Perhaps the most important characteristic in an artist, in our case a music composer or a band, is the ability to evolve his or its style, to boldly reconstruct his or its previous artistic achievements. The new material that will occur could be characterized by an element of fluidity and uncertainty, but in this way, new material could be also categorized as essentially experimental.
So, when I visited the Pacific Horizons Soundcloud profile and, as tagging of a preview of their new work, I saw the strange compound word "balerostep", I immediately assumed that the Californian band will try hard to expand their sound into new, unexplored territories. Indeed, after a few listens of their new EP, I confirmed my hypothesis. With a cerebral and "sound digging" approach, Pacific Horizons evolve their sound and confirm their fluid and adventurous music identity.
The EP, like the previous ones, consists of two lengthy compositions which are respectively divided on both sides of the 45" vinyl. The title of the first composition is Witches Of Castanenda. Fans of Pacific Horizons will not be surprised by the reference in the field of occultism, through Carlos Castanenda, because similar references could be found in their previous releases too. The track is somehow dedicated to a more dark side of the famous writer, specifically to his relation with a group of women, who were his students and lovers, towards the last years of his life. Reports and rumors of that time, but also later articles, like this, reveal that women were manipulated by Castanenda. This dark and mysterious story culminated when the women, after Castanenda’s death in 1998, disappeared without a trace. Three of the five missing women, who were most closely related to their mentor, were called "witches of Castanenda". The bones of one of the "witches" were found several years later in Death Valley, California. The rest of them still remain missing.
For a listener who has knowledge of these events, Witches Of Castanenda can be considered as a hymn, or rather a music ritual for the lost witches. The atmosphere is evocative and the tone becomes increasingly epic. In terms of music genres, the definition "balerostep" is quite suitable, as we can find elements of both the old balearic or acid house from the late 80s-early 90s and of the broader "bass music".
The track begins with a dominant melody on the piano, accompanied by classic house rhythm in 4/4, which, however, is enriched with some dubstep features. Also, the presence of psychedelia is critical, as an electropop / darkwave influence.
The evolution of the composition is smooth, as melody and rhythm mingle harmoniously, but in the last minutes a very interesting surprise awaits us: an epic climax, a crescendo. In the presentation of a band’s previous EP, we criticized the flatness of the compositions, the lack of a climax. So, the finale of the new track is more than accepted: the beat is getting more aggressive and a heavy techno synth, restless percussion, along with piano chords like angry gunshots are introduced.
The second track of the EP is entitled A Prayer For Santa Ana, a more low-key composition but without lacking experimentation Once more, a piano melody is dominant in a classic deep house pattern, enriched with eerie ambient keyboards and electric guitar arpeggios which remind us both psychedelic rock and flamenco. Also, a dubstep element, although is not leading, colors the composition in a very interesting way. At the end of the track, a tribal percussion is introduced. The closure is fully consistent of the solemn atmosphere of a prayer: an effect of a starting storm and people who talk in a cheerful tone, but in an incomprehensible language, most likely the result of some experimentation on the original sound source.
Pacific Horizons wish to tell us stories or, better, to share with us their feelings, evoked by stories, places, images and myths. They create electronic dance music, ideal for a night party, that, like a shamanic ritual, will change the perception of the participants, as a fresh artistic approach manages to do. For this reason, they leverage the tradition of the occult, especially in the titles and artwork of their releases. Indeed, in a climate of genuine mystical symbolism, the band makes interesting allusions for the most attentive listeners or "readers" of their work. For example, if and when you’ll get the vinyl release, take a close look at the both sides of record under strong light...
title pic: Maurice Tabard, Eye and Beach (1949)
Ίσως το πιο κρίσιμο χαρακτηριστικό σε έναν δημιουργό, στην περίπτωση μας σε έναν συνθέτη μουσικής ή ένα συγκρότημα, είναι η δυνατότητα να εξελίσσει το ύφος του, να αναδομεί με τόλμη τα κατακτημένα καλλιτεχνικά του σχήματα. Το νέο υλικό που θα προκύψει μπορεί να διακρίνεται από ρευστότητα και αβεβαιότητα, αλλά εξαιτίας αυτών των ιδιοτήτων θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ουσιαστικά πειραματικό.
Έτσι, λοιπόν, όταν στη σελίδα των Pacific Horizons στο Soundcloud, ως "ταγκάρισμα" σε ένα preview της νέας τους δουλειάς, εμφανίστηκε το περίεργο σύνθετο «balerostep», αμέσως υπέθεσα πως η μπάντα από την Καλιφόρνια θα έβαζε τα δυνατά της για να ανοίξει τον ήχο της σε νέες, ανεξερεύνητες περιοχές. Και πράγματι, οι κάμποσες ακροάσεις του νέου τους EP επιβεβαίωσαν αυτή μου την υπόθεση. Με απαραίτητα θεμέλια το ψάξιμο και την εγκεφαλικότητα, οι Pacific Horizons εξελίσσουν τον ήχο τους, επιβεβαιώνοντας τη ρευστή και περιπετειώδη ταυτότητα της μουσικής τους.
Το EP, όπως και τα προηγούμενα, αποτελείται από δύο εκτενείς σε διάρκεια συνθέσεις που πιάνουν αντίστοιχα τις δυο πλευρές του δωδεκάιντσου βινυλίου. Η πρώτη τιτλοφορείται Witches Of Castanenda. Οι φίλοι των Pacific Horizons δεν θα εκπλαγούν από την αναφορά στο χώρο του αποκρυφισμού, μέσω του ονόματος του Carlos Castanenda, καθώς τέτοιες αναφορές έχουμε δει και σε προηγούμενες κυκλοφορίες τους. Το κομμάτι είναι κατά κάποιο τρόπο αφιερωμένο στην πιο σκοτεινή πλευρά του γνωστού συγγραφέα, πιο συγκεκριμένα σε μια ομάδα γυναικών, οι οποίες προς το τέλος της ζωής του συνδέθηκαν μαζί του ως μαθήτριες και ερωμένες. Δημοσιεύματα και φήμες της εποχής που τα γεγονότα συνέβησαν, αλλά και μεταγενέστερα κείμενα, όπως αυτό που εντόπισα στο διαδίκτυο, κάνουν λόγο για χειραγώγηση των γυναικών από τον Castanenda. Η αρνητική τροπή και το μυστήριο της όλης υπόθεσης κορυφώθηκε, όταν οι γυναίκες, μετά τον θάνατο του ίδιου του Castanenda το 1998, εξαφανίστηκαν. Τρεις από τις πέντε εξαφανισθείσες, οι οποίες και είχαν πιο στενή σχέση με τον μέντορά τους, ονομάστηκαν «μάγισσες του Castanenda». Τα οστά της μίας βρέθηκαν κάμποσα χρόνια μετά στην περιοχή Death Valley της Καλιφόρνια. Οι υπόλοιπες παραμένουν αγνοούμενες.
Για έναν ακροατή που έχει γνώση των παραπάνω γεγονότων, το Witches Of Castanenda μπορεί να θεωρηθεί ως ένας ύμνος, μια μουσική τελετουργία για τις χαμένες μάγισσες. Η ατμόσφαιρα της σύνθεσης είναι υποβλητική και ο τόνος γίνεται ολοένα και πιο επικός. Σε επίπεδο μουσικών ειδών, στο κομμάτι ταιριάζει αρκετά ο χαρακτηρισμός «balerostep», καθώς ακούμε απόηχους τόσο του παλιού balearic ή acid house απ’ τα τέλη των 80s - αρχές 90s, όσο και του ευρύτερο bass ήχου.
Το κομμάτι ξεκινά με μια κυρίαρχη μελωδία στο πιάνο, που συνοδεύεται από τον κλασικό house ρυθμό στα 4/4, ο οποίος όμως διανθίζεται με dubstep φιοριτούρες. Παράλληλα, η παρουσία της ψυχεδέλειας είναι αισθητή όπως και ένα electropop/darkwave στοιχείο.
Το κομμάτι έχει μια πολύ στρωτή εξέλιξη, καθώς μελωδία και ρυθμός μπλέκονται αρμονικά, αλλά το πιο ενδιαφέρον και αναπάντεχο είναι πως στα τελευταία του λεπτά έχουμε μια υπέροχη κορύφωση, ένα κρεσέντο, κάτι που στην παρουσίαση ενός προηγούμενου EP της μπάντας από αυτό εδώ το blog είχε εντοπιστεί ως έλλειψη και ζητούμενο: το beat γίνεται επιθετικότερο, ένα βαρύ techno synth εισάγεται, μαζί με ανήσυχα κρουστά, ενώ το πιάνο πυροβολεί με θυμωμένα ακόρντα.
Τη δεύτερη πλευρά του EP καλύπτει το κομμάτι A Prayer For Santa Ana, μια σύνθεση πιο χαμηλόφωνη, η οποία όμως δε στερείται πειραματισμού. Ξανά το πιάνο κυριαρχεί σε ένα κλασικό deep house μοτίβο, εμπλουτισμένο με απόκοσμα ambient πλήκτρα, αλλά και με ηλεκτρικούς κιθαριστικούς αρπισμούς, οι οποίοι κλέβουν κάτι από ψυχεδελικό ροκ, κάτι από flamenco. To dubstep στοιχείο για ακόμα μια φορά υφέρπει, ενώ στο τέλος του κομματιού ακούμε και tribal κρουστά. Το κλείσιμο είναι απόλυτα σύμφωνο με την κατανυκτική ατμόσφαιρα που χαρακτηρίζει μια προσευχή: ένα εφέ ξεκινήματος καταιγίδας και άνθρωποι που μιλάνε σε χαρούμενο τόνο, αλλά σε μια ακατάληπτη γλώσσα, μάλλον αποτέλεσμα "πειράγματος" της αρχικής ηχητικής πηγής.
Οι Pacific Horizons επιθυμούν να μας πούνε ιστορίες ή, καλύτερα, να μοιραστούν τα συναισθήματα που ιστορίες, τόποι, εικόνες και μύθοι τους προκαλούν. Τελικά, δημιουργούν χορευτική ηλεκτρονική μουσική που θα ταίριαζε σε ένα νυχτερινό πάρτυ, παρόμοιο με μια σαμανική τελετουργία, μια εμπειρία που, όπως και μια φρέσκια καλλιτεχνική προσέγγιση, θ’ άλλαζε την αντίληψη όσων θα συμμετείχαν. Για αυτό τον λόγο αξιοποιούν στοιχεία της παράδοσης του αποκρυφισμού, ειδικά στους τίτλους και στο artwork των κυκλοφοριών τους. Μάλιστα, σε ένα κλίμα γνήσιου μυστικιστικού συμβολισμού, κάνουν και ενδιαφέροντες υπαινιγμούς για τους πιο προσεκτικούς ακροατές ή και "αναγνώστες" τους. Όσοι, για παράδειγμα, προμηθευτείτε το βινύλιο, για ρίξτε μια προσεκτική ματιά στον δίσκο κάτω από δυνατό φως…
Στην επόμενη ανάρτηση θα έχουμε μια αγγλική μετάφραση της παρουσίασης του EP, ώστε να το διαβάσουν και να σχηματίσουν γνώμη και τα ίδια τα μέλη της μπάντας.
εικόνα τίτλου: Frantisek Drtikol, Wave or Dark Waves (1926-27)
