And Now For Something Completely Different: best of 2018 | part 1: George Loukas

Ο τίτλος της ραδιοφωνικής εκπομπής των Γιώργου Ζούκα και Κώστα Αργύρη, ο οποίος φυσικά προέρχεται από το κλασικό φιλμ των Monty Pythons, πέρα από πλέον καθιερωμένος είναι και εύστοχος: κάθε Δευτέρα 21.00-23.00 στον Nova Fm 106, το ντουέτο εξερευνά με ειλικρίνεια, πρωτοτυπία και γνώση τη μουσική επικαιρότητα, προσφέροντας μία διαφορετική ματιά, όχι μόνο στο τοπικό (βολιώτικο-θεσσαλικό), αλλά και στο πανελλήνιο ραδιοφωνικό σκηνικό.

Έτσι, οι δύο συνεργάτες και φίλοι μου εμπιστεύτηκαν τις επιλογές τους με τα καλύτερα – κατά τη γνώμη τους – άλμπουμ του 2018. 

Ξεκινάμε με τον Γιώργο Ζούκα ή, κατά Fb, George Loukas, που μου στέλνει άρθρο του με τα καλύτερα της χρονιάς για τέταρτη φορά παρακαλώ!



Idris Ackamoor & The Pyramids – An Angel Fell (Strut Records)

Ξεκίνησαν στα μέσα των 70's, κυκλοφόρησαν 3 δίσκους εκστατικής spiritual jazz και για 40 χρόνια δεν ξανακούστηκαν. Το 2011 επέστρεψαν για τα καλά, με το An Angel Fell να αποτελεί τον τρίτο δίσκο από την επανεμφάνιση τους. Τα μονοπάτια γνωστά, ένα blend από Αφρικανική πολυρυθμικότητα με jazz, dub, space age αναφορές, προσεκτικά συνταιριασμένα ώστε να μην κουράζουν και να τ' απολαμβάνει κάποιος που δεν είναι εξοικειωμένος σε τέτοια ακούσματα.

Calibro 35 – Decade (Record Kicks)

Στην 6η κυκλοφορία τους και τη συμπλήρωση 10 χρόνων στο χώρο, οι Calibro 35 εμπλουτίζουν τον ήχο τους επιστρατεύοντας πνευστά, έγχορδα και κρουστά για την επίτευξη μιας ορχηστρικής αισθητικής. Ιταλική cult μπάντα, με την μουσική ιστορία που έχει η Ιταλία, και κινηματογραφικές αναφορές είναι η συνταγή της επιτυχίας. Μια ακρόαση θα σας πείσει.

Mr. Fingers – Cerebral Hemispheres (Alleviated Records)

Στα νέα της επιστροφής του Larry Heard στη δισκογραφία μόνο αδιάφορες δεν μπορείς να μείνεις. Βέβαια και ο δίσκος, εδώ που τα λέμε, δε σου αφήνει περιθώρια! Χαρακτηριστικές μπασογραμμές, ευφυής συνθετική απλότητα και απαλά φωνητικά που μιλάν στην ψυχή σου. Έτσι καταφέρνει  εδώ και 30+ χρόνια να προσφέρει την πάντα φρέσκια άποψή του για την ηλεκτρονική. Εύγε!

Kamasi Washington – Heaven & Earth (Young Turks)

Η ενδιαφέρουσα περίπτωση της jazz του Kamasi Washington αψηφά κάθε στεγανό περί τυποποίησης και επιστρέφει οργιαστική, μεγαλειώδης και πιο δυναμική από ποτέ. Απλωμένα, χορταστικά κομμάτια συνθετικής και εκτελεστικής αρτιότητας στα οποία αναπνέουν 40 και πλέον χρόνια μουσικής ιστορίας. 

CAMP COPE – How to Socialize & Make Friends (Poison City Records)

Είναι φορές που δε χρειάζεσαι πολλά πράγματα για να έχεις καλό αποτέλεσμα. Απλότητα, αμεσότητα, μετέφηβική αφέλεια και ειλικρίνεια. Απόλαυσα αυτόν τον δίσκο γι' αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά του και για τον εξομολογητικό του χαρακτήρα. 

Kadhja Bonet – Childqueen (Fat Possum Records)

Ένα σπάνιο μουσικό ταξίδι ανακάλυψης του εαυτού σου με οδηγό την αιθέρια φωνή της Kadhja. Στιγμές εξομολόγησης στιγματισμένες από τη θερμή χρωματική παλέτα της soul και της jazz. Ένα κέντημα γεμάτο δημιουργική ευαισθησία. Η Kadhja είναι αποκάλυψη!

Loop Vertigo – Neocortex (Black Athena)

Με το κύμα της UK Jazz να επιστρέφει δυναμικά και να μην αφήνει ανεπηρέαστη την παγκόσμια σκηνή, απολαμβάνουμε μοναδικές κυκλοφορίες όλο και συχνότερα. Κάπου εκεί κατατάσσω το ντεμπούτο των δικών μας Loop Vertigo. Ήχος βασισμένος στα drums του Αλέξανδρου Σταυρόπουλου και τα synths του Δημήτρη Μούτσιου, δημιουργεί  συνθέσεις δαιδαλώδεις, σκοτεινές και λαχταριστές. 

The Lewis Express – The Lewis Express (ATA Records)

Δίσκο το δίσκο η ATA Tecords εδραιώνει την αγάπη της για τη soul, jazz, funk περασμένων ετών χρησιμοποιώντας αναλογικές τεχνικές ηχογράφησης, μίξης και τυπώματος δίσκων, ώστε η ζεστασιά του ήχου των 70s να επικαιροποιείται μοναδικά μέσα από κάθε κυκλοφορία της. Οι Lewis Express το επιβεβαιώνουν.

Jimi Tenor – Order Of Nothingness (Philophon)

Εξωτική Φινλανδική μουσική, από ένα μάστορα στο είδος. Ο Jimi Tenor μπορεί να μην σώσει τη μουσική, αλλά σίγουρα χαρίζει κάθε φορά αξιομνημόνευτους δίσκους. Όταν αποφασίζει δε να εξερευνήσει και τον εξωτισμό άλλων χωρών από το στούντιο της Philophon -τελευταία όλα και συχνότερα, τότε μόνο ο ακροατής μπορεί να βγει κερδισμένος! 

Ernesto Chahoud – Taitu (Soul-Fuelled Stompers From 1960s-1970s Ethiopia)

Ο Λιβανέζος υπερδραστήριος σύντροφος Dj που αναζητεί τους τρόπους διασκέδασης στην Αιθιοπία των 60s – 70s και μαζεύει σε αυτή τη συλλογή, που δεν πρέπει να λείπει από τους λάτρεις της soul˙ αριστουργήματα. 

Shawn Lee And The Soul Surfers - Shawn Lee And The Soul Surfers (Silver Fox Records)

Οι μουσικές περιπλανήσεις του Shawn Lee είναι γνωστές και υπέρ του δέοντος ευπρόσδεκτες. Αυτή τη φορά τον οδήγησαν στη Ρωσία και στη συνεργασία του με τους Soul Surfers. Μεστός ήχος ψυχεδελικής funk, δυναμικά κοψίματα στα drums και συνθέσεις από το μέλλον. Ο Shawn μπορεί να είναι ο κουλ τύπος που θα ήθελες ν' αράξετε για μπύρες, αλλά όταν πρόκειται για μουσική δεν χαρίζει κάστανα.

And now for something completely different in music of 2015

Ο Γιώργος Ζούκας ο οποίος είναι συνάδελφος ραδιοφωνικός παραγωγός στον Nova Fm 106, καθώς επιμελείται και παρουσιάζει την εβδομαδίαια εκπομπή And Now For Something Completely Different (κάθε Τετάρτη, 22.00- 23.00), φιλοξενείται για τρίτο συναπτό έτος στο blog μας. Για ακόμη μια φορά, ο μουσαφίρης μας, παρουσιάζει τις επιλογές του από τις μουσικές κυκλοφορίες του 2015. Εύστοχος, περιεκτικός, μα και σε χαλαρό ύφος, όπως μας έχει συνηθίσει και βέβαια εκλεκτικός και πολυσυλλεκτικός ως προς το μουσικό του αισθητήριο, με ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στην αφρικάνικη funk. Ωστόσο, σε σχέση με τα προηγούμενα δύο του κείμενα, στο παρακάτω διακρίνω έναν πιο προσωπικό και υποκειμενικό τόνο, που προσδίδει μία νέα γοητεία...

....................................................................................................................................
 

 C'mon Tigre – Ομώνυμο: Δίσκος που τυπικά κυκλοφόρησε στο '14, η βινυλιακή του όμως έκδοση είδε το φως αρχές του '15, άρα για μένα συγκαταλέγεται σε αυτής της χρονιάς τις κυκλοφορίες. Σκεπτόμενος μέσα στη χρονιά ποιοι είναι μέχρι στιγμής οι top δίσκοι για τις λίστες μας, ο 1ος δίσκος που μου ερχόταν στο μυαλό και φράκαρε οποιαδήποτε άλλη σκέψη ήταν αυτός των C'mon Tigre! Ξεπερνώντας την καταπληκτική δουλειά που έχουν κάνει με το artwork, αυτό που σε κερδίζει μονομιάς είναι ο ζεστός funky ήχος της μπάντας που τις περισσότερες φορές είναι και βρώμικος και ψυχεδελικός. Η διακριτική χρήση των πληκτροφόρων και κάποτε των ηλεκτρονικών απογειώνει το αποτέλεσμα που κινείται σε ιδρωμένα jazz, funk, world σοκάκια. 

Floating Points – Eleania: Πολυρυθμία, μελωδία και Ατμόσφαιρα… πολύ ατμόσφαιρα! Ξεχάστε την μέχρι τώρα πορεία του Shepherd, ναι ξέραμε ότι έχει ιδιαίτερο, εκλεπτυσμένο γούστο στις ηλεκτρονικές του μουσικές καταθέσεις, αλλά εδώ ξεφεύγει παντελώς. Το ντεμπούτο του είναι το πλέον κατάλληλο soundtrack για να ντύσει το near ή after-midnight κλειδαμπάρωμα στο σπίτι. Η jazz που επιχειρεί σε συνδυασμό με τα ηλεκτρονικά του -πως να έλειπαν άλλωστε- αγγίζει το spiritual και σε αφήνει σε μια μουδιαστική ευφορία. Σίγουρα μας έπιασε όλους αδιάβαστους!

 

Jamie xx – In colour: Ήταν τελικά ο δίσκος που άλλαξε τη ζωή σου, το ντεμπούτο το Jamie xx? Προφανώς όχι, αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ήταν και αδιάφορος δίσκος, κάθε άλλο. Ο επικεφαλής των xx στον 1ο του προσωπικό δίσκο -δεν λαμβάνουμε υπόψη τη συνεργασία με τον θρύλο Gil-Scott Heron- μας φέρνει βόλτα στη Βρετανική ηλεκτρονική σκηνή των 90's και το κάνει τόσο, μα τόσο όμορφα. Άλλοτε ξεσηκώνοντάς μας για το dance floor και άλλοτε δημιουργώντας μια γλυκιά νοσταλγία! Αυτό είναι που κάνει και τόσο όμορφο τούτο τον δίσκο, η νοσταλγία και η μαστοριά του Jamie, που φάνηκε από εκείνον τον 1ο δίσκο με την υπόλοιπη παρέα των xx.



Mbongwana Star – From Kinshasa: Τη χρονιά που σιγά-σιγά φεύγει, είχαν την   τιμητική τους -κατά την ταπεινή μου άποψη- οι μπάντες που κάναν crossover μεταξύ της Αφρικάνικής μουσικής και διαφόρων άλλων μουσικών στοιχείων. Μια από αυτές είναι και οι, ας πούμε συνεχιστές των Staff Benda Bilili (μπάντα από παραπληγικούς μουσικούς της Δημοκρατίας του Κονγκό), Mbongwana Star. Κοφτερή παραγωγή σε ήδη αιχμηρή μουσική ή λίγο πιο σωστά όταν η μουσική παράδοση της Δημοκρατίας του Κονγκό πάει χέρι-χέρι με την post-punk παραγωγή και την techno αισθητική.

All them Witches – Dying Surfer Meets His Maker:
Τους πρότεινε φίλος που ξέρω -ή θεωρούσα ότι ξέρω- το μουσικό του αποτύπωμα και λίγο-πολύ ήξερα τι να περιμένω. Λάθος! Ενδέχεται στη συγκεκριμένη φάση να είχα ανάγκη από λίγες κιθάρες -στο κατάλληλο βάρος, ούτε περισσότερο αλλά ούτε και λιγότερο- ή να το απόλαυσα για την αμεσότητά και την περιεκτικότητά του. Όπως και να 'χει, από το psych - folk μπαλαντοειδές μέχρι και τις σκληρότερες στιγμές του ο δίσκος κυλάει ευχάριστα και απολαυστικά. Αν συνδυαστεί δε και με ανοιχτό δρόμο, ταξιδάκι κτλ, η απόλαυση πάει σκαλοπάτια πιο πάνω!

The Sorcerers – Ομώνυμο: Με το ντεμπούτο τους, οι Sorcerers εμβαθύνουν ακόμα περισσότερο στον μουσικό κόσμο της Αιθιοπίας (πρώτη τους απόπειρα ήταν μέσα από τη συλλογή της δισκογραφικής τους, ATA Records, Funk, Soul & Afro Rarities). Σύγχρονη άποψη με κινηματογραφικές προεκτάσεις. Ένα ιδιοφυές πάντρεμα της αισθητικής του Mulatu Astatke με αυτή του Duke Ellington κάτω από την άποψη για ενορχήστρωση των studio της KPM. Ένα must have για τους λάτρεις του είδους.

Komara – Ομώνυμο: Περνώντας τα χρόνια μειώνονται τα πράγματα αυτά -μουσικά ή μη- που θα σου κεντρίσουν το ενδιαφέρον, θα σ' ενθουσιάσουν, θα σε κάνουν να επιστρέφεις συνέχεια σε αυτά. Έτσι λένε τουλάχιστον… Χαίρομαι που είμαι από αυτούς που ενθουσιάζονται ακόμα, με μουσικές, με ταινίες, με θεατρικά, με φαγητά, με, με… Οι Komara δεν μ' ενθουσίασαν μόνο, με ξεβόλεψαν από τον αναπαυτικό καναπέ μου, στοίχειωσαν τις ώρες που περνούσα στο σπίτι και στη δουλειά (ευτυχώς μπορώ και ακούω μουσική στη δουλειά), άρπαξαν στιγμές από τον ελεύθερο χρόνο μου, αλλά - διάολε!- το άξιζαν και με το παραπάνω.

Stuff. - Ομώνυμο: Jazz αναρχία, Fusion τριπαρίσματα, ηλεκτρονικά σουρτα-φερτα, μετα-μοντέρνο εφιαλτικό funk με hip-hop λοξοκοιταγματα. Το ντεμπούτο των Stuff έχει  πραγματικά πολύ ζουμί και η μπάντα έχει πολλά να μας πει. Ένας σπουδαίος δίσκος, νέων μουσικών γεμάτων όρεξη για πειραματισμούς που πατάν σε γερά θεμέλια. Ήδη το νέο υλικό που παίζουν στα live καθώς και οι εμπνευσμένες διασκευές τους μαρτυρούν ότι ήρθαν για να ταράξουν τα μουσικά δρώμενα.

Fabiano Do Nascimento – Dansa Dos Tempos: Στις φετινές κυκλοφορίες της Now-Again, μεταξύ της λαίλαπας των ανατυπώσεων φιλοξένησε και τον νεαρό Do Nascimento στο ντεμπούτο του. Μια φρέσκια, κυρίως ορχηστρική δουλεια με τις ρίζες της στη μουσική παράδοση της Βραζιλίας, όπου μπορείς ν' ακούσεις τον απόηχο των Heitor Villa-Lobos  και  Baden Powell (ο οποίος ούτως ή άλλως διασκευάζει συνθέσεις τους) και όχι μόνο. Τον καλλιτέχνη μεταξύ άλλων πλαισιώνει και ο θρύλος των κρουστών Airto Moreira, ενώ τα περιορισμένα φωνητικά τα μοιράζεται με την κοπέλα του. Το κλασικό συναντάει το μοντέρνο υπό τους ήχους της κιθάρας να κεντάν κατ' ευθείαν στην ψυχή μας.

Aucan – Stelle Fisse: Αν το sci-fi είναι του γούστου σας, αισθάνεστε καλύτερα αφού έχει δύσει ο ήλιος, ή πιο συγκεκριμένα μετά τα μεσάνυχτα, και τη βρίσκετε με πειραγμένα -άλλοτε χορευτικά κι άλλοτε νοσταλγικά- ηλεκτρονικά, σας έχω όνομα που καίει! Οι Aucan είναι το τρίο που ξεκίνησε με math-rock προσέγγιση για να απογυμνώσει και να ηλεκτρονικοποιήσει τον ήχο της, για να ακούγεται στον 3ο τους δίσκο λες και ο Vangelis να τα έπινε ψες το βράδυ με τους Moderat και να τα έσπασαν σ' ένα ολονύχτιο τζαμάρισμα! How cool is that?
 

Matthew Halsal & The Gondwana Orchestra – Into Forever :Δε θα έλεγα ότι έχω ιδιαίτερη σχέση με το Θεό, για να μην αναφέρω τη θρησκεία, ειδικά όπως πλασάρεται. Μπορώ να πω όμως με σιγουριά και χωρίς ίχνος έπαρσης ή φιλαυτίας ότι διακατέχομαι από πνευματικότητα κυρίως πολιτισμικά και ανθρωπιστικά. Ίσως από κάπου εκεί να πηγάζει και η αγάπη μου για τη spiritual jazz των περασμένων δεκαετιών, αλλά και τη σύγχρονη έκφανση της. Μουσική που σε γαληνεύει και μιλάει στη ψυχή σου, όπως και ο νέος δίσκος του Matthew Halsal και της Ορχήστρας του που φέτος πλαισιώνει με τη ζεστή φωνή της η Josephine Oniyama (στην τελευταία σύνθεση ακούγεται η Bryony Jarman-Pinto ). Ότι πρέπει για χαλάρωση μετά από μια έντονη μέρα.

Owiny Sigoma Band – Nyanza: Στο 3ο τους πόνημα, οι Owiny Sigoma Band επισκέπτονται τα πάτρια εδάφη της μισής μπάντας - Nyanza είναι περιοχή της Νότιας Ρουάντα- και έρχονται σε άμεση επαφή με τον εκεί πολιτισμό πράγμα που αποτυπώθηκε έντονα στο δίσκο τους. Ο πιο άμεσος και ενδεχομένως πιο pop δίσκος που έχουν κυκλοφορήσει, χωρίς όμως να χάνουν το πειραματικό τους στοιχείο, αφού φαίνεται να το ενσωματώνουν περίτεχνα στις συνθέσεις τους. Τα αφρικανικά κρουστά και τα ζωηρά, κολλητικά riff στα πλήκτρα  πρωτοστατούν και δημιουργούν έναν ηλιόλουστο, μπριόζικο δίσκο με πολλές δυνατές στιγμές, είτε πιο χορευτικές, είτε πιο laid back.

 

Les Freres Smith – Free To Go: Από τη στιγμή που ξεκίνησα ν' ακούω πιο σοβαρά μαύρη μουσική, δεν μπορώ να θυμηθώ τι προηγήθηκε, η αγάπη μου για τη funk ή για το afrobeat. Ενδεχομένως να ξεκίνησε από το ίδιο σημείο ταυτόχρονα! Πως είναι δυνατόν να μπορεί κάποιος ν' αντισταθεί εμπρός στο μεγαλείο ενός Fela Kuti ή στη απόλυτη ρυθμικότητα του James Brown -για ν' αναφέρω μόνο 2 από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους. Με βάση λοιπόν την εμβληματική μορφή του Fela έχουν ξεπηδήσει τόσα σχήματα όλα αυτά τα χρόνια, που δεν θα είχε νόημα να αναφερθούμε εδώ. Οι Les Freres Smith είναι από τα λαμπρά παραδείγματα του είδους, στο σήμερα. Στον 2ο δίσκος του στρέφονται προς το afrobeat ξεκάθαρα πια με κομμάτια δυναμίτες! 

Auntie Flo – Theory Of Flo Out: Το χαρακτηριστικό της μουσικής του Auntie Flo, ήταν εξαρχής το έκδηλο flirt με διάφορα μουσικά είδη συνδυασμένα με την ηλεκτρονική-χορευτική άποψη του. Στον 2ο δίσκο έχουμε να κάνουμε με 10 υπέροχες συνθέσεις, παλλόμενες, γκρουβάτες και φωτεινές αφενός, μα και άμεσα και βαθιά σοφιστικέ, αφετέρου. Πλήκτρα που σε αγκαλιάζουν ζεστά, δυτικοαφρικανικές μαρίμπες παρέα με κολομβιανές Palenque που δίνουν τον ρυθμό και καλοχωνεμένες άφρο-κουβανικές επιρροές συνθέτουν την άψογη ισορροπία χορευτικής διάθεσης και νοσταλγικότητας.

 

 Voilaaa - On Te L'avait Dit: Υπάρχει η funk και μετά η disco, με τη μεν funk έχω πάθος, με τη δε disco μια σχέση αγάπης-μίσους. Ο λόγος είναι για τις μεγάλες ποσότητες κακής ποιότητας disco που έπαιζε -σχεδόν- παντού καθώς μεγάλωνα, πράγμα που άφησε τα σημάδια του στο γούστο μου. Η περίπτωση των Voilaaa αφορά και τα 2 αυτά είδη, ισόποσα κατανεμημένα συν τις επιρροές από Αφρική και Καραϊβική δημιουργούν ένα ανεπανάληπτο αμάλγαμα απόλυτα γκρουβάτο και φουλ καλοκαιρινό. Η επιτυχία φάνηκε νωρίτερα, από τη κυκλοφορία του single με το κορυφαίο “Spies are watching me”, κάντε λοιπόν τη χάρη στον εαυτό σας και δώστε σ' αυτό τον δίσκο το χρόνο που του αξίζει στα πικάπ σας!


Κλείνοντας μένει μόνο να πω για τη εξαιρετική δουλειά που έγινε και φέτος σε σημαντικότατες επανεκδόσεις δίσκων που είτε δεν είχαν ξανατυπωθεί (Ndikho Xaba and The Natives, Ginger Johnson & His African Messengers είναι μερικά από τα παραδείγματα) μετά το πρωτότυπο (35+ χρόνια), ή είχαν να επανατυπωθούν πολλά χρόνια, και βέβαια στις φοβερές συλλογές που μας παρουσίασαν δουλειές που δεν είχαμε ξανακούσει (οι απίστευτες συλλογές της Analog Africa σε συνεργασία με τη δικιά μας Teranga Beat καθώς και η συλλογή του Gilles Peterson για τον μουσικό-οραματιστή Sun Ra, για ν' αναφέρω μόνο μερικές από τη πληθώρα).

Μοναδική δουλειά έγινε ακόμα μια χρονιά και στις εγχώριες κυκλοφορίες, αξίζει ν' αναφερθεί ο αιθέριος δίσκος του Ion – Μαύρη Συχνότητα και η επιστροφή του Mikael Delta με 2 δίσκους, μεταξύ άλλων.

 

Πηγή εικόνας

guest 15/ And now for something completely different: the 10 finest releases of 2014 (2)

 Το πρώτο μέρος του άρθρου, εδώ

5. Heliocentrics & Melvin Van Peebles

Σε μια διαπλανητική ιστορία ξεδιπλώνεται όλη η μαγεία των Heliocentrics σε αυτό τον συνεργατικό τελευταίο τους δίσκο παρέα με τον Αμερικάνο σκηνοθέτη, μουσικό, ποιητή, οραματιστή Melvin Van Peebles. Δε χρειαζόμαστε τίποτα περισσότερο από λίγη αστρόσκονη και την ψυχεδελική ματιά του Malcolm Catto και της ομάδας του, για να έχουμε ως αποτέλεσμα μια μαγευτική δουλειά.

6. The Afghan Whigs - Do To The Beast

  
Δεν είναι και λίγο 16 χρόνια μετά το τελευταίο σου album να επιχειρείς να επανέλθεις στο προσκήνιο και μάλιστα τόσο επιτυχημένα όσο και οι Afghan Whigs. Από τις καλύτερες μπάντες τη δεκαετίας του 90 και μ'  ένα ουσιαστικό και απολαυστικότατο come back!

7. Nick Waterhouse – Holly

Στον 2ο δίσκο του ο Waterhouse διατηρεί το εντελώς προσωπικό ύφος του, που δεν αναβιώνει σε καμία περίπτωση τη Rhythm 'n' Blues - Soul σκηνή, αλλά οφείλει πολλά σε αυτή, με λαχταριστές χορευτικές συνθέσεις και μας αποδεικνύει ότι ήρθε για να μείνει. Είναι από τις κυκλοφορίες που γουστάρεις πραγματικά να έχεις σε βινύλιο και να ακούγονται και σκράτς από το λιώσιμο στο πικ-απ!

8. Paul White - Shaker Notes

Ο φετινός δίσκος του κυρίου White είναι από αυτές τις περιπτώσεις που σε κερδίζουν με το πρώτο άκουσμα. Ηλεκτρονική κατά κύριο λόγο μουσική με διάσπαρτες πινελιές από soul και jazz, υπό το πρίσμα σαφώς του ταλαντούχου παραγωγού ο οποίος κατά περιόδους έχει καταπιαστεί με το hip-hop και την ψυχεδελική ροκ το ίδιο επιτυχημένα!

9. Solstafir  - Otta

 Οι Solstafir προέρχονται από την παγωμένη αλλά μαγευτική Ισλανδία. Μια χώρα που ο μισός πληθυσμός της ασχολείται ή έχει ασχοληθεί με τη μουσική… και μάλιστα με πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα! Το υπόβαθρό τους χαρακτηρίζεται από σκληρές κιθάρες black metal αισθητικής παντρεμένες αργότερα με μια post-rock νοοτροπία, για να καταλήξουν τελικά σε ό,τι πιο λυρικό και ψυχεδελικό έχουν παρουσιάσει μέχρι σήμερα, το Ótta! Μια δοκιμή θα σας πείσει...

10. Eric Truffaz, Murcof - Being Human Being

 Έξι χρόνια έχουν μεσολαβήσει από την καταπληκτική πρώτη συνεργασία του Γάλλου τρομπετίστα Erik Truffaz με τον Μεξικανό ηλεκτρονικάκια Fernando Corona, γνωστότερο σαν Murcof (δεν λαμβάνω υπόψη την συνάντησή τους το 2006 παρέα με τον Talvin Singh). Από εκεί που το είχαν αφήσει ,λοιπόν, στο μίνι album Mexico του 2008, το πιάνουν και σιγά-σιγά ξεδιπλώνουν τη μαγεία σε ολόκληρο δισκογράφημα, αυτή τη φορά με τίτλο Being Human Being.

Ατμοσφαιρικά σκοτεινά ηλεκτρονικά ηχοτοπία από τον μεν Murcof συμπληρώνονται με την στοιχειωμένη τρομπέτα του Truffaz, για να δημιουργήσουν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα και να ανταμείψουν κάθε υπομονετικό ακροατή. Η εικονογράφηση έχει γίνει από τον κορυφαίο Enki Bilal και το συνολικό αποτέλεσμα είναι υψηλής αισθητικής αξίας.

Αξίζει να αναφερθεί σαν υστερόγραφο πως έγινε σπουδαία δουλειά τη χρονιά που φεύγει και στις ανατυπώσεις δίσκων που είτε δεν είχαν επανακυκλοφορήσει από τη 1η τους κυκλοφορία, είτε ήταν εξαντλημένοι τα τελευταία -αρκετά- χρόνια.

Σε κάθε περίπτωση και ενδεικτικά παραθέτω μια σειρά από φωτογραφίες...

 

Εικόνα τίτλου: George Teseleanu, Smoking the music pipe

(που πράγματι έχει κάτι από την αισθητική των Monty Python)

guest 15/ And now for something completely different: the 10 finest releases of 2014 (1)

Ο 15ος και τελευταίος καλεσμένος στο blog μας και κατ’ επέκταση στη ραδιοφωνική «Εκπομπή που ψάχνει τίτλο» για το 2014, δεν είναι άλλος από τον Γιώργο Ζούκα, φίλο και συνεργάτη στον Nova Fm 106,  ο οποίος επιμελείται και παρουσιάζει την εκπομπή «And Now For Something Completely Different».  Όπως και πέρσι, έτσι και φέτος, καθώς το 2014 κόβει το νήμα του τερματισμού, προτείνει τις αγαπημένες του δισκογραφικές κυκλοφορίες της χρονιάς. Δέκα άλμπουμ (συν κάποια… εξτραδάκια), η παρουσίαση των οποίων θα ολοκληρωθεί σε δύο αναρτήσεις.

Επίσης, με τον Γιώργο είμαστε και «συμπαίκτες» στο DJ δίδυμο Brkn Glssz. Εδώ και πάνω από τρία χρόνια παρουσιάζουμε τα αυστηρώς back-2-back σετ μας τόσο στο ραδιόφωνο, όσο και σε διάφορα καφέ, μπαρ και κλαμπ του Βόλου. Το πρώτο μας event είχε πραγματοποιηθεί στο beach bar «Mediterraneo», το καλοκαίρι του ’11. 

Η όλη περιπέτεια των σπασμένων γυαλιών γίνεται ολοένα πιο ενδιαφέρουσα και, νομίζω, από κάθε άποψη αξιόλογη. Κι έχουμε ακόμα μέλλον…!
 ______________________________________________________

Ακόμα μία χρονιά περνάει και για ακόμα μια φορά τα βάζουμε κάτω και «παλεύουμε» με τα «δισκογραφικά θηρία»! Ο σκοπός φυσικά δεν είναι για να βγάλουμε νικητές και ηττημένους από αυτή την ιστορία, αλλά για να διευρύνουμε τους πνευματικούς μας ή καλύτερα τους μουσικούς μας ορίζοντες.

Ο λόγος βεβαίως για τις αιωνίως ψυχαναγκαστικές και ψυχοβγαλτικές λίστες με τα «καλύτερα της χρονιάς». Η συνταγή απλή, οι συμμετέχοντες πολλοί και τα αποτελέσματα ακολουθούν χωρίς καμία αξιολογική σειρά -οι αριθμοί έχουν μπει χάριν παρουσίασης- και ουδεμία σχέση έχουν με το ποιος από τους ακόλουθους δίσκους είναι καλύτερος και γιατί.

Όπως ανέφερα και πιο πάνω,  πολλές και αξιόλογες οι κυκλοφορίες και για το '14, αλλά δεν μπορούν να χωρέσουν όλες σ' ένα αρθράκι στο τέλος του χρόνου. Οι περισσότερες παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια της χρονιάς, μέσα και από την εκπομπή του γράφοντος, And now for something completely different, που μεταδίδεται κάθε Τετάρτη 22.00-23.00, από τη συχνότητα του Nova Fm 106MHz στο Βόλο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν:

1. Damon Albarn - Everyday Robots

 Από τους πιο απολαυστικούς και χορταστικούς δίσκους για το 2014, ήταν το πρώτο solo δισκογραφικό τόλμημα του Damon Albarn, πάλαι ποτέ φωνή των Blur. Κατεξοχήν νυχτερινός δίσκος με πιασάρικες μελωδίες και υποδειγματική παραγωγή (ο ίδιος παρέα με τον Arthur Russell της XL Recordings), πότε πιο ρυθμικές και πότε πιο μελαγχολικές, το Everyday Robots συμπληρώνει το κενό στον καλλιτεχνικό καμβά του Albarn μεταξύ της Blur εποχής και της μετέπειτα ενασχόλησής του με την Αφρικανική ήπειρο και τη μουσική της.
 
 2. Aphex Twin – Syro

Ίσως από τα σημαντικότερα γεγονότα της χρονιάς, είναι και η επιστροφή του Aphex Twin, έπειτα από 14 χρόνια απουσίας. Ο μάστορας της παράξενης ηλεκτρονικής και των απίθανων ενορχηστρώσεων επιστρέφει μ' έναν δίσκο που ως συνήθως δίχασε. Συνθέσεις παλιές και νεότερες παρουσιάστηκαν στο Syro, οι οποίες αμέσως προδίδουν τον συνθέτη τους. Ένα άλμπουμ που δεν θα χαρακτήριζα και πρωτοποριακό αλλά όχι και αμελητέο και βέβαια δε θα μπορούσε να λείπει από αυτή τη λίστα. Περιμένουμε όπως είναι φυσικό το πως θα εξελιχτεί η νέα κρούση του κυρίου Aphex…

Εξίσου σημαντικό είναι και το γεγονός του νέου δίσκου των ομοεθνών του Aphex, Plaid:

Plaid - Reachy Prints

Οι Plaid είναι ένα από τα υπέροχα διαμάντια που έχει στο roster της η ιδιαίτερη δισκογραφική ηλεκτρονικής μουσικής Warp εδώ και πολλά χρόνια. Στο δέκατο δισκογράφημά τους μας παρουσιάζουν μια πλούσια σε εικόνες εμπειρία μέσα από τον κόσμο των ονείρων με τον οποίο, απ' ότι φαίνεται, είναι απόλυτα εξοικειωμένοι.
 
 3. Clap! Clap! - Tayi Bebba

Από τις πιο συναρπαστικές κυκλοφορίες της χρονιάς είναι το ντεμπούτο του Cristiano Crisci κάτω από το προσωνύμιο Clap! Clap!. Παλαβή electronica με καταφανείς επιρροές από την Αφρικανική ήπειρο -κι εδώ, καθώς και στιβαρό μπάσο και σοβαρούς χορευτικούς ρυθμούς... 



4. Karl Hector & The Malcouns - Unstraight Ahead

8 χρόνια μετά το ντεμπούτο τους Sahara Swing,  ο Karl Hector με τους Malcouns επιστρέφουν μ' ένα δίσκο οδοστρωτήρα. Ένα ατέλειωτο ταξίδι σε funk ρυθμούς με αφρικάνικες ρίζες και όχι μόνο, αφού στο φετινό Unstraight Ahead, μαζί στη ψυχεδελική τους funk, εντοπίζεις στοιχεία από βαλκανική μουσική, μεσογειακό αέρα και βέβαια τις πολλαπλές πλευρές της αφρικάνικης παράδοσης!


Η συνέχεια του άρθρου, εδώ

guest 11/ And now for something completely different: 10 selected releases of 2013 (2)

7. Μέχρι τώρα τα καλύτερα έχουν πλαισιωθεί από κυκλοφορίες κυρίως ηλεκτρονικής μουσικής και λέω κυρίως διότι ο Larry Gus και ο Forest Swords έχουν κάνει χρήση και αναλογικών μουσικών οργάνων. Ήρθε η ώρα όμως να πούμε και για άλλες μουσικές. Η τρομερή δισκάρα των -για δες- Άγγλων Heliocentrics δε θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη, κι αν στην αρχή δε μου κάθησε καλά ήταν για να έρθουν και οι επόμενες ακροάσεις και να σφραγίσουν την μεγαλειότητα του 13 Degrees of Reality. Αυτή η φανκοψυχεδέλεια, παντρεμένη κατά τόπους με την αφρικανιά και τη ζυγισμένη χρήση των ηλεκτρονικών εφέ σμιλεύει ακόμα ένα αριστούργημα για την παρέα του Malcom Catto. 

Παρατήρηση: κάντε τον gatefold ρε παιδιά τον δίσκο να γουστάρουμε ακόμα περισσότερο... 
 
8. Δεύτερη κατά σειρά funk κυκλοφορία με πολύ έντονη την παρουσία της ψυχεδέλειας -one more time- είναι του νεοσύστατου σχήματος The Sign of Four του κυρίου Miles Newbold (1/2 των Natural Yogurt Band). Έκτακτος κυκλοφορία το Hammer, Anvil, Stirrup με αχαλίνωτο πειραματισμό και σχεδόν εμμονική προσήλωση στη δημιουργία διαστημικής ατμόσφαιρας. Απολαυστικό! 

9. Κοντά στη φανκίλα κολλάω και ακόμα μια αγάπη, αυτή της world music. Ο δίσκος του κου. Krazy Baldhead ένα χρόνο νωρίτερα -The noise in the sky- πέρασε λίγο απαρατήρητος, δεν ήταν και κάτι αξιομνημόνευτο όσο αυτός του '09- The B Suite.
Θα μου πεις τι σχέση έχει ο τύπος με τη world; Εδώ σε θέλω! Ο Pierre-Antoine Grison όπως είναι το όνομά του από το '07 σε συνεργασία με μουσικούς από το Mali δημούργησαν το project Donso, που στα mande σημαίνει κυνηγός, ένα ευχάριστο μπλέξιμο παραδοσιακής αφρικανικής μουσικής με ηλεκτρονικούς ήχους. Αναζητήστε το, δε θα χάσετε.

10. Φτάνοντας στο τέλος της λίστας και μην έχοντας μιλήσει για τα ροκ τεκταινόμενα καθόλου ήρθε η ώρα και για τον ψυχεδελικό δυναμίτη που ακούει στο όνομα Hookworms. Πρόταση του αγαπημένου φίλου Θανάση, ο δίσκος τους Pearl Mystic είναι από αυτούς που ότι κι αν έκανα φέτος επέστρεφα σ' αυτόν για να έρχομαι στα ίσα μου! Τόνοι από echo και reverb σ' ένα ατελείωτο groove με ψυχεδελικές προεκτάσεις! 

P.S. Όπως είναι λογικό δεν χώρεσαν όλα τα καλά στη λίστα, δε χρειάζεται πουχου να αναφέρω τη δισκάρα που έβγαλε ο θρύλος Bowie από τη μια ούτε το χαστούκι που μας έριξε ο Nick Cave με το Push the Sky Away. Με αυτά στο μυαλό άφησα απέξω και τους Arctic Monkeys, Franz Ferdinand, τον φανταστικό King Krule, που ακούσαμε όμως στην εκπομπή με τα καλύτερα και η λίστα πάει και πάει... 

Στις απογοητεύσεις ήταν οι Foals που για ένα-δυο κλικ θα μπορούσαν να είχαν ακόμα έναν σπουδαίο δίσκο. 

Ο δίσκος του Mr. Z επίσης ήταν άψογος, αλλά με ξένισε λίγο το vocal part και οι αφηγήσεις... 

Σημειώστε όμως τους παρακάτω και ψάξτε: 

* Kattoo – Motu (speechless), 

* OY – Kokokyinaka (θυμίζει την Laurie Anderson μ'έναν δικό της όμως τρόπο), 

* The Asphodells – Ruled by Passion, Destroyed by Lust (αν ζούσαμε μια steampunk εκδοχή του κόσμου μας, αυτό θα ήταν το soundtrack μας), 

* Apparat – Krieg und Frieden (η ηχητική επένδυση του θεατρικού Πόλεμος και Ειρήνη, χρειάζεται να πω κάτι άλλο;) 

* Steve Mason – Monkey Minds in the Devil's Time (ex-Beta Band εγγύηση) 

* Fimber Bravo – Con-Fusion (πρέπει να το ακούσετε για να καταλάβετε για τι πράγμα μιλάμε, steel drum και το καλοκαίρι ήρθε νωρίτερα!), 

* Hailu Mergia – Shemonmuanaye (το αρμόνιό του σε αγκαλιάζει τόσο ζεστά με γνώριμους Αιθιοπικούς ρυθμούς)

guest 11/ And now for something completely different: 10 selected releases of 2013 (1)

Ο φίλος George Loukas, πέρα από το έτερον ήμισυ στο DJ ντουέτο των Brkn Glssz, επιμελείται και παρουσιάζει την εκπομπή And Now For Something Completely Different στο ραδιόφωνο του Nova Fm 106. Στο παρακάτω κείμενο, το οποίο θα ολοκληρωθεί σε δύο μέρη, μας εμπιστεύτηκε τις επιλογές του από τις μουσικές κυκλοφορίες της χρονιάς…
Μιας και ο τίτλος της ραδιοφωνικής του εκπομπής είναι εμπνευσμένος από τους Monty Pythons, αλλά και από τη στιγμή που τα μουσικά του γούστα, όπως κι εσείς θα διακρίνετε, κινούνται σε αρκετά πειραματικά μονοπάτια, τί καλύτερο, ως μότο, δυο στίχοι από το τραγούδι των ιπποτών στο "Holy Grail":  

"We're knights of the Round Table, our shows are for-mi-dable,

 but many times we're given rhymes that are quite un-sing-able." 

 

Ακόμα μια μουσική χρονιά έκλεισε τον κύκλο της και, όπως πάντα, όλοι όσοι ασχολούνται με τα του χώρου της μουσικής μοντάρουν και από μια λίστα με ότι καλύτερο άκουσαν όλη την προηγούμενη χρονιά. Είναι κάτι σαν τις γιορτές που τις περιμένουν πως και πως όλα τα παιδιά (μικρά και μεγάλα), μόνο που αυτό απευθύνεται σε -κυρίως- μεγάλα παιδιά!

Για να μην μακρηγορώ η χρονιά που σε λίγο θα μας αφήσει πίσω για 'μένα ήταν η χρονιά με τις επιστροφές όλων -σχεδόν- των αγαπημένων μου, που δεν θα μπορούσαν να λείπουν βεβαίως από τη λίστα! Μάζεψα λοιπόν καμιά 10αριά άλμπουμ και σας τα παρουσιάζω από το blog του φίλου μου Νίκου, χωρίς κάποια συγκεκριμένη σειρά προτίμησης...


1. Ξεκινάω με τους καταξιωμένους “ηλεκτρονικάκιδες” εξ Αγγλίας και τον εντέκατό τους δίσκο. Ο λόγος για τους Autechre και το Exai (XI), έναν δίσκο που μαζεύει το σύνολο της μέχρι τώρα πορείας τους στα αυλάκια τεσσάρων συνολικά δίσκων και δύο χορταστικών ωρών με τη γνώριμη ιδιαιτερότητα της μουσικής τους.

 2. Πως ν' αφήσεις απ' όξω τους εξίσου μοναδικούς στο χώρο της ιδιαίτερης ηλεκτρονικής σκηνής, Knife με τον πιο προσωπικό δίσκο που μας έχουν παρουσιάσει μέχρι τώρα, Shaking the Habitual. Σαφή πολιτικά μηνύματα κατά του κατεστημένου στους στίχους και στο έξυπνο comic που συνοδεύει αυτή τους την κυκλοφορία. Ο ήχος ελάχιστα μοιάζει με προηγούμενες δουλειές τους και σε φάσεις γίνεται ακραία πειραματικός. Υπέροχη δουλειά, μόνο που αυτό το fluo ροζ χρώμα που κυριαρχεί μου βγάζει κάτι σε κιτς. Παραξενιά δική μου...

3. Πίσω πάλι στα Αγγλάκια προς Σκωτία μεριά αυτή τη φορά και βλέπω στις πίσω σειρές να σκάνε χαμόγελα... Ναι ναι, ούτε οι Boards of Canada λείπουν από τα καλύτερα. Το Tomorrow's Harvest γεφυρώνει το '98 με το '05, μιας και δανείζεται στοιχεία απ' όλη την ως τώρα ηχητική παλέτα τους, τα βουτάει στη διάνοια των αδελφών Sandison, οι οποίοι παρουσιάζουν ένα post-apocalyptic σκηνικό τόσο “ζεστο και οικείο”...  
 
 4. Όταν δεν μπορούμε να συμπληρώσουμε θέση της λίστας (καταναγκαστικό ακούγεται αυτό, δεν είναι καθόλου όμως) με κυκλοφορία των Radiohead, το κάνουμε με κάτι σχετικό από τον Thom Yorke! Μάζεψε ο μάστορας λοιπόν ακόμα τέσσερις φίλους-συνεργάτες-μουρλαμένους και έβγαλαν κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν η συνέχεια του 1ου solo του κ. Yorke. Α-Π-Ι-Θ-Α-Ν-Ο

5. Και ήρθε η ώρα για τον Έλληνα της παρέας των “ηλεκτρονικάκιδων”. Η ποιότητα των κυκλοφοριών του από το 2009 ως σήμερα παραμένει υψηλή με σαφέστατη βελτίωση στο αποτέλεσμα από δίσκο σε δίσκο. Ο λόγος για τον Larry Gus και το σπουδαίο Years Not Leaving. Από τα απαραίτητα της χρονιάς. 

6. Από το πρώτο κιόλας άκουσμα του single με είχε κερδίσει, μετά κυκλοφόρησε και ολόκληρος ο δίσκος και έγινε τρελό “γλέντι”. Μια ατμόσφαιρα μυστηριακή, πηχτή και μαύρη, αλλά όχι κατάθλιψης. Ο Forest Swords είχε αποδείξει ότι μπορεί να σε καθηλώσει από το Dagger Paths (το προηγούμενο δεν το έχω ακούσει ακόμα) στον δε δίσκο Engravings σε παρασύρει μέσα σ'ένα δάσος -όπως υποδηλώνει και το nickname του- με χλωμή πανσέληνο πάνω απ' το κεφάλι σου και αφήνει να σε κατασπαράξουν τα θηρία της ψυχής σου...

Καλοκαιρινά κύματα σκάνε, μουσικά γυαλιά σπάνε

 
Το DJ ντουέτο των σπασμένων γυαλιών έπαιξε τους τελευταίους του άσσους για το καλοκαίρι του 2013, με ένα ραδιοφωνικό mix, το οποίο και πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 10 Ιούνη. Καλωσόρισμα ενός καλοκαιριού που έχει ξεκινήσει συννεφιασμένα, τόσο από πλευράς καιρού, όσο και από πλευράς κοινωνικοπολιτικής… Όταν ο καθαρός αέρας που αναπνέουμε, ολοένα περιορίζεται, η μουσική προσφέρει τις απαραίτητες φρέσκες ανάσες. 

Από τεχνικής άποψης, το set που ακολουθεί έχει κάποιες αβλεψίες, αν και τα μιξαρίσματα σε γενικά πλαίσια είναι ικανοποιητικά (ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως κατά το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό, τα κομμάτια εναλλάσσονταν ένα προς ένα από μένα και τον Γιώργο στη λογική του back-to-back, live, χωρίς κανένα προσχεδιασμό). Τελικά, το μεγάλο ατού του set μας, νομίζω, είναι η επιλογή των tracks και η ροή του: φρέσκοι ήχοι, ατμοσφαιρικοί με ένα στοιχείου ελαφρού πειραματισμού αφηγούνται μια θερινή ιστορία.  

Καλό καλοκαίρι, τα ξαναλέμε από Σεπτέμβρη!

Brkn Glssz: Nova FM 106 Summer Mix 

πηγή εικόνας

Σκέψεις για εποχές, φίλους και μουσική

Τελευταία Εκπομπή που ψάχνει τίτλο για τον Φλεβάρη, άρα και η τελευταία αυτού του χειμώνα. Κι είχαμε να κάνουμε με ένα χειμώνα δριμύ, όχι μόνο εξαιτίας του καιρού, αλλά και της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης. Όχι ότι, με τον ερχομό του Μάρτη και της άνοιξης, κάτι θ’ αλλάξει ως διά μαγείας, αλλά, όπως και να το κάνουμε, οι μυρωδιές, οι εικόνες, η ατμόσφαιρα αυτή της εποχής ίσως θα κάνει τα βάρη των ημερών κομμάτι πιο ανάλαφρα.

Με αυτή τη χειμωνιάτικη, λοιπόν, ψυχολογία των περισσότερων κοντράρεται η τέχνη και ο πολιτισμός, που δίνουν έναν πιο ανοιξιάτικο αέρα στη ζωή. Δύο στοιχεία, τόσο φθαρμένα στον τόπο μας, που όμως προσφέρουν μια απόδραση από την ασφυκτική κάποιες φορές πραγματικότητα, αλλά και παρέχουν τα μέσα ώστε αυτή η πραγματικότητα ν’ αμφισβητηθεί, ν’ αλλάξει προς το καλύτερο. Εννοώ πως, για παράδειγμα, ένα τραγούδι, ακόμα και μια μελωδία δεν αρκεί για να βγει κάποιος σε μια διαδήλωση, αλλά ίσως πλάθει τις συνθήκες σκέψεις και αισθήματος, ώστε να καταλήξει εκεί.

Έτσι, λοιπόν, και η ραδιοφωνική Εκπομπή που ψάχνει τίτλο, αυτή τη νοοτροπία ακολουθεί και προβάλλει. Η καλή μουσική ως αντίβαρο στην απαξίωση, την απογοήτευση και το αδιέξοδο, καταστάσεις στις οποίες προσπαθούν να μας σπρώξουν τον τελευταίο καιρό. Και σ’ αυτή τη ραδιοφωνική απόπειρα, ευτυχώς οι σύμμαχοι δεν είναι και λίγοι…

Πριν καμιά βδομάδα, ήμουν στο σπίτι και άκουγα την εξαιρετική εκπομπή του φίλου μου DeKay (ο οποίος έχει κάνει και ένα  guest στο blog μας), Free Electric Sound, με ένα αφιέρωμα σε heavy rock της δεκαετίας του 60 και του 70. Έπειτα, κατεβαίνοντας με το αυτοκίνητο στο κέντρο της πόλης, στο Nova Fm 106 έπαιζαν οι ηλιόλουστες βραζιλιάνικες μελωδίες της εκπομπής Casa Brasileira.

 Για να μην τα πολυλογώ, εκείνες τις στιγμές αισθάνθηκα κομμάτι ενός κύκλου ανθρώπων, που μπορεί να είναι ευρύς, μπορεί να μην γνωρίζονται όλοι όσοι τον αποτελούν μεταξύ τους, αλλά στην τελική συγκεντρώνει άτομα με κοινή νοοτροπία και άποψη. Από τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς του Nova Fm, στο DJ δίδυμο που έχουμε στήσει με τον Γιώργο, τους Brkn Glssz, και από DJs και μουσικούς στον Βόλο, ως συναδέλφούς τους τόσο μακριά, όσο η Ρωσία ή οι ΗΠΑ. Το κοινό στοιχείο που ενώνει όλους αυτούς τους ανθρώπους είναι η σημασία που δίνουν στον πολιτισμό και στην τέχνη, στοιχεία απαραίτητα τόσο για την προσωπική τους ζωή, όσο και για την κοινωνία στην οποία ζουν.
 
Η τελευταία Εκπομπή που ψάχνει τίτλο για τον Φλεβάρη του 2013 είναι αφιερωμένη σε όλους αυτούς.

πηγή εικόνας