. 

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

20 άλμπουμ για το 2025 | #15: Sunbörn Meets Clap! Clap! - Earth Is Begging (Wah Wah 45s)

Οικολογικό, αντιρατσιστικό και αντιαποικιοκρατικό το μήνυμα που φέρνει η συνεργασία του Δανέζικου γκρουπ Sunbörn και του Ιταλού μουσικού και παραγωγού Clap! Clap!. Η συνταγή του άλμπουμ Earth is Begging είναι απλή και αποτελεσματική: ακολουθώντας μεγάλους Αφρικανούς δασκάλους, όπως Fela Kuti και ο Manu Dibango, η Δανο-ιταλική συμμαχία πλάθει έναν afrolatin jazz-funk ήχο, σημερινό και διαχρονικό, γλαφυρό και τραχύ, χορευτικό και πολιτικό, μα πάνω από όλα αισιόδοξο. Οι guests, με πρωτοστατούντα τον Dele Sosimi, κάνουν το αποτέλεσμα ακόμα πιο πληθωρικό και βέβαια απολαυστικό. 

Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.

Music is my fuel 2025 Vol. 1

Φτάσαμε πια στα μισά σχεδόν του έτους, για να φτιάξουμε μια δίωρη λίστα στο Spotify με κάποια από τα καλύτερα tracks του 2025, κυρίως από τον χώρο της electronica. Όπως είθισται, ξεκινάμε πιο χαλαρωτικά, ενώ όσο η λίστα εξελίσσεται και ταξιδεύει, τόσο η χορευτική διάθεση ανεβαίνει, παράλληλα όμως το ξεκούραστο και δροσερό κλίμα δεν λέει να υποχωρήσει.

Have a nice trip, friends!

Τα 25 αγαπημένα άλμπουμ της 25ετίας 2000-2025

Μετά από ανάλογες λίστες που δημιούργησαν φίλοι στο Fb, αποφάσισα κι εγώ να φτιάξω μια λίστα με τα 25 -τελικά- αγαπημένα άλμπουμ της 25ετίας 2000-2025. Βέβαια, το όλο trend ξεκίνησαν μουσικές ιστοσελίδες του εξωτερικού, αλλά η δική μου λίστα, όπως και των διαδικτυακών φίλων, καθοδηγείται κατά κύριο λόγο από το προσωπικό, άρα και υποκειμενικό γούστο... Βασικά, τα παρακάτω ετερόκλητα από πλευράς είδους και ύφους άλμπουμ θεωρούνται από την αφεντιά μου όχι μόνο υπέροχα, αλλά και σημαντικά. Και, όπως έγραψα και στην ανάρτησή μου στο φουμπού, η λίστα έχει και Γαϊτάνο!

Η σειρά είναι χρονολογική και για τα άλμπουμ του ίδιου έτους αλφαβητική.

2000: Godspeed You! Black Emperor - Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven

2002: Laço Tayfa – Hicaz Dolap

2002: The Cinematic Orchestra - Every Day

2002: Thievery Corporation - The Richest Man In Babylon

2002: Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Αγρύπνια

2003: Muse - Absolution

2003: OSI - Office Of Strategic Influence

2003: Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας – Smyrne

2004: Isis - Panopticon

2004: Eluvium - An Accidental Memory In Case Of Death

2005: Gorillaz - Demon Days

2005: Kanye West - Late Registration

2005: Nujabes - Modal Soul

2006: Beirut - Gulag Orkestar

2006: Bonobo - Days To Come

2006: Studio - West Coast

2006: The Album Leaf - Into The Blue Again

2007: Alcest - Souvenirs D'un Autre Monde

2007: A Mountain of One - Collected Works

2007: Burial - Untrue

2010: Caribou - Swim

2010: Mike Fabulous And Wild Bill Ricketts – Ricketts Meets Fabulous At Maitland Rd

2011: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

2012: Pacific Horizons - Pacific Horizons

2015: Floating Points - Elaenia

2017: Alfa Mist - Antiphon

2018: Rosalia - El Mal Querer

2019: Michael Kiwanuka - Kiwanuka

2019: Golden Ivy - Kläppen 

2025: Arsenal - Okan Okunkun

Δέκα μουσικές επισκέψεις από το 2024: μέρος α'

Καθώς το 2024 κλείνει πια τον κύκλο του, ζήτησα από δέκα πραγματικ@ς ή/και διαδικτυακ@ς φίλ@, οι οποί@ βέβαια τρέφουν μια βαθιά και αθεράπευτη αγάπη για τη μουσική, να επιλέξουν πέντε κυκλοφορίες του έτους, για να τις παρουσιάσουμε εδώ. 

Οι μουσαφίρηδες μας έρχονται από την Αθήνα, από τη Θεσσαλονίκη, από τον Βόλο, από τα Χανιά, από τη Χαλκίδα και από την Κέρκυρα και η καθεμία/ ο καθένας ξεδιπλώνει ένα μοναδικό γούστο, αλλά και μια φοβερή μουσική και ευρύτερα πολιτιστική καλλιέργεια, στοιχεία που διαφαίνονται και από το κείμενο που έχουν στείλει και για την νο1 επιλογή τους.  

Εννοείται ότι θα βρείτε ανακατεμένα γεμάτους πάθος επαγγελματίες στον χώρο της μουσικής μαζί με εκείνους/ εκείνες που την αγαπάνε απλά, αλλά το ίδιο παθιασμένα. Κάθε συμμετοχή συνοδεύεται από ένα μικρό bio, το οποίο σε κάποιες περιπτώσεις έχει γραφτεί από μένα, ενώ σε κάποιες άλλες από τ@ς ίδι@ς τ@ς καλεσμέν@ς. Η σειρά παρουσίασης είναι αλφαβητική βάσει κυρίως το μικρό όνομα της καθεμίας/ του καθενός guest. 

01. Αχιλλέας Δημητρακόπουλος (Cheapedits/ Fog/ Elastic)

Ορμώμενος από την Κέρκυρα με την τόσο σπουδαία μουσική και γενικότερα καλλιτεχνική παράδοση, ο Αχιλλέας έχει κυκλοφορήσει τις δικές του deep house, techno, dark disco και balearic δημιουργίες σε σημαντικές δισκογραφικές, όπως η Music For Dreams και η Yoruba Records, υπό τα ψευδώνυμα Fog και Cheapedits, χωρίς να παραμελεί το ambient kai drone στιλ, ως Elastic. Παράλληλα, ασχολείται ως DJ σε bar και club εντός και εκτός Ελλάδας.

 1. Sven Wunder & Drumetrics - Free Time

 

Θα μπορούσα να μιλάω για αυτόν τον δίσκο ώρες αμέτρητες. Όλες οι συνθέσεις του αγαπητού Wunder αφήνουν κάτι πάνω μας και ο καθένας το ερμηνεύει όπως το βιώνει. Είναι ένα κράμα που, από τη μια σε αγγίζει σαν το πιο απαλό ύφασμα με τα ονειρικά του strings και τις νωχελικές drum sequences, έως την πιο “απελευθερωτική” ατμόσφαιρα που σου αφαιρεί” ότι σε βαραίνει. Ενδεχόμενος ο παράγωγος που ακούστηκε περισσότερο στο πικαπ για την αποφόρτιση, αλλά και την πυροδότηση ιδεών και έμπνευσης. Προφανώς και αυτός ο καλλιτέχνης έχει κάτι να “δηλώσει” και ευτυχώς που υπάρχουν αυτές οι ηχητικές “ανάσες” εναντίον της κακοφωνίας που επικρατεί στα ποπ στερεώματα.

2. Tiger & Woods - Dancing Without Headphones

3. Hania Rani - Nostalgia

4. Payfone - Wild Butterfly EP

5. Gerardo Frisina - Mystical Funk 45’

02. Γιώργος Ζούκας

Ένας από τους πιο ευγενικούς, πολυμαθείς και ανήσυχους πνευματικά ακροατές που έχω γνωρίσει, ο Γιώργος ελίσσεται ανάμεσα σε μουσικά είδη και εποχές, ανιχνεύοντας διαλεκτικές σχέσεις, αλλά και έχοντας πάντα στο νου την κοινωνικοπολιτική διάσταση της μουσικής και ευρύτερα της τέχνης. Εδώ και σχεδόν 15 χρόνια, επιμελείται και παρουσιάζει την εκπομπή "And Now For Something Completely Different" στον Nova Fm 106 του Βόλου, ενώ παράλληλα συμμετέχει με μουσικοκριτικές του σε ιστοσελίδες και fanzines. Παλαιότερα είχαμε συνυπάρξει ως DJ partners στο δίδυμο Brkn Glssz. Που θα πάει, θα επανέλθουμε!

1. Meshell Ndegeocello - No More Water: The Gospel Of James Baldwin

Χρόνος! Ξεκάθαρα εμπορεύσιμο προϊόν, υψηλής αξίας. Σπουδαία εφεύρεση και παγίδα ονείρων, ενίοτε άπιαστων. Όσο κι αν ξεγλιστράει και ξεφεύγει, ωστόσο, πάντα θα ξεκλέβουμε λίγο για τις απολαύσεις μας. Τούτη είναι και η ακρόαση δίσκων και μάλιστα μια από τις τελευταίες που διατηρούμε με ευλάβεια! Κι αφού είναι τόσο δύσκολο και πολύτιμο να βρούμε τον απαιτούμενο χρόνο για να τον επενδύσουμε στα σωστά έργα, όταν το πετυχαίνουμε η απόλαυση αλλάζει επίπεδο.

Συνθετικός πλουραλισμός, κοινωνικοπολιτικές ανησυχίες και ακτιβισμός, σ’ έναν μοναδικό συνδυασμό με διεθνή αναγνώριση, επιτυχίες και βραβεύσεις. Αυτή θα μπορούσε να είναι σε ελάχιστες γραμμές η περίληψη για το ποια είναι η Meshell Ndegeocello που κατέχει την πρωτιά στη φετινή λίστα με τα καλύτερα. Και θα ήταν μια ελλιπής περίληψη, καθώς περιγράφει ελάχιστα.

Με καριέρα που ξεκινάει από τα 80ς και παραμένει ενημερωμένη σε όλα τα επίπεδα, η θεματολογία του φετινού πονήματος της Ndegeocello αποτελεί έναν φόρο τιμής στον James Baldwin, τον αφροαμερικανό συγγραφέα και αγωνιστή που αφιέρωσε τη ζωή του σε ζητήματα σεξουαλικότητας και χειραφέτησης της gay κοινότητας, χωρίς να παραγνωρίζει και να τα ξεχωρίζει από τον ταξικό και φυλετικό αγώνα. Επενδύοντας κανείς στο δίσκο, αυτό που παρατηρεί είναι πόσο επίκαιρο είναι το μήνυμα, που παρουσιάζεται σ’ ένα πλαίσιο στο οποίο χωράει από τζαζ αυτοσχεδιασμούς, soul - funk ρυθμούς, μέχρι και ambient ηχοτοπία, με τους συμμετέχοντες να δίνουν την ψυχή τους. Αν μένει κάτι από όλη αυτή την εμπειρία, είναι η επιτακτικότητα της ισότητας και ισοτιμίας όλων των ανθρώπων ανεξαιρέτως, κάτι που επιτυγχάνεται με εγγύτητα και συντροφικότητα.

Να και μια ευχή για τη νέα χρονιά!

2. Soren Skov Orbit - Adrift

3. Ballake Sissoko & Derek Gripper - s/t

4. The Cure – Songs of a Lost World

5. Robert Leiner - Analogue Days

03. Γιώργος Φλούδας

Μουσικόφιλος και queer folklorist, πρωτοάκουσα το "Boys don’t cry" των Cure στα 12 το 1980 από 90άρα κασσέτα. TDK. Το "Real to real cacophony" των Simple minds έπαιζε στην άλλη πλευρά. Έκτοτε, φανατικά στις χαραμάδες μεταξύ post punk και disco προχωράω στο χρόνο και τους ήχους χωρίς αιδώ και τώρα.

(Ο Γιώργος επέλεξε να γράψει ένα περιεκτικό και ευφυές -θα προσέθετα- σημείωμα για καθεμία από τις κυκλοφορίες του 2024 που επέλεξε)

1. Alfie Templeman - Radiosoul

Το πιο Εγώ  άλμπουμ της χρονιάς

2. Little Simz - Drop 7

Το πιο Speechless! άλμπουμ της χρονιάς

3. Julianna Gattas - Maquillada en la cama

Το πιο Εξαρτησιογόνα Telenovela άλμπουμ της χρονιάς

4. Charli XCX - Brat

Το πιο Brat άλμπουμ της χρονιάς

5. Boys’ shorts - Desire EP

Το πιο Patrick Cowley άλμπουμ της χρονιάς 

04. Δήμητρα AKA Mitsi Zogo

Η μουσική συνόδευε πάντα τη ζωή μου από πολύ μικρή. Μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό μου ψαχνόμασταν στους ήχους του ροκ του ΄60  -΄70, στα blues και στη jazz. O πρώτος δίσκος που μπήκε σπίτι από το χαρτζιλίκι μας ήταν το "Animals" των Pink Floyd, που λατρεύαμε, σε real time. 'Ηταν η εποχή των βινυλίων, της κασσέτας και των fanzine όπου μαθαίναμε τις νέες κυκλοφορίες. Οι δίσκοι αργούσαν να κατέβουν από το πικαπ αν δεν είχαν κατανοηθεί πλήρως! Έπειτα τα γούστα τροποποιήθηκαν, punk και new wave κι έπειτα indie σκηνή, για να χαθούμε σε πιο πειραματικά ηλεκτρονικά μονοπάτια. 

Η γνωριμία μου με το hip hop έγινε σε ένα σπίτι φίλου, που κάναμε ραδιοφωνικές εκπομπές και έπαιξε ο πρώτος δίσκος των Public Enemy. Ένιωσα σφυριά στο στομάχι και μια σιγουριά ότι εδώ υπάρχει κάτι καινούργιο και πολύ σπουδαίο. Την επόμενη δεκαετία, που ήταν και η "χρυσή" του είδους, αφιερώθηκα σχεδόν αποκλειστικά στην αποδελτίωση της μουσικής, αλλά και της κουλτούρας του hip hop. Μην  ξεχνάμε ότι μετά των συναυλία των P. Enemy στο Κατράκειο ξεκίνησε και η εγχώρια σκηνή, οπότε υπήρχε υλικό για πολλά χρόνια. 

Σήμερα θεωρώ ότι τα διάφορα είδη συνομιλούν πολύ δημιουργικά μεταξύ τους και δεν προσκολλούμαι σε ένα είδος. Μερικές φορές, βέβαια, μου λείπει αυτή η απόλυτη αίσθηση της νεότητας ότι ανήκουμε κάπου, σε ένα μουσικό κίνημα ή σχολή. 

(στη θέση #4 της λίστας της, η Δήμητρα είχε το δίλημμα επιλογής ανάμεσα σε δύο άλμπουμ. Φυσικά, συμφώνησα να συμπεριλάβει και τα δύο!)

1. Shabaka - Perceive Its Beauty, Acknowledge Its Grace

O Shabaka την περίοδο του αναγκαστικού εγκλεισμού λόγω της πανδημίας και, παρά την απόλυτα επιτυχή πορεία του με τα σχήματα που είχε δημιουργήσει ή συμμετείχε ως σαξοφωνίστας, ανακαλύπτει το γιαπωνέζικο φλάουτο και αποφασίζει να το μελετήσει. Ο δίσκος αυτός είναι το αποτέλεσμα αυτής της διαδρομής, η οποία ξεκινά εσωτερικά, αλλά έχω την αίσθηση ότι απευθύνεται και οραματίζεται έναν κόσμο διαφορετικό, είναι σαν να μας τον συστήνει εκ νέου, με έναν τρόπο ποιητικό. Το μόνο που χρειάζεται είναι να σταθούμε στις λεπτομέρειες του δίσκου:  τα χαμηλόφωνα κρουστά, τα ιδιαίτερα φωνητικά, τις ωραίες παύσεις, τις χίλιες όψεις του φλάουτου. Είχαμε την ευκαιρία να μοιραστούμε ζωντανά αυτό το όνειρο στην πρόσφατη εμφάνισή του στο Ωδείο Αθηνών, όπου καταλάβαμε πόσο ξεχωριστός, ευγενής και προσηνής είναι 

2. BEAK - BEAK >>>>

3. Cindy Lee - Diamond Jubilee 

4. Amaro Freitas - Y'Y ή KA - The thief next to Jesus

5 Glass Beams - Mahal EP

05. Demitri AFrnd

Ο Demitri Afrnd είναι ένας φανατικός φίλος της μουσικής και ερασιτέχνης -με την αρχική και γνήσια έννοια της λέξης- DJ, που ξεκίνησε να μιξάρει το ‘97 στο θρυλικό Toons (cafe - bar, στο οποίο ως έφηβος ήμουν κι εγώ θαμώνας). Έπειτα έφυγε για σπουδές στην Αγγλία, όπου γνώρισε την ηλεκτρονική μουσική. Από την επιστροφή του κι έπειτα, ασχολείται με το DJing σε bar του Βόλου και της Αθήνας, αλλά και ως guest σε sites και ραδιόφωνα. 

1. Golden Bug - Piscolabis II

Ένα άλμπουμ γεμάτο ηλεκτρονικούς ρυθμούς που συνδυάζουν vintage synths και funky grooves με μια φρέσκια, ψυχεδελική αισθητική. Κάθε κομμάτι μοιάζει να σε μεταφέρει σε μια φουτουριστική disco με πειραματικά στοιχεία που κρατούν το ενδιαφέρον αμείωτο. Οι συνεργασίες με διάφορους καλλιτέχνες προσθέτουν ποικιλία και βάθος στον ήχο, δίνοντας μια πολυδιάστατη εμπειρία ακρόασης. Είναι μια απόλαυση για όσους αγαπούν την avant-garde electronica με ρετρό πινελιές και ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια.

2. Patrick Cowley - From Behind 

3. Arab Strap - I'm Totally Fine With It Don't Give a Fuck Anymore 

4. Red Axes - One More City

5. Woodleigh Research Facility - Vous Du Music

Το άρθρο συνεχίζεται εδώ.

Πηγή εικόνας τίτλου

Οι καλύτερες κυκλοφορίες του 2022 / Α' μέρος: όταν η τρέχουσα σκηνή ανοίγεται στις παραδόσεις των λαών

Φτιάχνοντας σιγά σιγά τη λίστα με τις μουσικές κυκλοφορίες του 2022 που ξεχώρισα, συνειδητοποίησα ότι το ενδιαφέρον μου αυτή τη χρονιά τράβηξε ενα ύφος ή -καλύτερα- κατεύθυνση της μουσικής, που έχει αναδειχθεί ως μία από τις κυρίαρχες τάσεις στην τρέχουσα σκηνή παγκοσμίως: το δημιουργικό παιχνίδι με τη world μουσική και το μπλέξιμο στοιχείων αντλημένων από τις παραδόσεις των λαών. Αυτό το αμάλγαμα θεωρώ ότι εκφράζει μία τάση όχι αμιγώς καλλιτεχνική, αλλά και κοινωνικοπολιτική. 

Το μυαλό μου πάει σε έναν, λ.χ., εντόπιο τραγουδιστή, μουσικοσυνθέτη ή μία τοπική μπάντα, δηλαδή σε καλλιτέχνες που προέρχονται από κοινωνίες βρισκόμενες στο περιθώριο της σημερινής πολιτισμικής ηγεμονίας των ΗΠΑ. Αυτοί οι καλλιτέχνες δημιουργούν σε ένα πλαίσιο εντός του οποίου συντίθενται οι βασικές κατευθύνσεις της ηγεμονίας αυτής, από τη τζαζ και το ροκ ως το hip hop και το trap (όλα είδη, βέβαια, των αφροαμερικανών που ιδιοποιήθηκε και ακομα ιδιοποιείται η ηγεμονική κουλτούρα των λευκών κεφαλαιοκρατών των ΗΠΑ) με στοιχεία από την πλούσια και βαθιά παράδοση του τόπου τους, τα οποία όχι σπάνια ανακαλούν μια αρχέγονη αισθητική και πολιτισμικη φαση. Μέσω αυτής της διαδικασίας που, με μια γκραμσιανή λογική, οργανώνει ένα παιχνιδι συνεναίνεσης και μαζί αντίστασης στην ηγεμονική κουλτούρα, οι καλλιτέχνες αυτοί προτείνουν έναν δρόμο ο οποίος: πρώτον δεν αναπαράγει άκριτα την ηγεμονική κουλτούρα, δεύτερον δεν βρίσκεται εκτός των κυρίαρχων μουσικών ρευμάτων, τρίτον οδηγει τις τοπικές μουσικές και ευρύτερα παραδόσεις στο αύριο, τέταρτον συνδέεται με την άρθρωση και διεκδίκηση εθνοτικών, φυλετικών, έμφυλων, ταξικών και ευρύτερα κοινωνικών αιτημάτων στο πολιτισμικό επίπεδο. 

Βέβαια, δεν εμπίπτουν όλα Τα LPs και τα EPs του 2022 που εχω ξεχωρίσει στον παραπάνω συγκερασμό, ωστόσο πολλά από αυτά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τον εκφράζουν. Αυτά, λοιπόν, τα άλμπουμ θα μονοπωλήσουν το πρώτο μέρος της αποτίμησής μας για το 2002.

 

Στο νο1 της λίστας των LPs για το 2022 βρίσκεται το δεύτερο ολοκληρωμένο full-length του μυστηριώδους Liberato από τη Νάπολη. Βέβαια, στην ουσία πρόκειται για το τρίτο κατά σειρά άλμπουμ του, αν συνυπολογίσουμε και το προπέρσινο soundtrack για το φιλμ Ultras του Francesco Lettieri. Στο ΙΙ ο Liberato παρουσιάζει ποπ μουσική που απενοχοποιημένα αφομοιώνει επιρροές από τις κυρίαρχες τάσεις του mainstream, κυρίως το trap και το rnb, αλλά και την ίδια στιγμή εντάσσει μελετημένες αναφορές στην πλούσια κουλτούρα της Νάπολης, από την όπερα και το commedia del’ arte ως το canzone napoletana και τον Eduardo de Filippo. Παράλληλα ο Liberato πλάθει μια στιχουργική ιδιόλεκτο με ιταλικές, ναπολιτάνικες, αγγλικές ακόμα και ελληνικές λέξεις - μια αναφορά στην ελληνόφωνη παρουσία στην Κάτω Ιταλία. Έχουμε, λοιπόν, να κάνουμε με ένα άλμπουμ που φιλοδοξεί και καταφέρνει να εκφράσει μια μερίδα της νεολαίας που ασφυκτιά ανάμεσα στις απαιτήσεις μιας παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας και στην μέγγενη της οικονομικής δυσπραγίας. 

Σε μια παρόμοια νοοτροπία κινείται και η δική μας Μαρίνα Σάττι, με το ντεμπούτο της ΥΕΝΝΑ. Η Μαρίνα κατόρθωσε γεννήσει έναν ποπ ήχο, του οποίου το ένα πόδι πατάει γερά -όπως συμβαίνει και με τον Liberato- στο trap, στο rnb και στο reggaeton, ενώ το άλλο βυθίζεται στο υγρό και γόνιμο έδαφος της ελληνικής παράδοσης. Τα ασφαλή όρια της ελληνικής μουσικής σκηνής διαταράσσονται, καθώς η Μαρίνα συνεργάζεται τόσο με τον Σωκράτη Μάλαμα, όσο και με τον Saske. Τέλος, η ευαισθησία και η εσωστρέφειά της παντρεύονται υποδειγματικά με την αναπαράσταση μιας τρέχουσας νεανικής - εφηβικής αμιγώς λαϊκής κουλτούρας, που συναντάμε στις πιο λαϊκές (και οικονομικά ασθενείς) περιοχές της Αθήνας και όλης της χώρας. 

Ορίστε που η πιο απείθαρχη πλευρά της mainstream pop αλώνει το σύμπαν της παράδοσης και αλληλεπιδρά γόνιμα μαζί του, βγάζοντας με ειρωνεία τη γλώσσα στην πολιτισμική ηγεμονία, που την έχει παράξει. 

Οι επίσης Ναπολιτάνοι Nu Genea στο δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους Bar Mediterraneo, στρέφονται σε λιγότερο μοδάτα μουσικά ιδιώματα, κυρίως στη disco, στο funk και στο jazz rock, τα οποία παντρεύουν με ένα παλίμψηστο επιρροών από την ευρύτερη μεσογειακή μουσική παράδοση, τόσο την ευρωπαϊκή όσο και την αφρικανική. Το κλίμα του Bar Mediterraneo είναι ελαφρύ και χαρούμενο, αλλά ας μην το θεωρήσουμε επιφανειακό: οι Nu Genea καλούν τους ακροατές σε μια γιορτή ειρήνης, αλληλεγγύης και αποδοχής του διαφορετικού, ενώ πίσω από τις ολόφωτες μελωδίες κρύβονται ζόρικες στιγμές, ενορχηστρωτικά και εκτελεστικά. 

Σε μια ανάλογη αξιοποίηση της παράδοσης, αλλά avant-garde και χαμηλόφωνη, προχωρούν και οι τρεις Νορβηγοί μουσικοί , οι Erlend Viken (βιολί), Jo Berger Myhre (μπάσο) και Thomas Politz Strønen (ντραμς). Στο άλμπουμ τους Djupet, ο free jazz αυτοσχεδιασμός συναντά το nordic folk, μέσα από ένα ήσυχο, εσωστρεφές και ακουστικό πρίσμα, χωρίς όμως να χάνονται οι πιο αιχμηρές, άγριες, θα έλεγα, βουνίσιες πειραματικές αιχμές. 

\

 

Μεταφερόμενοι στα EPs, αυτή την εκλεκτική world προσέγγιση έχουν υιοθετήσει τόσο οι Nyamekye Junction, όσο και ο Cheb Runner. Οι πρώτοι εδρεύουν στην Άκκρα της Γκάνα, αποτελούμενοι την παραγωγό και τραγουδίστρια Betina Quest από το Μπουρούντι, τον τραγουδοποιό Eli A Free από τη Γκάνα και τον Γερμανό πολυοργανίστα Ma.ttic. Στο ντεμπούτο EP τους, Dasein, παρουσιάζουν ένα θα λέγαμε retrofuturistic afro ήχο, που ενώνει ένα εγκεφαλικό highlife με downtempo, nu jazz και urban. Ενώ ο Μαροκινός και πλέον κάτοικος Βελγίου Cheb Runner στο ep του Raï Beat System φέρνει κοντά το τραγούδι raï της Αραβικής Βόρειας Αφρικής με μια dance electronica που έχει μεν τη βάση της στο late 80s βελγικό new beat, αλλά με μια καθαρά φρέσκια ματιά.

Κλείνοντας αυτό το πρώτο μέρος του απολογισμού των καλύτερων άλμπουμ του 2022, θα αναφερθούμε σε μία ομάδα από LPs και EPs, τα οποία εχουν μεν ένα έντονο world χρώμα, αλλά έχουν κυκλοφορήσει από καλλιτέχνες που δεν κατάγονται ή δεν ζουν στους τόπους, των οποίων την παράδοση έχουν εντάξει στη μουσική τους. Του γκρουπ των Bongo Hop ηγείται ο Γάλλος τρομπετίστας Etienne Sevet, ο οποίος έχει συγκεντρώσει μία ομάδα μουσικών, τραγουδιστών και παραγωγών από την Κολομβία, στήνοντας το τρίτο άλμπουμ της μπάντας, La Ñapa, πάνω σε εμπνευσμένο, κεφάτο, χορευτικό και πολυεπίπεδο latin, με μπολιάσματα από funk, hip hop και electronica. Από κοντά και ο Marc Mac, πυρηνικό μέλος των 4Hero, ο οποίος στο EP του Br-azil-ah συνδυάζει την ατελείωτη μουσική της Βραζιλίας με ένα γήινο broken beat, καταφέρνοντας έναν πληθωρικό και 100% χορευτικό στιλ. 

Σε κοντινές ατραπούς κινούνται και οι εξαιρετικοί United Freedom Collective, με το ντεμπούτο τους Am Ta EP. Για τα μέλη της συγκεκριμένης μπάντας η μουσική είναι μάλλον ένα δημιουργικό χόμπι, καθώς ο Mathieu Seynaeve ειναι ψυχίατρος, ενώ ο WaiFung Tsang κλινικός ψυχολόγος, αμφότεροι ασχολούμενοι με την αξιοποίηση φυσικών ψυχοτρόπων ουσιών στην ψυχική θεραπεία. Το τρίτο μέλος της παρέας, ο Robbie Redway είναι δάσκαλος γιόγκα και διαλογισμού. Αν αυτή η αλλόκοτη διπλή ιδιότητα των μελών του συγκροτήματος σας φαίνεται κάπως δήθεν, πρέπει να αφεθείτε στη μουσική τους: ένα προσωπικό μείγμα ηλεκτρονικών στυλ, όπως deep house, downtempo και nu jazz, με ζεστά soulful φωνητικά και αναφορές στις μουσικές του κόσμου, κυρίως από την περιοχή του Αμαζονίου και την Αφρική. Μπορούμε να πούμε ότι United Freedom Collective εντάσσονται στο νέο κίνημα της βρετανικής τζαζ, αλλά ακολουθούν ένα σαφώς πιο ιδιοσυγκρασιακό δρόμο.

Ωστόσο, οι Ak’chamel μεταμορφώνουν το γαϊτανάκι της world μουσικής σε έναν σκοτεινό τελετουργικό μίτο που σε βάζει πιο βαθιά στον λαβύρινθο. Στο άλμπουμ τους A Mournful Kingdom of Sand, το ντουέτο από το Χιούστον πλάθει έναν ήχο που ενώνει, όπως αναφέρει και ο τίτλος του πρώτου track του άλμπουμ, The Great Saharan-Chihuahuan Assimilation, την έρημο Σαχάρα της Βόρειας Αφρικής με την έρημο Τσιουάουα του Μεξικού. Έτσι, ακούμε επιρροές από τις παραδόσεις, τόσο της Αραβίας, όσο και της Κεντρικής Αμερικής φιλτραρισμένες μέσα από ένα αταβιστικό, παγανιστικό μα και μελωδικό freak folk. Πρόκειται για μια ελεύθερη μεν, αλλά γεμάτη εκτίμηση αναπαράσταση της κουλτούρας των περιθωριοποιημένων του Τέταρτου Κόσμου. Και πάλι λοιπόν, η ανατρεπτική αισθητική και μουσική οπτική συμβαδίζει με την εξίσου ασυμβίβαστη πολιτικοκοινωνική  κριτική.

Το β' μέρος της αποτίμησης της μουσικής του 2002 εδώ.

10 χρόνια μουσική στον αέρα: guest mix 01 // ZuLuTeK - Mixtape #23

Τον Μάρτιο αυτής της χρονιάς το blog έκλεισε 10 χρόνια δραστηριότητας. Το ιστολόγιο αυτό αποτελεί το βασικό σημείο αναφοράς της ενασχόλησής μου με τη μουσική στη διάρκεια αυτής της δεκαετίας - Djing, αρθρογραφία, ραδιόφωνο - και έχει κερδίσει μια μικρή, αλλά αξιόλογη ομάδα αναγνωστών-ακροατών.

Επομένως, θα το γιορτάσουμε δεόντως με μια σειρά από guest DJ sets δισκοθετών που εκτιμώ τόσο για την τέχνη τους, όσο και για την προσωπικότητά τους και τη γενικότερη στάση τους στη ζωή.

Ποδαρικό κάνουν οι  ZuLuTeK  AKA DJ Bwana & A@H20, με ένα μερακλίδικο guest mix 132 λεπτών, όπου μπλέκουν εκλεκτικά και τριπαρισμένα IDM, dub, afro και library music.

Απολαύστε:

Tracklist

1) Aerial Fx > Where Is Tomorrow?, 6:38

2) Richard Barbieri > Sketch 6, 6:30

3) Andre Abujamra > end titles from "Carandiru", 4:39

4) C Jones Meets Ale X > Sunshine Dub, 7:52

5) Graham Massey & Umut Caglar F > Rabath, 6:29

6) Kutiman > Lost In Dub, 4:40

7) Hassan Abou Alam > Tool #3, 4:51

8) Paradise Cinema > It Will Be Summer, 6:19

9) Katsutoshi Morizino With Bird's Eye View > Imagery, 3:32

10) Nico > The Driving Rain, 5:22

11) Tiziano Popoli > Il Fantasma, 2:59

12) Black Deer > Baseball Shorts, 4:30

13) Mashrou Leila > Aoede (Etyen rmx), 4:55

14) Ancient Astronauts feat. Blaze 5th > Moz Militant, 2:57

15) Maleem Mahmoud Ghania & Pharaoh Sanders > Moussa Berkiyo / Koubaliy Beriah La' Foh, 4:33

16) 4 Mars > Aabo Usha Noohaay, 4:55

17) Orchestre Poly-Rythmo De Cotonou > Ne Te Fashes Pas (Bosq's Special Disco mix), 6:06

18) Dan Boadi And The African Internationals > Money Is The Root Of Evil, 10:33

19) Black Science Orchestra > St. Mark's Square, 6:11

20) Master 4 Digital > Unspoken, 3:29

21) Sandro Brugnolini > Alipid, 3:47

22) Alberto Baldan Bembo > Mara-Jat's Love, 3:34

23) Piero Umiliani > opening theme from "Lotos Bluten" (Bwana re-edit), 2:35

24) Vadou Game > Revolution (A@H20 Afrofunk 'n' Dub edit), 6:18

25) Krikor Kouchian > Plomo Riddim, 4:18

26) Dubmatix > War Peace & Dub (iBot mix ) 12Years Old, 4:33

Top-20 | 2020: #05. Okvsho - Kamala's Danz (Boyoom)

Οι Okvsho είναι ένα project που τρέχουν τα αδέρφια Georg & Cristoph Kiss από την ελβετική κολλεκτίβα Boyoom. Μετά από το EP Traphouse Jazz, τα δύο αδέρφια παρουσίασαν το ντεμπούτο τους full-length μέσα στο 2020. Τίτλος του, Kamala’s Danz. 

Οι αφοί Kiss καλούν στο στούντιο ένα σύνολο εκπληκτικών μουσικών και τραγουδιστών και τους δίνουν το ελεύθερο να αυτοσχεδιάσουν και να εκφραστούν. Στο Kamala’s Danz συνευρίσκονται σε μια ελεύθερη (freestyle) λογική η τζαζ, το hip hop, η αφρικάνικη και η latin μουσική. Στο νου μου ήρθαν τα ανάλογα συλλογικά άλμπουμ των Thievery Corporation και των Jazzmatazz.

Η μουσική στο Kamala’s Danz είναι πολύχρωμη και πολυπολιτισμική, ενώ το παιχνίδι με τα είδη και τα στιλ πραγματικά αριστοτεχνικό: από το afrobeat ξεκίνημα (Moksha/Liberation), στη nu jazz του ομώνυμου Kamala’s Danz κι από κει στο rap του Sway. Έπειτα, ένα latin jazz ξέσπασμα, που θυμίζει τα αφροαμερικάνικα 70s, (LS Shuffle) ανοίγει τον δρόμο για το μαζί ρυθμικό και ευαίσθητο cumbia τραγούδι Descobrir, για να περάσουμε σε μια ορχηστρική samba (Danza De La Sombra) και σε ένα trip hop/ soul διαμαντάκι (Thé Froid). Ο επίλογος έρχεται με το jazzy hip hop Oluhlaza.

Η ανεξάντλητη παράδοση της τζαζ αποτελεί το ευαγγέλιο των Okvhso, καθώς όχι μόνο ακολουθείται στιλιστικά, αλλά και νοοτροπικα: οι συμμετέχοντες με το κεφάτο και δεξιοτεχνικό τους παίξιμο συμβάλλουν ουσιωδώς στη δημιουργία της μουσικής. Βέβαια, δεύτερο πυλώνα της μουσικής των Okvsho αποτελεί η αδιαπραγμάτευτη street κουλτούρα, έτσι αποφεύγεται το άλλοθι ενός ψηλομύτικου ελιτισμού και τα πράγματα παραμένουν γήινα, άμεσα και εστιασμένα στον καθημερινό άνθρωπο.

Επιλογικά, στο Kamala’s Danz θα βρείτε μουσική σύγχρονη, ειλικρινής και λιτή, δηλαδή απαλλαγμενη τόσο από την επιτήδευση όσο και από την απλοϊκότητα. Η συναισθηματική διάθεση διατηρείται χαλαρή και ελπιδοφόρα. Το μήνυμα που περνιέται είναι ότι, παρόλες τις δυσκολίες και τους διχασμούς σε προσωπικό και σε συλλογικό -άρα κοινωνικό και πολιτικό- επίπεδο, θα τα καταφέρουμε ενωμένοι. Οι στίχοι του Thé Froid είναι αντιπροσωπευτικοί:

When the people strive for the same goals,

don‘t you worry.

When the people scream for the same paroles,

don‘t you worry.

When the masses fail to see through,

don‘t you worry.

Through the turmoil where the light awaits,

don‘t you worry

Slowly, steadily, I‘ll practice to see

slowly, steadily, solidarity will be.

Βουνίσια ακρογιαλιά

Το καλοκαίρι πια δείχνει τα φωτεινά, ζεστά του δόντια ή-για να κάνουμε μια πιο γλυκιά μεταφορά-ανοίγει τη φωτεινή, ζεστή αγκαλιά του σε όλους. Παρόλο που ζούμε καταστάσεις δύσκολες και περίεργες σε υγειονομικό και κοινωνικό-πολιτικό επίπεδο, το θέρος πάντα φέρνει μια θετικότητα, την οποία και μεταδίδει το συγκεκριμένο DJ set.

Deep, afro, latin, disco house στήνουν το soundtrack μιας εκδρομής σε μια από τις καταπληκτικές παραλίες του Πηλίου. Το set έγινε εντελώς αυθόρμητα, χωρίς playlist, σ' ένα μεσημέρι έντονης φαντασιοπληξίας, πλάι στον ανεμιστήρα...

Εικόνα

Dance of doubt, reflection and rebellion

Πλέον η πολιτική και κοινωνική κατάσταση σε παγκόσμιο επίπεδο έχει γίνει εκρηκτική και σχεδόν όλες οι βεβαιότητες για μία ζωή που συλλογικά εξελίσσεται προς την ευτυχία έχουν ανατραπεί: ακόμα και τα πιο στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματά μας καταπατούνται, το κράτος μέσω τόσο των κατασταλτικών του δυνάμεων-βλ. αστυνομία- όσο και των ιδεολογικών του μηχανισμών - π.χ. τα "συστημικά" Μ.Μ.Ε.- χειραγωγεί, καταπιέζει και ασκεί βία, ο ρατσισμός και η ξενοφοβία γίνονται όλο και περισσότερο μέρος της ηγεμονικής ιδεολογίας, το φυσικό περιβάλλον καταστρέφεται ακατάπαυστα και βέβαια ο απάνθρωπος νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός καλπάζει. 

Συνειδητοποίησα την παγκοσμιοποίηση της καταστολής, της χειραγώγησης και της εκμετάλλευσης, όταν είδα ότι η επαρχιακή πόλη των 150.000 κατοίκων όπου ζω, ο Βόλος, έχει υποβιβαστεί σε μια μικρογραφία καθεστώτων με σαφείς τάσης απολυταρχίας, που μέχρι τώρα μου φαίνονταν μακρινά... Όλη αυτή η εντύπωση σφραγίστηκε από το τραγικό γεγονός του θανάτου του Βασίλη Μάγγου, ένα μήνα μετά τα βαριά τραύματα και τον βασανισμό που δέχτηκε από τη αστυνομία, επειδή συμμετείχε ενεργά σε πορεία πολιτών κατά της καύσης σκουπιδιών από τη βιομηχανία της ΑΓΕΤ. 

Η πολιτική απάντηση σε όλη αυτή την απολυταρχική λαίλαπα αναμφίβολα θα έρθει από τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς, αλλά δεν είναι εύκολη, αν δεν θέλουμε να πέσουμε σε λάθη απειρίας, έλλειψης οργάνωσης, αλλά και δυναμισμού, καθώς και μονοδιάστατης σκέψης και πράξης. Ωστόσο, ήδη έχουμε στα χέρια μας μια άλλου τύπου απάντηση, εύστοχη και σίγουρη, μέσα από την τέχνη, στην περίπτωσή μας τη μουσική. 

Έτσι, έφτιαξα μια youtube list, με δυναμικό, ακόμα και κατά σημεία επιθετικό house και techno, το οποίο όμως δεν χάνει τη μελωδικότητα, το γκρουβάρισμα και τελικά της μαύρες του ρίζες. Και φυσικά εμπεριέχει ένα ισχυρό μήνυμα αμφισβήτησης, σκέψης και τελικά επαναστατικότητας. Οι συμμετέχοντες κορυφαίοι: Ron Trent, Joe Claussel, Todd Terry, Faithless, Underground Resistance κ.α.

Tracklist

1. Ron Trent - Message To The World
2. Nina Simone - Blackbird (Joe Claussell's Edits Overdubs Version)
3. Dele Sosimi Afrobeat Orchestra - Too Much Information (Laolu Remix)
4. Gil Scott Heron - The Revolution Will Not Be Televised (Mike Millrain Club Mix)
5. Black Riot  - A Day In The Life (Full Intention Remix)
6. Faithless - Muhammad Ali (Full Intention Club Mix)
7. Underground Resistance - Transition
8. Galaxy 2 Galaxy - Journey Of The Dragons

πηγή εικόνας

Magical Mystery Tour S02E07 - Simba De Ammon

A tribute to May's sunny days and also a farewell to two of our musical heroes, Tony Allen and Florian Schneider:  mystical beats, a balearic breeze and too many exotic percussions.