Το Okan Okunkun είναι ένα μυθικό μαύρο πουλί που πετάει μόνο τη νύχτα και επομένως μπορεί να το δει κανείς μόνο όταν έχει πανσέληνο.
Σε γενικά πλαίσια, δεν είναι κι εύκολο να γράφεις για το άλμπουμ που λαμβάνει την πρώτη θέση της εικοσάδας με τα καλύτερα της χρονιάς: μήπως η παρουσίαση σου υποτιμήσει ή ακόμα και υπερτιμήσει την πραγματική του αξία; Αυτές οι σκέψεις ταιριάζουν ακόμα περισσότερο στο Okan Okunkun των Βέλγων Arsenal, ένα άλμπουμ το οποίο δεν κρύβω πως με συγκινεί βαθιά και έντονα κάθε φορά που το ακούω συγκεντρωμένα… κι αυτές οι φορές δεν είναι και λίγες.
Αν θέλουμε να περιγράψουμε το ύφος του Okan Okunkun, θα λέγαμε πως πρόκειται για έναν συνδυασμό ανάμεσα σε ιδιαίτερες, ακόμα και ιδιοσυγκρασιακές εκδοχές του synthpop, του afrobeat και του post-rock, χωρίς να λείπουν στοιχεία από trip hop, post-punk και το σύμπαν της ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής. Στο 8ο studio άλμπουμ του, το ντουέτο των Hendrik Willemyns και John Roan εμπιστεύεται το ένστικτο του και, απελευθερωμένο από ειδολογικά όρια και εμπορικές τάσεις, δημιουργεί μουσική που ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα σε μια πιο ποπ τραγουδοποιία, στον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό και τέλος στην προσεγμένη στουντιακή δουλειά. Έτσι, οι μελωδίες, οι ενορχηστρώσεις και η παραγωγή είναι απλές και αυθόρμητες, μα ταυτόχρονα μελετημένες, βασισμένες σε συμπλεκόμενα layers από αιθέριες κιθάρες, ambient πλήκτρα, ηλεκτρονικά beats, funky μπασογραμμές, βαθιά εκφραστικά φωνητικά και tribal κρουστά που κυλάνε εύκολα από τον ρεμβασμό στον παροξυσμό.
Βέβαια, ως απαραίτητοι αρωγοί στο παραπάνω blend στέκονται οι Νιγηριανοί guest τραγουδιστές και μουσικοί, χωρίς αυτούς το αποτέλεσμα δεν θα ήταν τόσο συναρπαστικό. Προσδίδουν τη μαγική νιγηριανή afrobeat παράδοση του γίγαντα Fela Kuti, σε μια εκσυγχρονισμένη εκδοχή. Kάπως έτσι, αυτή η διαπολιτισμική μουσική ομήγυρη παρασέρνεται σε δυσθεώρητα πνευματικά και ψυχολογικά βάθη και ύψη.
Το Okan Okunkun διαρκεί κάπου λιγότερο από 40 λεπτά και κάθε τραγούδι έχει λόγο ύπαρξης, ώστε να συμπληρωθεί ένα παζλ μελαγχολίας νοσταλγίας, συντροφικότητας κι αγάπης. Αυτός ο λαβύρινθος βρίσκει διέξοδο στο ομώνυμο τελευταίο τραγούδι, όπου η Βελγική - Νιγηριανή συμμαχία φτάνει στο συναισθηματικό κρεσέντο του ανθρώπου που, μετά από μια δύσκολη περίοδο, αντικρίζει πια το φως.
Σκαλίζοντας την πλούσια δισκογραφία των Arsenal, αυτής της ξεχωριστής, συνεχώς εξελισσόμενης και ελάχιστα γνωστής στη χώρα μας μπάντας, έφτιαξα αυτή εδώ την λίγο παραπάνω από δίωρη playlist στο Spotify, ένα προσωπικό Best of... σε χρονολογική σειρά:
Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ Okan Okunkun.
Οι μουσικοσυνθέτες, πολυοργανίστες και παραγωγοί Gabe Acheson (Goldwash) και Baird Acheson εδράζονται στο Los Angeles και στο project The South Hill Experiment διοχετεύουν τις προσωπικές τους τεχνικές και δημιουργικές αναζητήσεις. Το άλμπουμ Earthbreaks αποτελεί το τελευταίο μέρος μιας άτυπης τριλογίας που ξεκίνησε με το Moonshots και συνεχίστηκε με το Sunstrikes, αμφότερα κυκλοφορίες του 2023.
Όπως, λοιπόν, και στα δύο προηγούμενα τους άλμπουμ, έτσι και στο Earhbreaks, τα δύο αδέρφια προσφέρουν εμπνευσμένη, αρτίστικη, σύγχρονη, πειραματική μα και προσβάσιμη μουσική. Από τη μία πλευρά, βρίσκουμε αφομοιωμένες επιρροές από ένα ευρύ πεδίο του ποιοτικού pop rock (ας το πούμε έτσι) -στο νου έρχονται οι Paul McCartney, Paul Simon, Elton John, Radiohead και Coldplay. Παράλληλα, οι South Hill Experiment ανοίγονται προς την ευαισθησία του αμερικανικού indie, βλέπε Yo La Tengo και American Football. Last but not least, εντός του Earthbreaks χτυπά υπόκωφα μα δυνατά μια prog rock καρδια: αφενός οι συνθέσεις, οι ενορχηστρώσεις και η lo-fi παραγωγή είναι προσεγμένες μέχρι κεραίας, αφετέρου συγκροτείται μια concept αντίληψη, στο πλαίσιο της οποίας συμπλέκονται, με έναν βιωματικό και μαζί στοχαστικό τρόπο, οι προσωπικές υπαρξιακές ανησυχίες του μέσου ανθρώπου με την κλιματική κρίση και την οικολογική καταστροφή.
Someday our lives will wash up on the beach
So close your eyes and tell me what you see
If dreams were made of water
You wouldn't run aground so easy.
Someday you'll find the water's at your feet
Open your eyes and see the blue and green
I had a love
I had a love beyond belief.
Κλικάροντας την εικόνα του εξωφύλλου, ακούτε ολόκληρο το άλμπουμ.
Η πρώτη βεγγέρα των μουσικών μας καλεσμένων για το 2024 πραγματοποιήθηκε εδώ. Πάμε στο μέρος β', όπου ακόμα πέντε δια ζώσης/ διαδικτύου φίλ@, αλλά και άνθρωποι χωμένοι ως τα μπούνια στο σύμπαν της μουσικής, επιλέγουν 5 αγαπημένες τους κυκλοφορίες από τη χρονιά, γράφοντας ένα σύντομο κείμενο για την πρώτη τους επιλογή. Σε αυτό το β' μέρος, τα bio των συμμετεχόντων είναι γραμμένα από τ@ς ίδι@ς, ενώ η σειρά της παρουσίασης τους είναι αλφαβητική βάσει του ονόματός τους.
01. Δημήτρης Αυγέρος
Ο Δημήτρης Αυγέρος είναι εραστής της Μουσικής από τις αρχές των 80s. Δημοσιογράφος, DJ, ραδιοφωνικός παραγωγός και συνιδρυτής -πριν από 10 χρόνια- του Home Radio 89.1 στη Χαλκίδα όπου κάνει κάθε πρωί τις εκπομπές του, φυσικά χωρίς playlists και μουσικές παρωπίδες.
1. Glass Beams - Mahal
Οι Αυστραλοί Glass Beams ήταν, κατά τη γνώμη μου, το πιο σημαντικό μουσικό breakthrough του 2024. Έχοντας ηχογραφήσει μέχρι σήμερα μόλις δύο EP, κυκλοφόρησαν το δεύτερό τους το Μάρτιο για λογαριασμό της-πάντα σπουδαίας- Ninja Tune, δημιουργώντας ένα τεράστιο hype γύρω από το όνομά τους, όχι μόνο χάρη στον υπέροχο ήχο τους, αλλά και στη μοναδική τους αισθητική -ακόμη και το τόσο προσεγμένο styling τους- και τα ξεχωριστά live τους που έγιναν sold out οπουδήποτε έχουν εμφανιστεί, χωρίς ν' αποκαλύπτουν ποτέ τα πρόσωπά τους. Ευτυχώς, θα τους δούμε το καλοκαίρι και στην Αθήνα. Το "Mahal", ήταν για μένα το απόλυτα εθιστικό track του 2024.
2. Raphael Schoen - Sometimes I miss you
3. Jack J - Wrong again
4. Metronomy - Nice town
5. Killowen - Rita Ora
02. Δημήτρης Λιλής
Ο Δημήτρης Λιλής είναι Marketing Manager της Warner music στην Ελλάδα, resident DJ στα Wild Poppies, Pharaoh (vinyl only sets) , Κύριος (Πλ. Μαβίλλη) και σαν ραδιοφωνικός παραγωγός έχει στο παρελθόν συνδεθεί με σταθμούς όπως Athens Voice radio, Off Radio και προσφάτως με το Fade.radio. Από τα μέσα των 00s δεν έχει σταματήσει να τροφοδοτεί με μουσικά κείμενα και τελευταία με podcast τον φορέα εναλλακτικής μουσικής από τον ιστότοπο avopolis.gr
1. Charli XCX - Brat
Θα αρκούσε να γράψω την λέξη BRAT 100 φορές για να δικαιολογήσω το πιο ανατρεπτικό ποπ κόνσεπτ της χρονιάς. Όσοι μεγαλώσαμε με το περιοδικό ΠΟΠ & ΡΟΚ μάθαμε ότι η ποπ των Pet Shop Boys δεν ήταν guilty pleasure, αλλά κυριολεκτικά ένας ολόκληρος μηχανισμός από το songwriting και την παραγωγή μέχρι το marketing όπου ο τελικός στόχος της ήταν να βάλει υποσυνείδητα στις μάζες αυτό που γενικευμένα θα λέγαμε “καλή” μουσική. Και αυτό ακριβώς συνέβη στην περίπτωση του Brat. Καλογραμμένα αλλά όχι καλογυαλισμένα κομμάτια συνδέθηκαν με την πιο out of the box καμπάνια της χρονιάς και γέννησαν ένα φαινόμενο για την ποπ κουλτούρα, που ναι μεν, από το underground μέχρι το big indie φάσμα ίσως είχε εκατοντάδες άλλους ακόμα και καλύτερους δίσκους σε συναγωνισμό, αλλά η ποπ αμεσότητα του υπήρξε καταλύτης για να καπελώσει την 1η θέση. Ναι, μέσα στο 2024 έγινα από αυτούς που προτιμούν έναν σχετικά καλό δίσκο με καλό branding, παρά έναν σπουδαίο μουσικά δίσκο με φτωχό ή μη επαρκώς φροντισμένο περιτύλιγμα.
2. Tyler The Creator - Chromakopia
3. Clairo - Charm
4. Fred Again.. - Ten Days
5. Floating Points - Cascade
03. Κλαίρη Σπερελάκη
Το ταξίδι της μουσικής μου ξεκίνησε από το βρεφικό μουσικό κουτί στην κούνια μου σαν μωρό και συνεχίστηκε με τις μουσικές των Πειρατικών σταθμών στα Χανιά που ήταν παράνομοι χωρίς άδειες και κυνηγούνταν , όμως έδιναν την ευκαιρία στον καθένα μας να ακούσει , να δώσει αφιερώσεις στα φιλαράκια του και στην καψούρα του απολαμβάνοντας τα μουσικά του γούστα . Μουσική εκπομπή στην τηλεόραση άκουγα τον Γιώργο Γκουτη από το 1982 με την εκπομπή του Μουσικοραμα που στις τρεις πρώτες εκπομπές ονομαζόταν "Μουσική πόπ" και μετά "Μουσικοραμα".
Στο ραδιόφωνο είχαμε τον Γιάννη Πετριδη , τον Ακη ´Εβενη και στον τύπο είχαμε τη δυνατότητα μέσω του "Ποπ και Rοκ" περιοδικού, αλλά και άλλων, να ενημερωθούμε για την πορεία της μουσικής σκηνής . Όλα αυτά πρώιμα χρόνια της εφηβείας μας έδωσαν μουσικές αποκαλύψεις για συγκροτήματα και μουσικούς που αν δεν τα ακούγαμε και διαβάζαμε θα είχαμε παντελή άγνοια .. Έτσι καλλιεργήθηκε μουσική παιδεία και η χημεία μας με αυτή μας έσωσε από λογής λογής σκουπίδια που και σήμερα δρουν ανενόχλητοι στη μουσική. H δεκαετία του 60-70 για μένα είναι η πιο παραγωγική μουσικά σκηνή που έφερε στο φως δεκάδες συγκροτήματα και μουσικούς πολύ αξιόλογους . Βέβαια, τώρα ακούω απ' αυτά ότι δεν είχα πάρει χαμπάρι τότε, γιατί δεν ήταν εμπορικά και δεν προωθούνταν από κανένα...
Σήμερα έχω βρει την ψυχική μου υγεία και το δρόμο μου στη μουσική και δυστυχώς δεν με πείθουν οι σημερινοί αλλά ούτε και το παίξιμο των λογιών λογιών ντι τζέι μ' ένα στικάκι να βάζουν μουσικές στα μαγαζιά. Να τονίσω ότι είχα καλούς δισκοθετες μέντορες και τότε και τώρα αλλά αυτό που μετράει είναι η προσωπικότητα του καθενός μας και τι είδους φωτιές ανάβουν στις ψυχές μας όπου ανάλογα καλλιεργούμε
1. Molchat Doma - Belaya Polosa
Με τυμπανοκινητο μίγμα post-punk, coldwave και dark synthpop επιρροές των 80s, οι φίλοι μας κατάγονται από το Μινσκ της Λευκορωσίας. Στίχοι για την καταπίεση τη ζωή και τη μοναξιά έγιναν γνωστοί από ένα πρώην κομμουνιστικό κράτος Ο τραγουδιστής Egor Shkutko, o Roman Komogortser στην κιθάρα το συνθεσάϊζερ και drum machine και o Palev Kozlov στο μπάσο και συνθεσάϊζερ ξεκίνησαν να συνθέτουν το 2017. Επιρροές από την εποχή της Περεστρόικα και από γνωστά γκρουπάκια πανκ και synth pop staples Καλλιώρα σαν τους Depeche Mode , Human League κ α φανερώνουν ομοιότητες αλλά η χροιά τους είναι αναγνωρίσιμη μόλις τους ακούσεις τους αγαπάς κιόλας.
Η "Belaya Polosa" είναι το τέταρτο ολοκληρωμένο έργο τους για το 2024 με επιρροές απο το EBM , το trip hop της δεκαετίας του 90 με ελάχιστο post-punk. Με τον καιρό, τα δύο πρώτα άλμπουμ κέρδισαν δημοτικότητα από το Γιουτιουμποφωνο και το Bandcamp και στη συνέχεια μέχρι το 2019 κέρδισαν πάνω από δύο εκατομμύρια ακροατές μέσω των άλμπουμ τους.
2. Hermanos Gutiérrez - Sonido Cosmico
3. Four Tet - Three
4. Ray LaMontage - Step into your power
5 Berlioz - Open this wall
04. Κωστής Παπαθανασίου
Μ' αρέσει η πολύ η μουσική. Προσπαθώ να ακούω όσο το δυνατόν περισσότερη. Μ' αρέσει επίσης να συζητάω για την μουσική, να διαβάζω για αυτήν και τελικά να ανακαλύπτω καινούρια (για μένα) πράγματα από το παρόν και το παρελθόν. Μ' αρέσει επίσης να αγοράζω μουσική αλλά αυτό είναι μάλλον μειονέκτημα
(Ο Κωστής -που μας έρχεται από Θεσσαλονίκη- κατά παράβαση του κανόνος και μετά από δικό του request, έγραψε από ένα σύντομο review για τις δύο πρώτες του επιλογές)
1. Griffure - Paratonnerre
Ένα πραγματικό έργο τέχνης που ξεκινάει από τη modern classical και αγγίζει ένα απίστευτο εύρος μουσικών από την αραβική παράδοση και τα σερφαδίτικα τραγούδια μέχρι την παραδοσιακή μουσική του Auvergne της Γαλλίας, μεσαιωνικούς θρησκευτικούς ύμνους και τη soul.
2. Atomizador - Haz
Επτά μικρής διάρκειας συνθέσεις που θα μπορούσε να τις πει κανείς απλές ασκήσεις ύφους αν δεν ήταν τόσο όμορφα δομημένες και αρμονικά θαυμάσιες. Άλλοτε στις κιθάρες (ακουστικές και ηλεκτρικές) και άλλοτε στο μπουζούκι ο Μαδριλένος επισκέπτεται το american primitivism στυλ, τους Tuareg της Β. Αφρικής, την Αναγεννησιακή μουσική, τη Mέση Ανατολή, τον Sir Richard Bishop και την μπάντα του τους Sun City Girls (οι οποίοι ούτως οι άλλως ήταν και οι ίδιοι μουσικοί εξερευνητές), το Νεοζηλανδέζικο indie (στη διασκευή του στο τραγούδι των The Clean), ενώ στα σημεία όπου εισέρχονται οι (trademark πλέον) φωνητικές πολυφωνίες του πάει μια βόλτα μέχρι τους (ψυχεδελικούς) Beach Boys
3. Beth Gibbons - Lives Outgrown
4. Nicolas Jáar - Archivos de Radio Piedras
5. Maya Shenfeld - Under The Sun
05. Νίκος Μπαρπάκης (Espeekay)
Ο Νίκος Espeekay Μπαρπάκης είναι ακροατής και φίλος της μουσικής... Από το 2000 και κάτι επιλέγει ως DJ, διοργανώνει μουσικές εκδηλώσεις και ενώνει τις τελείες μεταξύ σύγχρονου πολιτισμού και τάσεων.
1 . Jimi Tenor & Aura Safari – Sensory Blend
Ο Jimi Tenor είναι διοπτροφόρος πνευστός από τη Φινλανδία, με καριέρα 3 δεκαετίες και πάντα με άνεση στο jazz και ψυχεδελικό. Κυκλοφόρησε φέτος μέσα στην ίδια χρονιά έναν solo δίσκο (αξίζει να το τσεκάρετε) και αυτό το release σε συνεργασία αυτή τη φορά με τους Ιταλούς Aura Safari. Το αποτέλεσμα είναι ένα εξαιρετικό easy listening soundtrack για ημέρες και νύχτες όλου του χρόνου, πολύ ευγενές στο άκουσμα, με μελωδικές έως και balearic στιγμές.
2. Hermanos Gutierrez – Sonido Cosmico
3. Future & Metro Boomin- We don’t trust you / We still don’t trust you
4. Glass Beams – Μahal
5. Georgie Greep – The New Sound
Ευχαριστώ όλες και όλ@ς το@ς guest μας για τη καλή τους διάθεση, αλλά και την όρεξη να διασπείρουν στον λαό την πραγματικά καλή μουσική, χωρίς παρωπίδες. Η συνεργασία και η συντροφικότητα μετράει, και στον ευρύτερο χώρο του πολιτισμού, φυσικά. Του χρόνου και εις ανώτερα, μουσικά και όχι μόνο!
Καθώς το 2024 κλείνει πια τον κύκλο του, ζήτησα από δέκα πραγματικ@ς ή/και διαδικτυακ@ς φίλ@, οι οποί@ βέβαια τρέφουν μια βαθιά και αθεράπευτη αγάπη για τη μουσική, να επιλέξουν πέντε κυκλοφορίες του έτους, για να τις παρουσιάσουμε εδώ.
Οι μουσαφίρηδες μας έρχονται από την Αθήνα, από τη Θεσσαλονίκη, από τον Βόλο, από τα Χανιά, από τη Χαλκίδα και από την Κέρκυρα και η καθεμία/ ο καθένας ξεδιπλώνει ένα μοναδικό γούστο, αλλά και μια φοβερή μουσική και ευρύτερα πολιτιστική καλλιέργεια, στοιχεία που διαφαίνονται και από το κείμενο που έχουν στείλει και για την νο1 επιλογή τους.
Εννοείται ότι θα βρείτε ανακατεμένα γεμάτους πάθος επαγγελματίες στον χώρο της μουσικής μαζί με εκείνους/ εκείνες που την αγαπάνε απλά, αλλά το ίδιο παθιασμένα. Κάθε συμμετοχή συνοδεύεται από ένα μικρό bio, το οποίο σε κάποιες περιπτώσεις έχει γραφτεί από μένα, ενώ σε κάποιες άλλες από τ@ς ίδι@ς τ@ς καλεσμέν@ς. Η σειρά παρουσίασης είναι αλφαβητική βάσει κυρίως το μικρό όνομα της καθεμίας/ του καθενός guest.
Ορμώμενος από την Κέρκυρα με την τόσο σπουδαία μουσική και γενικότερα καλλιτεχνική παράδοση, ο Αχιλλέας έχει κυκλοφορήσει τις δικές του deep house, techno, dark disco και balearic δημιουργίες σε σημαντικές δισκογραφικές, όπως η Music For Dreams και η Yoruba Records, υπό τα ψευδώνυμα Fog και Cheapedits, χωρίς να παραμελεί το ambient kai drone στιλ, ως Elastic. Παράλληλα, ασχολείται ως DJ σε bar και club εντός και εκτός Ελλάδας.
1. Sven Wunder & Drumetrics - Free Time
Θα μπορούσα να μιλάω για αυτόν τον δίσκο ώρες αμέτρητες. Όλες οι συνθέσεις του αγαπητού Wunder αφήνουν κάτι πάνω μας και ο καθένας το ερμηνεύει όπως το βιώνει. Είναι ένα κράμα που, από τη μια σε αγγίζει σαν το πιο απαλό ύφασμα με τα ονειρικά του strings και τις νωχελικές drum sequences, έως την πιο “απελευθερωτική” ατμόσφαιρα που σου αφαιρεί” ότι σε βαραίνει. Ενδεχόμενος ο παράγωγος που ακούστηκε περισσότερο στο πικαπ για την αποφόρτιση, αλλά και την πυροδότηση ιδεών και έμπνευσης. Προφανώς και αυτός ο καλλιτέχνης έχει κάτι να “δηλώσει” και ευτυχώς που υπάρχουν αυτές οι ηχητικές “ανάσες” εναντίον της κακοφωνίας που επικρατεί στα ποπ στερεώματα.
2. Tiger & Woods - Dancing Without Headphones
3. Hania Rani - Nostalgia
4. Payfone - Wild Butterfly EP
5. Gerardo Frisina - Mystical Funk 45’
02. Γιώργος Ζούκας
Ένας από τους πιο ευγενικούς, πολυμαθείς και ανήσυχους πνευματικά ακροατές που έχω γνωρίσει, ο Γιώργος ελίσσεται ανάμεσα σε μουσικά είδη και εποχές, ανιχνεύοντας διαλεκτικές σχέσεις, αλλά και έχοντας πάντα στο νου την κοινωνικοπολιτική διάσταση της μουσικής και ευρύτερα της τέχνης. Εδώ και σχεδόν 15 χρόνια, επιμελείται και παρουσιάζει την εκπομπή "And Now For Something Completely Different" στον Nova Fm 106 του Βόλου, ενώ παράλληλα συμμετέχει με μουσικοκριτικές του σε ιστοσελίδες και fanzines. Παλαιότερα είχαμε συνυπάρξει ως DJ partners στο δίδυμο Brkn Glssz. Που θα πάει, θα επανέλθουμε!
1. Meshell Ndegeocello - No More Water: The Gospel Of James Baldwin
Χρόνος! Ξεκάθαρα εμπορεύσιμο προϊόν, υψηλής αξίας. Σπουδαία εφεύρεση και παγίδα ονείρων, ενίοτε άπιαστων. Όσο κι αν ξεγλιστράει και ξεφεύγει, ωστόσο, πάντα θα ξεκλέβουμε λίγο για τις απολαύσεις μας. Τούτη είναι και η ακρόαση δίσκων και μάλιστα μια από τις τελευταίες που διατηρούμε με ευλάβεια! Κι αφού είναι τόσο δύσκολο και πολύτιμο να βρούμε τον απαιτούμενο χρόνο για να τον επενδύσουμε στα σωστά έργα, όταν το πετυχαίνουμε η απόλαυση αλλάζει επίπεδο.
Συνθετικός πλουραλισμός, κοινωνικοπολιτικές ανησυχίες και ακτιβισμός, σ’ έναν μοναδικό συνδυασμό με διεθνή αναγνώριση, επιτυχίες και βραβεύσεις. Αυτή θα μπορούσε να είναι σε ελάχιστες γραμμές η περίληψη για το ποια είναι η Meshell Ndegeocello που κατέχει την πρωτιά στη φετινή λίστα με τα καλύτερα. Και θα ήταν μια ελλιπής περίληψη, καθώς περιγράφει ελάχιστα.
Με καριέρα που ξεκινάει από τα 80ς και παραμένει ενημερωμένη σε όλα τα επίπεδα, η θεματολογία του φετινού πονήματος της Ndegeocello αποτελεί έναν φόρο τιμής στον James Baldwin, τον αφροαμερικανό συγγραφέα και αγωνιστή που αφιέρωσε τη ζωή του σε ζητήματα σεξουαλικότητας και χειραφέτησης της gay κοινότητας, χωρίς να παραγνωρίζει και να τα ξεχωρίζει από τον ταξικό και φυλετικό αγώνα. Επενδύοντας κανείς στο δίσκο, αυτό που παρατηρεί είναι πόσο επίκαιρο είναι το μήνυμα, που παρουσιάζεται σ’ ένα πλαίσιο στο οποίο χωράει από τζαζ αυτοσχεδιασμούς, soul - funk ρυθμούς, μέχρι και ambient ηχοτοπία, με τους συμμετέχοντες να δίνουν την ψυχή τους. Αν μένει κάτι από όλη αυτή την εμπειρία, είναι η επιτακτικότητα της ισότητας και ισοτιμίας όλων των ανθρώπων ανεξαιρέτως, κάτι που επιτυγχάνεται με εγγύτητα και συντροφικότητα.
Να και μια ευχή για τη νέα χρονιά!
2. Soren Skov Orbit - Adrift
3. Ballake Sissoko & Derek Gripper - s/t
4. The Cure – Songs of a Lost World
5. Robert Leiner - Analogue Days
03. Γιώργος Φλούδας
Μουσικόφιλος και queer folklorist, πρωτοάκουσα το "Boys don’t cry" των Cure στα 12 το 1980 από 90άρα κασσέτα. TDK. Το "Real to real cacophony" των Simple minds έπαιζε στην άλλη πλευρά. Έκτοτε, φανατικά στις χαραμάδες μεταξύ post punk και disco προχωράω στο χρόνο και τους ήχους χωρίς αιδώ και τώρα.
(Ο Γιώργος επέλεξε να γράψει ένα περιεκτικό και ευφυές -θα προσέθετα- σημείωμα για καθεμία από τις κυκλοφορίες του 2024 που επέλεξε)
1. Alfie Templeman - Radiosoul
Το πιο Εγώ άλμπουμ της χρονιάς
2. Little Simz - Drop 7
Το πιο Speechless! άλμπουμ της χρονιάς
3. Julianna Gattas - Maquillada en la cama
Το πιο Εξαρτησιογόνα Telenovela άλμπουμ της χρονιάς
4. Charli XCX - Brat
Το πιο Brat άλμπουμ της χρονιάς
5. Boys’ shorts - Desire EP
Το πιο Patrick Cowley άλμπουμ της χρονιάς
04. Δήμητρα AKA Mitsi Zogo
Η μουσική συνόδευε πάντα τη ζωή μου από πολύ μικρή. Μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό μου ψαχνόμασταν στους ήχους του ροκ του ΄60 -΄70, στα blues και στη jazz. O πρώτος δίσκος που μπήκε σπίτι από το χαρτζιλίκι μας ήταν το "Animals" των Pink Floyd, που λατρεύαμε, σε real time. 'Ηταν η εποχή των βινυλίων, της κασσέτας και των fanzine όπου μαθαίναμε τις νέες κυκλοφορίες. Οι δίσκοι αργούσαν να κατέβουν από το πικαπ αν δεν είχαν κατανοηθεί πλήρως! Έπειτα τα γούστα τροποποιήθηκαν, punk και new wave κι έπειτα indie σκηνή, για να χαθούμε σε πιο πειραματικά ηλεκτρονικά μονοπάτια.
Η γνωριμία μου με το hip hop έγινε σε ένα σπίτι φίλου, που κάναμε ραδιοφωνικές εκπομπές και έπαιξε ο πρώτος δίσκος των Public Enemy. Ένιωσα σφυριά στο στομάχι και μια σιγουριά ότι εδώ υπάρχει κάτι καινούργιο και πολύ σπουδαίο. Την επόμενη δεκαετία, που ήταν και η "χρυσή" του είδους, αφιερώθηκα σχεδόν αποκλειστικά στην αποδελτίωση της μουσικής, αλλά και της κουλτούρας του hip hop. Μην ξεχνάμε ότι μετά των συναυλία των P. Enemy στο Κατράκειο ξεκίνησε και η εγχώρια σκηνή, οπότε υπήρχε υλικό για πολλά χρόνια.
Σήμερα θεωρώ ότι τα διάφορα είδη συνομιλούν πολύ δημιουργικά μεταξύ τους και δεν προσκολλούμαι σε ένα είδος. Μερικές φορές, βέβαια, μου λείπει αυτή η απόλυτη αίσθηση της νεότητας ότι ανήκουμε κάπου, σε ένα μουσικό κίνημα ή σχολή.
(στη θέση #4 της λίστας της, η Δήμητρα είχε το δίλημμα επιλογής ανάμεσα σε δύο άλμπουμ. Φυσικά, συμφώνησα να συμπεριλάβει και τα δύο!)
1. Shabaka - Perceive Its Beauty, Acknowledge Its Grace
O Shabaka την περίοδο του αναγκαστικού εγκλεισμού λόγω της πανδημίας και, παρά την απόλυτα επιτυχή πορεία του με τα σχήματα που είχε δημιουργήσει ή συμμετείχε ως σαξοφωνίστας, ανακαλύπτει το γιαπωνέζικο φλάουτο και αποφασίζει να το μελετήσει. Ο δίσκος αυτός είναι το αποτέλεσμα αυτής της διαδρομής, η οποία ξεκινά εσωτερικά, αλλά έχω την αίσθηση ότι απευθύνεται και οραματίζεται έναν κόσμο διαφορετικό, είναι σαν να μας τον συστήνει εκ νέου, με έναν τρόπο ποιητικό. Το μόνο που χρειάζεται είναι να σταθούμε στις λεπτομέρειες του δίσκου: τα χαμηλόφωνα κρουστά, τα ιδιαίτερα φωνητικά, τις ωραίες παύσεις, τις χίλιες όψεις του φλάουτου. Είχαμε την ευκαιρία να μοιραστούμε ζωντανά αυτό το όνειρο στην πρόσφατη εμφάνισή του στο Ωδείο Αθηνών, όπου καταλάβαμε πόσο ξεχωριστός, ευγενής και προσηνής είναι
2. BEAK - BEAK >>>>
3. Cindy Lee - Diamond Jubilee
4. Amaro Freitas - Y'Y ή KA - The thief next to Jesus
5 Glass Beams - Mahal EP
05. Demitri AFrnd
Ο Demitri Afrnd είναι ένας φανατικός φίλος της μουσικής και ερασιτέχνης -με την αρχική και γνήσια έννοια της λέξης- DJ, που ξεκίνησε να μιξάρει το ‘97 στο θρυλικό Toons (cafe - bar, στο οποίο ως έφηβος ήμουν κι εγώ θαμώνας). Έπειτα έφυγε για σπουδές στην Αγγλία, όπου γνώρισε την ηλεκτρονική μουσική. Από την επιστροφή του κι έπειτα, ασχολείται με το DJing σε bar του Βόλου και της Αθήνας, αλλά και ως guest σε sites και ραδιόφωνα.
1. Golden Bug - Piscolabis II
Ένα άλμπουμ γεμάτο ηλεκτρονικούς ρυθμούς που συνδυάζουν vintage synths και funky grooves με μια φρέσκια, ψυχεδελική αισθητική. Κάθε κομμάτι μοιάζει να σε μεταφέρει σε μια φουτουριστική disco με πειραματικά στοιχεία που κρατούν το ενδιαφέρον αμείωτο. Οι συνεργασίες με διάφορους καλλιτέχνες προσθέτουν ποικιλία και βάθος στον ήχο, δίνοντας μια πολυδιάστατη εμπειρία ακρόασης. Είναι μια απόλαυση για όσους αγαπούν την avant-garde electronica με ρετρό πινελιές και ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια.
2. Patrick Cowley - From Behind
3. Arab Strap - I'm Totally Fine With It Don't Give a Fuck Anymore
Μια ωριαία λίστα στο Spotify, η οποία αποτελείται από χριστουγεννιάτικα jazz, folk, soul και indie άσματα, αλλά και από "άσχετα" τραγούδια και ορχηστρικά που αποπνέουν το πνεύμα το εορταστικό, τουλάχιστον κατά τη γνώμη του γράφοντα... Όλες οι επιλογές είναι τυλιγμένες σε ένα θαμπό, ζεστό και κάποιες φορές νοσταλγικό χαμηλό φως, που λες και βγαίνει από ένα τζάκι δίπλα σε ένα στολισμένο δέντρο.
Το πρώτο μέρος της αποτίμησής μας για τα καλύτερα LPs και EPs του 2022 αφιερώθηκε σε κυκλοφορίες που φλέρταραν με τις ποικίλες μουσικές παραδόσεις του κόσμου, από την Κεντρική Αμερική ως την Αραβία και από τη Μεσόγειο ως τον Αμαζόνιο. Έτσι, προκειμένου να προσγειωθούμε πιο ομαλά στο δεύτερο μέρος, θα ξεκινήσουμε με μια σειρά από κυκλοφορίες που, με έναν πιο αφηρημένο και αναπόφευκτα υποκειμενικό τρόπο, αναδεικνύουν τη πολιτισμική, αισθητική, τελικά συναισθηματική ατμόσφαιρα, δηλαδή το local color που αποπνέει ένας τόπος.
Το ξεκίνημα γίνεται με το track San Tango που κυκλοφόρησε στις αρχές του 2022 ο μουσικός, τραγουδιστής και επιστήθιος φίλος Θοδωρής Προύσαλης. Προσπαθώντας να είμαι όσο πιο αντικειμενικός μπορώ, μιλάμε για ένα instrumental με μια μεστή μελωδία η οποία ξεδιπλώνεται σε έναν ρυθμό μπολερό, φέρνοντας πλούσιες μνήμες από Μανώλη Χιώτη ως Calexico (οι οποίοι παρεμπιπτόντως έβγαλαν ένα εξαιρετικό άλμπουμ το ‘22). Το San Tango αποπνέει τη γοητεία και την αλητεία μιας μεσογειακής κοσμοπολίτικης πόλης με βαθιά ιστορία, η οποία στην περίπτωση μας είναι η Μητέρα Θεσσαλονίκη.
Αυτό το συναισθηματικό κλίμα του μεσογειακού ρεμβασμού, που πάντα ξεγλιστράει από τον πεσιμισμό, αναδεικνύει και το ντεμπούτο του Roberto Agosta από τη Κατάνια της Σικελίας, με τίτλο το επίθετό του. Ο ήχος του άλμπουμ μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί ως trip hop, αλλά με έντονα στοιχεία από το ψυχεδελικό και προοδευτικό ροκ των late 60s - late 70s. Ονειρώδης τέχνη που ενώνει τον εσωτερικό κόσμο με το εξωτερικό περιβάλλον κι έτσι αναδεικνύει τα σημαντικότερα της ζωής: τον έρωτα, του φίλους, τη φύση, τον τόπο που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε. Οπότε, στο Agosta προβάλλεται μια αγάπη για την ιδιαίτερη πατρίδα, απαλλαγμένη από κάθε τοπικισμό.
Μια τέτοια εμπειρία θερμών συναισθημάτων, αλλά και ευχάριστης ραθυμίας προσφέρει και η ακρόαση του άλμπουμ με τον αυτοσαρκαστικά απλοϊκό τίτλο Solo Un Album του Tuccinelli, ψευδώνυμο που χρησιμοποιεί ο Ιταλός house παραγωγός Giuseppe Tuccillo, ο οποίος ζει στην Ibiza, για τις πιο chill out και balearic δουλειές του. Στο Solo Un Album, o Tuccinelli αναδεικνύει μια πλευρά του “λευκού νησιού” απομακρυσμένη από τη μαζική διασκέδαση: υπνωτιστικό κοσμικό groove, λιτές μα σαγηνευτικές μελωδίες και μια σκονισμένη ψυχεδελική άποψη. Κοντολογίς, ο ήχος των balearic freaks. Μια ανάλογη προσήλωση στο μοντέρνο balearic ήχο δείχνουν και οι Residentes Balearicos (Ale Doretto και Luca Averna) στο EP τους Mediterráneo, από το οποίο ξεχωρίζει το track "Pitiusas First".
Πριν αναχωρήσουμε από τα χώματα της Eivissa, ας μην λησμονήσουμε το Piano Piano του Danilo Braca, ο οποίος χρησιμοποιώντας ως βάση το deep house δημιουργεί ένα γλυκό και αδάμαστο έπος δωδεκάμισι λεπτών, με αναφορές στο fusion, στο ambient, και στο θερινό ροκ των υστέρων Fleetwood Mac. Σε μια παρόμοια μεσογειακή σαγήνη μας υποβάλλει και ο εκ Μαδρίτης ορμώμενος Be.Lanuit στο EP του Nebulosa. Το EP αποτελείται από τρία tracks: το "Namibian Scents" είναι ένα ευαίσθητο deep house τραγούδι επηρεασμένο από τη μουσική της Ναμίμπια, στο "Hixa Mia" η nu jazz ενώνεται με την σεφαραδίτικη παράδοση, ενώ το εντεκάλεπτο chill out άσμα "Nebulosa" εμπλουτίζεται με latin επιρροές. Δεν χρειάζεται, θεωρώ, περαιτέρω σχολιασμός…
Στη συνέχεια, θα περάσουμε σε μία ομάδα Ιταλών καλλιτεχνών, οι οποίοι, όχι μόνο συνεχίζουν επάξια, αλλά και εξελίσσουν συναρπαστικά την παράδοση της ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής στην πατρίδα τους. Αυτή, λοιπόν, την εντελώς ιταλική σφραγίδα στην electronica για την οποία φρόντισαν καλλιτέχνες όπως o Daniele Baldelli, o DJ Moz-art και το διάσημο σχήμα του Jestofunk, αλλά και οι πιο πιονέροι του Italo disco, οπως το ντουέτο των Franco Rago και Gigi Farina, συνεχίζεται εν έτει 2022 από τους εξής ορεξάτους και ταλαντούχους ανθρώπους: ο Mystic Jungle (Dario di Pace) κυκλοφόρησε το παιχνιδιάρικο EP Deviant Disco, ενώ ο L.U.C.A. (Francesco De Bellis) το ambient house EP Venus: Un breve viaggio tra le stelle. Last but not least, ο Feel Fly (Daniele Tomassini) μας χάρισε το full-length Cosmo Cosmo, στο οποίο πολύ απλά δείχνει τον δρόμο για την τρέχουσα ποιοτική dance μουσική, αποφεύγοντας κιτς κακοτοπιές και στοχεύοντας στην εκστατική εμπειρία του χορού.
Την ίδια κατεύθυνση προς την καλή ηλεκτρονική μουσική ακολουθεί και μια σειρά καλλιτεχνών οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για αρκετά από τα EPs που ξεχώρισα το 2022. Στο ντεμπούτο, Hazey Tunes του Καλιφορνέζου Hazey J, ένα κλασικό 90s dubby downtempo λοξοδρομεί για ψυχεδελικά ροκ ακόμα και kraut trips, συνοδεία αρχέγονων tribal beats και κρουστών. Στο Blooming των Γάλλων Archil & Leon πράγματι ανθίζει επίσης μια downtempo electronica, με έντονα soul και funk στοιχεία: τα μεν προβάλλουν τη μελωδικότητα, τα δε το groove. Και οι Purelink από το Σικάγο κινούνται στον χώρο της χαμηλόφωνης ηλεκτρονικής μουσικής, η οποία βυθίζεται σε έναν dream pop ρομαντισμό, με πιο αφαιρετικές “χαμένες” στιγμές.
Ο γνωστός μας Superpitcher στο EP Lush Life παρουσιάζει, σε συνεργασία με τους Beautiful Twins, δύο tracks υποδειγματικής dance, το μεν ομώνυμο "Lush Life" προσεγγίζει πρωτότυπα το garage house, ενώ το "Diario" αποτελεί ένα εσωστρεφές deep house κομψοτέχνημα. Ο βετεράνος Eric Hilton, ο ένας εκ των Thievery Corporation, στο Present, Past and Future κάνει αυτό που ξέρει καλά, δηλαδή επιμελείται ενός μπασάτου downtempo με ωραία δάνεια από την τζαζ και κυρίως το drum n bass. Τέλος, ο X-Coast στο Xstacy (The Lost Scrolls) επανέρχεται με έμπνευση, νοσταλγία αλλά και μια δόση ειρωνείας στον trance ήχο των αρχών της δεκαετίας του '90, ανεβάζοντας ταχύτητα στα BPM και το grande στοιχείο στα synths. Ωστόσο το καλύτερο track του EP είναι το αργόμπιτο, επικό και ταξιδιάρικο "Horizon".
Όπως μάλλον έχει γίνει ήδη ευνόητο, στη λίστα μου με τα καλύτερα άλμπουμ του ‘22 το ροκ έχει ελάχιστη παρουσία. Όχι ότι δεν άκουσα κάποιες ενδιαφέρουσες αμιγώς ροκ κυκλοφορίες, αλλά ξεχώρισα δύο, ένα EP και ένα LP.
Το ΕP κυκλοφόρησε από τους World Gym και πρόκειται για το ντεμπούτο τους. Το τρίο από τη Σουηδία δίνει ένα ρεσιτάλ σαρκαστικού, βρώμικου, lo-fi αλλά και μελωδικότατου indie rock, που ανακαλεί τις πρώτες ένδοξες μέρες του ιδιώματος στις ΗΠΑ των late 80s - early 90s. Το LP είναι το Stars Planets Dust Me, το τρίτο κατά σειρά ολοκληρωμένο άλμπουμ των A Mountain Of One, που στις καλύτερες του στιγμές, δηλαδή στα τραγούδια "Custards Last Stand", "Black Apple Pink Apple", "Surrender", "Dealer" και στο ομώνυμο "Stars Planet Dust Me" ένα blend επιδράσεων από Bowie, Talking Heads, Roxy Music και Pink Floyd αξιοποιούνται σε ένα εμπνευσμένο disco - electronic rock υβρίδιο. Βέβαια, τα υπόλοιπα τραγούδια του άλμπουμ, κατά τη γνώμη μου κάπως υστερούν, απομακρύνοντας το σύνολο της κυκλοφορίας από την πρώτη δεκάδα.
Στο δεύτερο άλμπουμ του project The Hologram People με τίτλο Village Of The Snake God, ο Dom Keen, με προϋπηρεσία κυρίως στους Death In Vegas και στους Quantic Soul Orchestra, παντρεύει το ροκ με την electronica με έναν αλλόκοτο και γοητευτικό τρόπο. Το άλμπουμ έχει μια αινιγματική concept θεματολογία, παρουσιάζεται ως soundtrack σε ένα φανταστικό giallo φιλμ. Στο “χωριό του θεού φιδιού” η μουσική είναι βαριά και απόκοσμη, με έντονες psych folk rock επιδράσεις, μα και γεμάτη από δυνατές γκρούβες που πατάνε τόσο στο trip hop, όσο και στο funk - acid jazz. Λες και πράγματι οι Death In Vegas συναντούν τους Quantic Soul Orchestra με μια γερή δόση από χίπικο αποκρυφισμό.
Αυτό το άνοιγμα των Hologram People στην τζαζ μας δίνει την αφορμή για την παρουσίαση ενός ακόμα από τα κορυφαία άλμπουμ του 2022: το (Loin De) Rivages των Bon Voyage Organization, την κατά τη γνώμη μου καλύτερη τζαζ κυκλοφορία του έτους. Δύο χρόνια μετά το άψογο La Course, το γκρουπ του Adrien Durand επιστρέφει στο ίδιο μήκος κύματος, δηλαδή με ένα “nu jazz-rock” υβρίδιο, όπου πίσω από μια λιτότητα κρύβεται τεχνική αρτιότητα, πολυεπίπεδη ενορχήστρωση και αξιομνημόνευτες μελωδίες. Παράλληλα, στο συγκεκριμένο άλμπουμ τα πιο εξωστρεφή και ρυθμικά σημεία εναλλάσσονται με μια μορφή μειλίχιας και μαζί πληθωρικής μουσικής δωματίου.
Η τζαζ μουσική ρίχνει την σκιά της και στο άλμπουμ What Do the Stars Say to You του Ron Trent. Με αυτήν την κυκλοφορία, ένας από τους στυλοβάτες της δεύτερης γενιάς της house σκηνής του Chicago στρέφεται σε ένα εμπνευσμένο και μελετημένο οργανικό και ημιαυτοσχεδιαστικό jazzy ambient ύφος, με deep house απόηχους. Συμμετέχουν σημαντικοί καλλιτέχνες όπως οι Azymuth, οι Khruangbin, ο Jean-Luc Ponty και ο Gigi Masin, ενώ στα ηνία της παραγωγής βρίσκεται ο François Kevorkian.
Επιστρέφοντας στο κεντρικό μέλημα αυτού εδώ του άρθρου, δηλαδή στην καλή ηλεκτρονική μουσική, πρέπει οπωσδήποτε να αναφερθούμε στο άλμπουμ του Romare, Fantasy, το οποίο κυκλοφόρησε προς το τέλος του 2022. Ο Βρετανός παραγωγός παρουσιάζει μια εκδοχή της χορευτικής μουσικής με έντονες αναφορές στις ρίζες, αξιοποιώντας samples από μπλουζ, τζαζ και soul, η οποία είναι αρκετά σκληρή, χωρίς να παραδίδεται στην ευκολία και στην κακογουστιά ούτε για ένα δευτερόλεπτα. Ωστόσο, αυτή η σαφής στόχευση στο dancefloor, λοξοδρομεί σε φουλ συγκινητικά downtempo tracks.
Απαραίτητη προσθήκη στις dance κυκλοφορίες της χρονιάς, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί η συλλογή από remixes στο άλμπουμ Drømmen Drømmerne Drømme (2018) των Νορβηγών Hubbabubbaklubb. Τα remixes έχουν επιμεληθεί οι κάποιοι από του σπουδαιότερους Ευρωπαίους παραγωγούς κατά τα τελευταία 5-10 χρόνια, όπως ο Bjørn Torske, ο Mystic Jungle, ο Domenique Dumont, ο Eddie C και ο Axel Boman. Χωρίς αμφιβολία τα ύφη που απλώνονται στο Drømmen Drømmerne Drømme Remixed συγκροτούν τον κορυφαίο ήχο της leftfield electronica στην Γηραιά Ήπειρο σήμερα.
Το άλμπουμ με το οποίο θα ολοκληρώσουμε την ανάδρομη στις μουσικές εξελίξεις του 2022 βρίσκεται στη 2η θέση της λίστας των 15 full-length κυκλοφοριών του έτους, μετά τον Liberato και το ΙΙ. Το Textile Fantasies των Σουηδών Anton Kolbe και Jesper Jarold, οι οποίοι δρουν υπό το όνομα Kanot, είναι πραγματικά ένα κατόρθωμα, κατά βάση επειδή χαρακτηρίζεται από πρωτοτυπία, όταν θεωρούμε ότι μάλλον στη μουσική έχουν πλέον ειπωθεί τα πάντα και η συνθήκη των αναβιώσεων κυριαρχεί. Επηρεασμένοι τόσο από τον dub ήχο, όσο και από τα περιπετειώδη σουηδικά γκρουπ των 70s, όπως οι Arbete och Fritid και οι Archimedes Badkar, οι Kanot πλάθουν ένα στιλ όπου ένας buggy ρυθμός μπλέκεται με βαθιά και αιθέρια synths, καθώς και world - folk μνήμες, ώστε να χτιστεί το ιδανικό background για κιθαριστικά riffs που σου κολλάνε στο νου για καιρό. Στο Textile Fantasies συνδυάζεται ιδιοσυγκρασιακά ο ώριμος πειραματισμός με τη συνθετική έμπνευση και δεινότητα. Ενθαρρυντική μουσική για μια δύσκολη εποχή.
Συγκεφαλαιώνοντας αυτή την ανασκόπηση, που τράβηξε κάπως σε μάκρος, να σημειώσω ότι οι επιλογές και των δύο άρθρων είναι προφανώς υποκειμενικές, ωστόσο διέπονται από την προσπάθεια να βρεθούν τα πιο διαχρονικά μουσικά αποτυπώματα του 2022, μακριά από μέτρια ή και κακά mainstream άλμπουμ, που προβάλλονται ως σημαντικά. Ας πούμε ότι έγινε μια απόπειρα να χαραχτεί μια άξια λόγου διαδρομή στην αχανή μουσική πλευρά της ποπ κουλτούρας σήμερα. Όπως γράφει και ο μεγάλος Stuart Hall, παρέα με τον Paddy Whannel: “Αντί να ανησυχούμε για τις συνέπειες της ποπ κουλτούρας (popular culture), θα έπρεπε να προσπαθούμε να εκπαιδεύσουμε ένα περισσότερο απαιτητικό κοινό (...) Όταν γίνει η διάκριση μεταξύ λαϊκής (popular) και μαζικής (mass) τέχνης, βρίσκουμε ότι έχουμε ξεπεράσει τις χονδροειδείς γενικεύσεις σχετικά με τη ‘μαζική κουλτούρα’, και αντικρίζουμε το πλήρες εύρος του υλικού που προσφέρεται από τα μίντια”.
(Τα αποσπάσματα της μελέτης του S. Hall και P. Whannel εμπεριέχονται στις σελίδες 35 και 78 του βιβλίου Πολιτισμική Θεωρία και Λαϊκή Κουλτούρα του John Storey, σε μετάφραση Βασίλη Ντζούνη, που εκδόθηκε εκδόσεις Πλέθρον το 2015.)
Οι ολοκληρωμένες λίστες:
Top-15 LPs
01. Liberato - II (self-released)
02. Kanot - Textile Fantasies (Höga Nord Rekords)
03. Nu Genea - Bar Mediterraneo (NG Records)
04. Agosta - Agosta (Space Echo Records)
05. Marina Satti - YENNA (Walnut Entertainment)
06. Ak’ Chamel - A Mournful Kingdom of Sand (Akuphone)
Σε γενικά πλαίσια, όσες φορές έχω προσπαθήσει να ακούσω το λεγόμενο "indie folk", έχω καταλήξει σε χασμουρητά πλήξης, αναμένοντας ψυχαναγκαστικά να ολοκληρωθεί το εκάστοτε άλμπουμ, που βρίθει μπανάλ ιδεών. Οι εξαιρέσεις λίγες, όπως οι Grizzly Bear, οι Decemberists, οι Cave Singers, το ντεμπούτο των Fleet Foxes και βέβαια τα μοναδικά δύο πρώτα άλμπουμ των Beirut.
Μια ακόμα λαμπρή εξαίρεση στον τρέχοντα indie folk ήχο είναι και οι Γερμανοί The Düsseldorf Düsterboys. Πρωτάκουσα το επίσημο full-length ντεμπούτο τους Nenn Mich Musik (2019, Staatsakt), με την προσδοκία για neo-kraut, προφανώς λόγω του ονόματος της μπάντας. Ωστόσο, ο Pedro Gonçalves Crecenti και ο Peter Rubel, που αποτελούν την καρδιά των Düsseldorf Düsterboys - αμφότεροι μέλη των επίσης φοβερών International Music- επιδίδονται σε ένα αριστοτεχνικό indie folk, που συνδυάζει τις επικές διφωνίες των Simon & Garfunkel και γενικά μια γλυκιά νοσταλγία για την ουτοπία των 60s, με μια σαφή τάση προς τη γοητευτική και γεμάτη (αυτο)σαρκασμό σκοτεινιά που αναπτύχθηκε προς το τέλος της ίδιας δεκαετίας, με μπάντες όπως οι Velvet Underground και καλλιτέχνες, όπως ο Andy Warhol.
Έτσι, τα δύο αγόρια από το Ντίσελντορφ (στην πραγματικότητα ζουν στο Essen), παρουσιάζουν ένα σύνολο λιτών τραγουδιών σύντομης διάρκειας, με τα περισσότερα από αυτά να συνοδεύονται κατά κύριο λόγο από ακουστική κιθάρα σε ένα folk ύφος, λ.χ. το Teneriffa, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται και πιάνο, μπάσο και πνευστά η το ακόμα πιο ευθύ Wand.
Διάσπαρτα συναντάμε και τραγούδια πιο σαφούς ροκ κατεύθυνσης και ψυχεδελικης απόχρωσης, σαν το Kaffee Aus Der Küche. Πάντως, η τάση της μπάντας να επιστρέψει στις ατόφιες βάσεις της ροκ και ποπ μουσικής, την οδηγεί στην υιοθέτηση ακόμα και κλασικών πεντατονικών ροκ εν ρολ κλιμάκων, όπως στο τραγούδι Messwein. Ωστόσο, πίσω από αυτή την απλή προσέγγιση κρύβονται πλούσιες παραλλαγές μελωδιών και μια προσεγμένη ενορχήστρωση.
Οι στίχοι είναι στα γερμανικά, οπότε δεν μπορώ να καταλάβω το νόημα τους. Πάντως, αν κρίνουμε από τους στίχους των τραγουδιών Teneriffa, Messwein και Parties -τους οποίους μετέφρασα πρόχειρα στο διαδίκτυο- η ποίηση των φίλων μας χαρακτηρίζεται από τρυφερότητα, σουρεαλισμό και ειρωνεία. Γενικότερα, τα συναισθήματα που αντλεί ο ακροατής από το άλμπουμ Nenn Mich Musik είναι ακριβώς αυτά: ευαισθησία και μελαγχολία, που υποσκάπτονται έντονα από τον σαρκασμό, στην ουσία από το κλίμα μιας μουσικής παρέας που περνάει υπέροχα και ξορκίζει τη θλίψη.
Βέβαια, η μουσική των Düsseldorf Düsterboys κρύβει ακόμα ένα επίπεδο, το οποίο ως ένα βαθμό ανταποκρίνεται στην αρχική μου προσδοκία: η βαθιά παραγωγή, το ηχόχρωμα των κυρίαρχων διφωνιών, αλλά και η προαναφερθείσα λοξή καλλιτεχνική και συναισθηματική ματιά οδηγούν στο krautrock, ειδικότερα στον ήχο του Ντίσελντορφ. Εδώ η παρέα ανακαλεί τις πιο μειλίχιες στιγμές των Neu! και των Kraftwerk.
Στο Nenn Mich Musik οι Düsseldorf Düsterboys συγκεντρώνουν τραγούδια χαμηλόφωνα, συναισθηματικά μα και ελαφρώς ευτράπελα, τα οποία κατορθώνουν να συγκινήσουν τον ακροατή, καθώς έρχεται σε μια νοερή (και όχι μόνο) επαφή με μέρη, ανθρώπους και βιώματα που αγαπά.
Ας ξεκινήσουμε από το αλλόκοτο ως και χαβαλεδιάρικο όνομα αυτής της μπάντας: Cappuccino Wizards. Έπειτα ας περάσουμε στον τίτλο του φετινού της ντεμπούτου: 1883 Juncture Bound (Διασταύρωση 1883). Τέλος, ας παρατηρήσουμε το αυτοσαρκαστικό και ψυχεδελικό εξώφυλλο του άλμπουμ. Εύκολα συμπεραίνουμε ότι ο τραγουδοποιός Neo Ferns (James Andrews) και ο DJ και παραγωγός Paul Bardsley, οι οποίοι αποτελούν τους Cappuccino Wizards, κουβαλάν μια καλλιτεχνική άποψη λοξή και ανατρεπτική. Ωστόσο το άλμπουμ τους δεν αποτελεί μια από τις εκκεντρικότητες της διαδικτυακής μουσικής, αλλά μια από τις πιο ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες του 2020.
Περνώντας στο περιεχόμενο και στη μορφή της μουσικής του 1883 Juncture Bound βρισκόμαστε και πάλι σε αμηχανία, η οποία είναι αισθητή από το πλήθος ετερόκλητων ειδών που έχουν καταχωρηθεί στο Discogs (βέβαια ίσως αποτελεί κομμάτι του χιούμορ του ίδιου του γκρουπ). Όπως και να ‘χει, οι προσεκτικές ακροάσεις ξεδιαλύνουν το τοπίο. Ο James Andrews είναι υπεύθυνος για το ακουστικό κιθαριστικό μέρος: η εύθραυστη φωνή του περνάει από τόσα τριπαρισμένα εφέ που οι στίχοι γίνονται οριακά κατανοητοί. Παράλληλα, παίζει κιθάρα σε ένα μελωδικό folk-blues στιλ με σαφείς psych επιρροές. Από την άλλη, ο Paul Bardsley προσθέτει το ηλεκτρονικό στοιχείο, με ξεχαρβαλωμένα μα ζεστά beats, synths και εφέ. Έχουμε, λοιπόν, να κάνουμε με μια εσωστρεφή, lo-fi και πειραματική folktronica, που φλερτάρει με την αισθητική της outsider music.
Από τη μια πλευρά, συναντάμε ολοκληρωμένα τραγούδια που παίζουν με τα όρια ανάμεσα στην αρμονία και το συνεχές του ήχου, εκπέμποντας μια αιθέρια μελαγχολία, όπως το ομώνυμο Juncture Bound, το Safe Mode και το Sky is Fire. Αυτά όμως συμπληρώνονται από σύντομα ψυχοτρόπα ηλεκτρονικά περάσματα που μπορούν να ενταχθούν στο trip hop, στο glitch και στο microhouse, σαν το Maschine Beat και το Eddies Groove.
Πιθανώς το ντεμπούτο των δύο Βρετανών καλλιτεχνών να αποτελεί αποτέλεσμα παρεΐστικων στιγμών στο στούντιο αλλά δεν παύει να σηματοδοτεί μια καλλιτεχνική δήλωση. Κατά τη γνώμη μου, η μουσική των Cappuccino Wizards μας ωθεί να δώσουμε σημασία σε καθημερινές και συχνά απαρατήρητες εμπειρίες, όπως το ξημέρωμα καθώς αγουροξυπνημένοι πάμε στη δουλειά ή μια νυχτερινή βόλτα. Αυτές οι στιγμές αποτελούν μικρές ψηφίδες της ζωής μας, με κρυμμένο έναν βαθύ λυρισμό.
Το γκρουπ των Maât αποτελείται από τους πρωτοεμφανιζόμενους Adrien Colle, Tim Karbon και Maxime Castanet και μας έρχεται από το Παρίσι. Το ντεμπούτο τους, Solar Mantra, προσφέρει balearic beat υψηλής ποιοτικής στάθμης και πειραματικής κατεύθυνσης.
Οι Maât δημιουργούν μουσική που είναι ταυτόχρονα χαλαρωτική, χορευτική, δεξιοτεχνική και τυλιγμένη σε εκλεκτικό γούστο και μοναδικό ύφος. Τα κύρια στοιχεία που συναπαρτίζουν τον ηλεκτρονικό ήχο (ηλεκτρονικό beat, synths, sequencers, echo και λοιπά εφέ) μπλέκονται αδιαχώριστα με ηλεκτρικές κιθάρες, πιάνο, κλαρινέτο, τύμπανα και κρουστά. Η αφηρημένη δομή των συνθέσεων δεν αποκλείει τα συγκροτημένα και αξιομνημόνευτα μελωδικά θέματα. Απο πλευράς επιδράσεων, η cosmic disco των Lindstrom and Prins Thomas (βλ. και προηγούμενη ανάρτηση) βολτάρει πλάι στα έκπληκτα ώτα μας με τη φρέσκια τζαζ που μας έρχεται από τη Μεγάλη Βρετανία -π.χ. Alfa Mist, το underground deep house και την αφρικανική πολυρυθμία, χωρίς να λείπει και μια (post/ psych) rock άποψη.
Μουσική που είναι ουσιωδώς διαλογιστική, όπως άλλωστε υπονοεί και ο τίτλος του άλμπουμ, χωρίς να πέφτει στην παγίδα του ανούσιου ambient και chill out για γιόγκα και τα σχετικά. Το εναρκτήριο The Walk φέρνει στο νου promenades πλάι στον Σηκουάνα, το Feugplace αναφέρεται σε μια σκοτεινή και μαγεμένη Αφρική, το ομώνυμο Solar Mantra πραγματικά προσφέρεται για διαλογισμό πλάι στον ήλιο που δύει, το Clairiere αντηχεί μακρινές βουκολικές επιρροές, τέλος το δυναμικό Quetzal Pacino ακούγεται άνετα σε ένα εναλλακτικό dancefloor. Και σκεφτείτε πως αναφερθήκαμε μόνο σε κάποια από τα υπέροχα κομμάτια αυτού του δίσκου
Το ομολογουμένως εντυπωσιακό σύνολο του Solar Mantra οφείλεται σε ακόμα δύο παράγοντες. Πρώτον τα λίγα αλλά ουσιώδη φωνητικά: πρόκειται για πραγματικά mantras, λιτά λόγια έντονου συμβολισμού που επαναλαμβάνονται θαρρείς τελετουργικά. Δεύτερον, η παραγωγή η οποία αναδεικνύει ιδανικά τον πλούτο της ενορχήστρωσης και προβάλλει αυτή την ατμόσφαιρα συλλογισμού και διαλογισμού, φέρνοντας περισσότερο σε τζαζ και παλιές ροκ ηχογραφήσεις, παρά στη σημερινή τάση του “overproduction”.
Από πλευράς συναισθηματικής διάθεσης, στο Solar Mantra οι Maât ισορροπούν ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, λες και μια φωτεινή θερινή ανάμνηση πλανιέται σ' ένα από τα μεγάλα παριζιάνικα πάρκα, το φθινόπωρο ή ακόμα και τον χειμώνα. Ένα ηλιακό mantra για όλες τις εποχές.
Ως Caribou, ο Dan Snaith κυκλοφορεί μουσική από το 2005 και το φετινό του άλμπουμ Suddenly είναι το έβδομο σε σειρά. Παρόλα αυτά, ο Καναδός καλλιτέχνης διατηρεί αναμμένη τη σπίθα της δημιουργικότητας και της έμπνευσης, συνεχίζοντας να βρίσκεται στην αιχμή της σημερινής ηλεκτρονικής σκηνής.
Το πρώτο χαρακτηριστικό που μου έκανε εντύπωση στο Suddenly ήταν η προχωρημένης τεχνικής και αισθητικής παραγωγή. Τα samples, τα οποία κυρίως αντλούνται από την ατέλειωτη πηγή τη μαύρης μουσικής και προσδίδουν ένα αυθεντικό soulful στοιχείο, αξιοποιούνται ιδιοφυώς. Ο Dan Snaith δεν παρατάσσει απλά επιρροές από hip hop, από house, από ambient , ακόμα και από trap, αλλά κατορθώνει να αναδείξει την οργανική ουσία του κάθε είδους και ύφους, χωρίς παρελθοντικές εμμονές και αναμασήματα. Το μόλις δεύτερο τραγούδι του άλμπουμ You And I ξεκινά με έναν στακάτο pop rock ρυθμό και με μια ηλιόλουστη μελωδία, αλλά από το πουθενά γίνεται ένα απρόσμενο γύρισμα σε ένα αλλόκοτο και σχεδόν συμφωνικό hip hop/ trap κρεσέντο. Ανάλογες αλλαγές βρίσκουμε και σε πολλά τραγούδια του άλμπουμ.
Αλλά, στην ουσία έχουμε να κάνουμε με ωραία τραγούδια. Στο Suddenly παρατηρείται μια σαφής τάση προς την τραγουδοποιία, με αξιόλογες μελωδίες και ποπ φόρμες, που ξεδιπλώνονται χαρακτηριστικά στο Home και στο Magpie. Αυτή τη στροφή σε μια πιο τραγουδιστική κατεύθυνση συνδυάζεται με μια αυτοβιογραφική, στοχευμένη αλλά και λυρική στιχουργική.
Το αγαπημένο μου τραγούδι αυτού του άλμπουμ είναι το Cloud Song: το εσωστρεφές ambient ηχητικό περιβάλλον, το ευαίσθητο ποπ στοιχείο, που παραπέμπει στις πιο ψυχεδελικές στιγμές των Beatles και η μεγαλειώδης κορύφωση που ενισχύει την ειλικρίνεια της ερωτικής εξομολόγησης φτιάχνουν ένα κομψοτέχνημα.
Βέβαια, η αλήθεια είναι πως το Suddenly δεν αφήνει την ισχυρή εντύπωση παλιότερων κυκλοφοριών του Caribou, όπως το Andorra (2007) και ιδιαίτερα το αριστουργηματικό Swim (2010). Ο δυναμισμός της νεότητας έχει δώσει τη θέση του στην ηρεμία, την εμπειρία και την (αυτό)κριτική της ωριμοτητας. Ουδέν κακόν αμιγές καλού.
Είμαι κι εγώ μέλος μιας μικρής παρέας φίλων της μουσικής, διασκορπισμένων σε διάφορα σημεία της Ελλάδας, με διαφορετικά γούστα, τα οποία όμως διασταυρώνονται στο ψυχεδελικό και προοδευτικό ροκ. Επίσης, σχεδόν άπαντες γράφουμε για την ιστοσελίδα Progrocks.gr. Εκεί έχουμε αναδείξει μία από τις αγαπημένες μας σημερινές μπάντες, τους Νορβηγούς Atlanter. Δεν θα μπορούσε, λοιπόν, να μας διαφύγει η φετινή κυκλοφορία ενός εκ των βασικών μελών της, του κιθαρίστα, τραγουδιστή και συνθέτη Arild Hammerø, με τίτλο Lerret.
“Lerret” σημαίνει “καμβάς” στα νορβηγικά και πράγματι ο Arild προσφέρει έναν καμβά με βαθιά μουσικά και συναισθηματικά χρώματα. Εδώ θα βρείτε τραγούδια τα οποία βασίζονται με μια δαιδαλώδη δομή και ενορχήστρωση και αναδεικνύουν τη βιρτουοζιτέ του Arild, με ίσως πιο εντυπωσιακό το ορχηστρικό L’ Imperatrice. Ωστόσο αυτή η prog rock κατεύθυνση ποτέ δεν καπελώνει τις υπέροχες ποπ μελωδίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το εναρκτήριο Drømte du var her. Ο καμβάς συμπληρώνεται με παλ χρωματισμούς, δηλαδή με μπαλάντες ψυχεδελικού folk κι ονειρικής ατμόσφαιρας (I Natt). Τέλος τα γήινα χρώματα δεν λείπουν, όπως στο υποχθόνια bluesy Sekken.
Αν θεωρήσουμε ότι το underground χαρακτηρίζεται από σκληροπυρηνικές πολιτικές απόψεις και εσωστρέφεια, τότε ο Arild Hammerø δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ένας underground μουσικός. Ωστόσο, ίσως εκπροσωπεί μια 2010s εκδοχή του underground, στο πλαίσιο της οποίας η μουσική δημιουργείται από εσωτερική ανάγκη, παίζεται από παρέες και μοιράζεται απλόχερα σε φίλους, με όρους γνήσιας αγάπης κι όχι με εκείνους της μουσικής βιομηχανίας. Τελικά, στο Lerret κυριαρχεί μια δύσκολη αλλά αδιαπραγμάτευτη κατάφαση στη ζωή μας.
Τί χρονιά κι αυτή ε... Μια δοκιμασία για όλους τους ανθρώπους, δοκιμασία υγείας, οικονομίας, κοινωνίας, νοοτροπίας και ψυχολογίας. Κι όμως, μέσα στο 2020 κυκλοφόρησε φοβερή μουσική, λες κι οι μουσικοί δημιουργοί ανά τον κόσμο έχουν βαλθεί να μας πείσουν ότι τελικά ισχύει ο αστικός μύθος πως ο καλλιτέχνης πρέπει να βασανίζεται για να δημιουργήσει.
18 άσματα από την πλούσια σοδειά της δύσκολης χρονιάς που σιγά-σιγά μας αποχαιρετά: ένα καταφύγιο από τον φόβο, ένα μήνυμα ελπίδας.
Εμείς, οι μυημένοι στις ερμητικές τέχνες του... μαύρου κύκλου, όπως χαρακτήρισε μεταφορικά το δίσκο βινυλίου ο Κώστας Αργύρης στην ραδιοφωνική εκπομπή που μοιράζεται με τον Γιώργο Ζούκα, εμείς οι αμετανόητοι οπαδοί του full-length άλμπουμ, εμείς οι -αν το θέλετε- ρομαντικοί επιμένουμε στην υπέρβαση κάθε αρνητικότητας και στην κατάφαση σε καθετί θετικό και ζωογόνο. Κοντολογίς, επιμένουμε στη νοητική και ψυχολογική θεραπεία που ξέρει άριστα να προσφέρει η μουσική.
Η διαδικτυακή μάζωξη των αμετανόητων και μυημένων, η οποία ξεκίνησε στην προηγούμενη ανάρτηση, συνεχίζεται και ολοκληρώνεται εδώ.
Ένα θερμό ευχαριστώ σε όλους τους συμμετέχοντες! Καλή συνέχεια καλοκαιριού!
Δημοσθένης Λιούμης (Home Radio / Transmission blog)
ο ΙΟΝ (aka Γιάννης Παπαϊωάννου) κυκλοφορεί σε ηλεκτρονική αποκλειστικά μορφή το νέου του μουσικό πόνημα με τίτλο No Signal. Η techno μουσική όπως την αγαπώ, ρυθμική, αφαιρετική, μελωδική, γεμάτη εικόνες και συναισθήματα σε κάθε beat και κάθε synth pad, που έχει την ικανότητα να σε συνδέει με τον κόσμο του δημιουργού μέσω του interface της κοινής συνείδησης. Εννιά track που ηχογραφήθηκαν κατά την διάρκεια της καραντίνας, που όλοι βιώσαμε, φιλτραρισμένα με την συναισθηματική φόρτιση των πρωτόγνωρων συνθηκών εγκλεισμού που κληθήκαμε ν'αντιμετωπίσουμε . Ο ΙΟΝ μας χάρισε ένα διαμάντι ηλεκτρονικής μουσικής που θα μας κρατήσει συντροφιά το παράξενο καλοκαίρι που έρχεται και θα μας υπενθυμίζει την εσωτερικότητα των δύο μηνών που θα χαραχτούν για πάντα στην μνήμη μας ως μια προειδοποίηση για το μέλλον που μας περιμένει αν δεν βάλουμε επιτέλους μυαλό και δεν συνειδητοποιήσουμε ότι η καταστροφή μόνο καταστροφή μπορεί να φέρει. Το No Signal είναι ο ήχος της πόλης τις ημέρες που η κοινωνία μας απέτυχε, τις ημέρες που ο άνθρωπος ήρθε αντιμέτωπος με κάτι τόσο μικρό αλλά παράλληλα τόσο εχθρικό στην ύπαρξή του. Μέσα από την δυαδική ακολουθία μετάδοσης δεδομένων που μεταφράζονται μέσω των ηχείων μας σε μουσική ο Γιάννης Παπαϊωάννου κατάφερε να χρωματίσει με νότες την πιο δύσκολη στιγμή της γενιάς μας.... Καλή ακρόαση.
Brigid Dawson & The Mothers Network - Ballet Of Apes
Παναγιώτης Σταθόπουλος (Lung)
Μιάμιση χούφτα τραγούδια έρχονται να μας υπενθυμίσουν πως όταν βγαίνει κανείς από τη ρουτίνα του μπορεί να κατευθυνθεί σε αναπάντεχα όμορφες διαδρομές. «Κανείς» εδώ είναι η Brigid Dawson, η οποία παρέκαμψε για λίγο τα σημεία συνάντησης με τα υπόλοιπα μέλη του βασικού της σχήματος, τους Oh Sees, και κινητοποίησε εκτός αυτών το δικό της υβριδικό πλάνο. Ένα πλάνο που ξεδιπλώνει το ένα σαγηνευτικό στιγμιότυπο μετά το άλλο, μέσα από μελίρρυτα τζαζεμένες και σόουλ φωνητικές ερμηνείες που η βαρύτητα δεν τις κουνά, κολλητικές ρυθμικές αναπτύξεις με τα μπασοτύμπανα να υπογραμμίζουν την αναγκαιότητα για εκτόνωση, μια ψυχεδελική βεντάλια μελωδιών και γενικότερων ηχοχρωμάτων που ανοίγει και σκορπάει ευφορία, μια αλληλουχία ήπια πλουμιστών ενορχηστρώσεων που αγκαλιάζουν με το βάθος τους κάθε αίσθηση. Συχνά νιώθεις ότι θέλουν να μπουν στο κάδρο οι Robert Wyatt, Nina Simone και Phil Spector…
Στήριξη στην υλοποίηση αυτού του ευωδιαστά πολυσυλλεκτικού οράματος, η Dawson θα βρει στο πρόσωπο των Mikey Young (Total Control/ Eddy Current Suppression Ring), Mike Donovan (πρώην Sic Alps), Shayde Sartin (πρώην Fresh & Onlys), Mike Shoun (Oh Sees/Peacers) και σύσσωμων των –σε μόνιμο οίστρο τελευταία– Sunwatchers. Μας αξίζουν συγκινήσεις και εντός του Ballet of Apes έχει μπόλικες.
Modern Studies - The Weight Of The Sun
Βαλάντης Τερζόπουλος (AKA Electric Looser) (Spychedelic Sally)
Χρόνια έχω να γράψω για έναν folk- pop καινούργιο δίσκο. Το ξανά κάνω εδώ, στο aeromusik, για τον φίλο το Νικόλα. Το The Weight Of The Sun ξεχωρίζει στο ράφι με τους καινούργιους δίσκους και εκείνο που κάνει είναι να με προκαλεί να ξαναβάλω τον δίσκο πάνω στο πικάπ για να με σπρώξει σε χωροχρόνους που καμία σχέση δεν έχουν με την ασφυκτικά ανέμπνευστη πλέμπα που επιπλέει ως φελλός, για να τονίζει συνεχώς την κακογουστιά της. Το άρωμα των Modern Studies μπορεί να σου θυμίσει πολλά απ το παρελθόν. Υπάρχει μια περίεργη οικειότητα και μια ευπρόσδεκτη παράξενη παράσταση στη μουσική και την ήσυχη αλχημεία τους. Ενώνουν το folk και την pop με μια ήπια πειραματική προσέγγιση . Ενσωματώνοντας πλούσιες φωνητικές αρμονίες, ρυθμούς και λεπτούς ηλεκτρονικούς ήχους. Ο ερωτισμός, οι φευγαλέες συναισθηματικές εξάρσεις και η γλυκιά μελαγχολία των τυπικών σκωτσέζικων απογευμάτων καθορίζουν το γενικό πλαίσιο του δίσκου. Μην παραξενευτείς αν η γοητεία του σε τραβήξει απ' το μανίκι…
Bohren & Der Club Of Gore- Patchouli Blue
Μαρία Τζέην Θ.
Αν σου αρέσει η μοναχικότητα -εσύ και το δωμάτιό σου δηλαδή- ή ακόμα και πιο χάρντκορ συντροφιές όπως μια κούπα σκέτου καφέ, ένα πινέλο ζοφερά χρώματα, ένα στυλό ή πληκτρολόγιο γεμάτο ιδέες προς καταγραφή και άλλα παρόμοια, αυτός ο δίσκος ήρθε για σένα. Δε θα προσπαθήσω να μιλήσω αναλυτικά για το γερμανικό γκρουπ ή τα μέλη του ή ακόμα και την ποιότητα της μακρόχρονης πορείας του γιατί δε βρίσκω το νόημα (και ούτε και τη γνώση σαν ταπεινή ακροάτρια με άλλα πεδία “γνώσεων”). Στο τώρα, λοιπόν, αρχές του 2020, το Patchouli Blue προσφέρει, άλλοτε πιο συγκρατημένα, άλλοτε πιο χαωδώς ένα εξαιρετικό μείγμα doom-jazz (αν θα έπρεπε να ορίσουμε είδος δηλαδή) με γνωστά συστατικά, όπως το σαξοφωνο, τα synths και το κοντραμπάσο, προσφέροντας τελικά την πλήρη ύφεση σε κάθε βαριά και χρόνια ασθένειά σου. Όλα τα επιμέρους κομμάτια συμβάλλουν στο προαναφερθέν αποτέλεσμα, με προσωπική αδυναμία στο ομώνυμο κομμάτι. Κλείνοντας, λοιπόν, το Patchouli Blue είναι ένα άλμπουμ που το χαρακτηρίζει απόλυτα ο τίτλος του: εικόνες από μπλε του κυανίου και οσφρητικά κύματα από πατσουλί. Γιατί η όσφρηση είναι η δυνατότερη αίσθηση.
Coyote - Buzzard Country
Νίκος Φιλιππαίος
To πιο πρόσφατο άλμπουμ των Coyote, Buzzard Country, βασίστηκε στις μνήμες του του ενός εκ των δύο μελών του γκρουπ, Timm Sure (ο έτερος είναι ο Richard Hampson) από την παρατήρηση των γερακιών να πετάνε στον- ακόμα ανεκμετάλλευτο τουριστικά- ουρανό της ‘Ίμπιζα. Έχουμε, λοιπόν, να κάνουμε με chill out μουσική η οποία δεν προορίζεται για beach bar και σούπερ μάρκετ, αλλά σφραγίζεται από ένα αλησμόνητο ονειρικό και παραισθησιακό κλίμα καλοκαιριού.
Το στήσιμο των συνθέσεων αφαιρετικό, μα υφασμένο με προσοχή: αιθέρια ambient house μοτίβα, θραύσματα από flamenco κιθάρες (παιγμένες από τον Σικελιανό Saro Tribastone), dub μπασογραμμές πηγμένες στο reverb και διασκορπισμένα samples από γυναικείες φωνές μπλέκονται με ένα μεσογειακό beat φουλ από latin και ανατολίτικες μνήμες (Shimmer Dub, Ranura De Marihuana, Dos Canas) ή παραμένουν σε μορφή beatless ambient (Softop Saab, Sun Culture). Περίπου 35 λεπτά λιτού κι απέριττου chill out/downtempo, από δύο βετεράνους παραγωγούς, οι οποίοι στα σκοτεινά δάση ή στα ακόμα σκοτεινότερα κλαμπ του Νότιγχαμ νοσταλγούν το πέταγμα του γερακιού πάνω από τις φωτεινές μεσογειακές ακτές. Τελικά, ο ήχος των Coyote αποτελεί μια αναπαράσταση πραγμάτων αρχέγονων και φυσικών: ο ρυθμός του κύματος, το τραγούδι των τζιτζικιών, το μελτέμι που φυσά στις αμμώδεις ακτές και στις ξερολιθιές.
.jpg)
.png)
