11/12/11

Trip Hop και παιδική ηλικία: Dusted - Safe From Harm (2005, Cheeky Records)


Ένα από τα πιο σταθερά θεματικά μοτίβα σε κάθε είδος τέχνης είναι η παιδική ηλικία και η αντιμετώπισή της κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής. Από μυθιστορήματα, μέχρι εικαστικά έργα και από ταινίες μέχρι μουσικές συνθέσεις έχουν κεντρικό θέμα την παιδική ηλικία. Σε κάποιους μοιάζει μακρινή και μυστηριώδης, πηγή για μελαγχολία, ενώ για κάποιους άλλους αποτελεί ένα αποκούμπι ευαισθησίας και αθωότητας, μακριά από τον σκληρό ρεαλισμό της καθημερινότητας. Ωστόσο, κάποιοι καλλιτέχνες, κι ακόμα περισσότερο ψυχολόγοι και φιλόσοφοι, τονίζουν ότι η παιδικότητα δεν αποτελεί μια ρομαντική, παραδεισένια κατάσταση, αλλά είναι ένας κόσμος με τη δική του βία, φόβους και σκληρότητα.


Αυτόν ακριβώς τον γοητευτικό και αντιφατικό κόσμο της παιδικής ηλικίας εξερευνά και το άλμπουμ Safe From Harm (2005) του συγκροτήματος Dusted. Βέβαια, οι Dusted δεν είναι ακριβώς συγκρότημα, αλλά ένα από τα πολλά project του Rollo Armstrong, γνωστότερος από τους Faithless. Παλιότερα είχαμε παρουσιάσει και τις εκδοχές των Dusted σε συνθέσεις των Enigma (The Dusted Variations). Σους Dusted λοιπόν, o Rollo παρέα με τον Mark Bates, αλλά και την αδερφή του, τη γνωστή τραγουδίστρια Dido, δημιουργεί μουσική σε trip hop και downtempo μονοπάτια. Ακριβώς αυτό το χαμηλόφωνο και εσωστρεφές ύφος ταιριάζει και στο περιεχόμενο του Safe From Harm.


Βασικά, το συγκεκριμένο άλμπουμ αποτελεί μια remastered επανέκδοση του When We Were Young που κυκλοφόρησε το 2000. Η αιτία αυτής της φρέσκιας ματιάς σε μια παλιά δουλειά ήταν η παράλληλη έκδοση ενός βιβλίου που έγραψε ο  Rollo Armstrong με τον ίδιο τίτλο: Safe From Harm. Την εικονογράφηση του βιβλίου, όπως και του εξώφυλλου του άλμπουμ, επιμελήθηκε ο Jason White. Ο ίδιος ο Rollo περιγράφει το βιβλίο ως «ένα παιδικό βιβλίο (ή κάτι τέτοιο) και σχετικά με… πολλά πράγματα» (πηγή, όπου μπορείτε να δείτε και ένα δείγμα της έκδοσης). Σαν να υπονοεί ότι μπορεί να διαβαστεί άνετα από ένα παιδί, αλλά και από έναν ενήλικα που αντικρίζει με άλλα μάτια την παιδική ηλικία.



Αυτή ακριβώς την αίσθηση σου δίνει και το άλμπουμ: μέσα από τις μελωδίες και τους στίχους, τα φωνητικά και τα samples και βέβαια την ενορχήστρωση λες και γίνεται μια προσπάθεια να συμβιβαστεί η παιδικότητα με την ενήλικη ζωή. Μπορεί το μουσικό ύφος να είναι trip hop και downtempo, κάτι ευπρόσδεκτο για τους fans αυτών των ειδών, αλλά χαρακτηρίζεται  από πρωτοτυπία. Τα χαλαρά beats, τα ambient πλήκτρα και τα strings είναι παρόντα, όπως  τα ωραία περάσματα από κιθάρα και πιάνο. Αλλά, δίπλα σ’ αυτά τα κλασικά συστατικά της downtempo electronica, ξαφνικά στις συνθέσεις ακούμε παιδικά όργανα, σαμπλαρισμένες φωνές παιδιών, ακόμα και απαγγελία στίχων.

To Safe From Harm χαρακτηρίζεται από μια έντονη κινηματογραφική ατμόσφαιρα και η ακρόασή του θυμίζει ένα κάπως σκοτεινό και αλλόκοτο παραμύθι, ή ένα φιλμ που θα μπορούσε να είχε σκηνοθετήσει ο Terry Gilliam. Η έντονη εσωστρεφή διάθεση συναντά την οξυμμένη φαντασία και η νοσταλγία την ειρωνεία. Οι δυο τραγουδιστές ενισχύουν αυτές τις αντιθέσεις: από τη μια πλευρά η Dido με τη καθαρή και αγγελική της φωνή, από την άλλη ο ίδιος ο Rollo με φωνή ακατέργαστη ακόμα και φάλτσα θυμίζει την ένταση και τον εξομολογητικό τόνο ενός singer-songwriter. Προφανώς η συγκεκριμένη δουλειά αποτελεί μια πολύ προσωπική κατάθεση του συνθέτη.


Πριν δύο περίπου χρόνια είχε κυκλοφορήσει το φιλμ Where The Wild Things Are, το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο π βιβλίο του Maurice Sendak. Η αλήθεια είναι ότι βρήκα την ταινία κάπως πληκτική, ενώ το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε, αν και καθαρά παιδικό και μικρό σε μέγεθος, είναι ένα αριστούργημα. Το άλμπουμ Safe From Harm των Dusted λες και βυθίζεται σε έναν τέτοιο κόσμο γεμάτο με γκροτέσκα μα φιλικά τέρατα, που οδηγούν τον ακροατή από την μελαγχολία για την λησμονιά της παιδικότητας σε μια εξιλέωση ελπιδοφόρα, αλλά ταυτόχρονα ειρωνική.

Η εικόνα του τίτλου προέρχεται από το Where the Wild Things του Maurice Sendak

1/12/11

Pacific Horizons - Beaches Of The Black Sea (2011, Pacific Wizard Foundation)

 

Όταν ο εκ Νορβηγίας ορμώμενος Lindstrom, παρέα με τον κολλητό του, τον Prins Thomas μέσω τόσο της μουσικής τους δημιουργίας, όσο και των επιλογών τους ως djs έβγαλαν ένα μεράκι κι ένα ενδιαφέρον για λησμονημένες και άγνωστες μουσικές από τα τέλη της δεκαετίας του 70 ως και τα 90s ακόμα, δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί την επίδραση που θα ασκούσαν σε μουσικούς και παραγωγούς σε ολόκληρο τον κόσμο. Βέβαια, πριν από του πρωτοπόρους Νορβηγούς μια εναλλακτική ματιά στην electronica και πιο συγκεκριμένα στα house και disco ιδιώματα προσέφεραν djs όπως ο Harvey και ο Thomas Bullock. Η ξέφρενη ταχύτητα του beat συχνά πέφτει και ο χορός παύει να είναι αυτοσκοπός. Όχι ότι η party διάθεση μειώνεται, αλλά σημαντικό ρόλο επίσης παίζει η αρτίστικη προσέγγιση, ο πειραματισμός, η ψυχεδελική αισθητική

Τέτοιες ιστορίες θα πρέπει να έχει στο νου του και το τρίο των Pacific Horizons όταν δημιουργεί μουσική…

Οι Pacific Horizons μας έρχονται από την Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών και φέτος κυκλοφόρησαν το τρίτο ep τους με τίτλο Beaches Of The Black Sea. Το όνομα που έχει επιλέξει το γκρουπ συνειρμικά φέρνει εικόνες καλοκαιριού και ταξιδιού, ενώ ο τίτλος του ep τους φανερώνει, όχι μόνο χιούμορ, εξαιτίας του λογοπαίγνιου που εμπεριέχει, αλλά και κάτι επίσης ταξιδιάρικο και μαγικό. Τώρα, αν κοιτάξετε το εξώφυλλο, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο ενδιαφέροντα: μια επεξεργασμένη φωτογραφία της περίφημης μυστικίστριας Helena Blavatsky παρέα με τους μυστηριώδεις mahatmas, πνευματικούς δασκάλους της Θεοσοφίας, της φιλοσοφίας που η Blavatsky ανέπτυξε.

Το ep αποτελείται από δύο μακροσκελή κομμάτια εξ ολοκλήρου οργανικά. Το πρώτο τιτλοφορείται Beaches Of The Black Sea και μέσα στα δώδεκα περίπου λεπτά που διαρκεί, ο ακροατής βιώνει ένα ενθουσιώδες ταξίδι. Το κομμάτι ξεκινάει με ένα δυναμικό beat και ένα αφαιρετικό μουσικό θέμα, αλλά στη συνέχεια, πότε μέσα από ζεστές κιθάρες αλά David Gilmour, πότε από μυστήρια ambient synths, το βασικό αυτό θέμα αλλάζει μορφή.  Οι Pacific Horizons αντλούν από την πιο εκλεκτή dance electronica και την εμπλουτίζουν την με στοιχεία από το progressive και ψυχεδελικό ροκ. Κι εδώ κάπου πιάνουν το νήμα των κυκλοφοριών των Lindstrom και Prins Thomas, αλλά και των επιλογών ενός dj , όπως ο Τhomas Bullock.

Το δεύτερο κομμάτι του ep έχει τίτλο Stealing The Fire From Heaven. Εδώ η ψυχεδελική, φευγάτη ατμόσφαιρα συνεχίζεται, αλλά τα πράγματα είναι κάπως φωτεινότερα. Οι αναφορές που προαναφέραμε δεν λείπουν, ωστόσο η κατεύθυνση είναι σαφώς πιο ηλεκτρονική, όσο και χαλαρωτική. Σαν να ακούς ένα από εκείνα τα κομμάτια που είχε επιλέξει ο Jose Padilla για τις πρώτες συλλογές Cafe Del Mar ή ακόμα και το Flotation των Grid. Δηλαδή, στο Stealing The Fire From Heaven το balearic αναβιώνει με ευρηματικότητα και μαστοριά. 

Το μόνο στοιχείο το οποίο, ως ακροατής της συγκεκριμένης δουλειάς, θα ήθελα να υπήρχε είναι η αίσθηση μιας κορύφωσης των συνθέσεων. Αφού οι Pacific Horizons κάνουν αναφορές στο παλιό και καλό prog rock και από τη στιγμή που η διάρκεια των κομματιών είναι μεγάλη, θα μπορούσαν να "κλέψουν" και τη δομή τραγουδιών που στην ουσία τους ταιριάζουν. Σκεφτείτε το φινάλε στο Shine On You Crazy Diamond ή στο In The Court Of The Crimson King. Ίσως να είμαι υποκειμενικός υπέρ το δέον, ίσως πάλι ζητάω πολλά, ειδικά από ένα σχήμα, το οποίο κατά βάση ανήκει στον χώρο της electronica˙αλλά αν δεν έχεις απαιτήσεις από τους δυνατούς παίκτες, τότε από ποιους να έχεις;

Πάντως, οι Pacific Horizons με το Beaches Of The Black Sea ρίχνουν ένα γερό χαρτί στο τρέχον μουσικό σκηνικό. Πέρα από τις κρίσεις και τις αξιολογήσεις προσφέρουν μουσική για να πλάσεις εικόνες: σαν να ταξιδεύεις ο ίδιος στη Μάυρη Θάλασσα, την πραγματική ή κάποια που έχεις πλάσει με τη φαντασία σου, αντικρίζοντας βραχώδή ακρωτήρια και φιλόξενες ακρογιαλιές.  

 



Ορίστε και μερικοί σύνδεσμοι, να εξερευνήσετε τη μπάντα:


facebook
soundcloud
discogs
blogspot

πηγή εικόνας , το blog του καλλιτέχνη Bernard Perroud.